สำรวจป่าหลังบ้าน

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของหานเฟิงดังขึ้น ทำเอาทุกคนถึงกับกลั้นหายใจ บรรยากาศรอบลานบ้านตระกูลหานที่คุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ร่างสูงใหญ่ในชุดนายทหารปลดประจำการก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง สายตาคมกริบกวาดมองผู้เป็นแม่ที่กำลังทำหน้าไม่ถูกและเหล่าชาวบ้านที่ยืนล้อมวงดูเหตุการณ์ด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่ากดดันจนคนมองต้องหลบสายตา หลี่จูหลันเลิกคิ้วเล็กน้อย นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือเรียวยังคงกุมมือเล็กๆ ของเสี่ยวเป่าไว้แน่น เด็กชายซบหน้าลงกับชายเสื้อของนางราวกับหาที่หลบภัยที่ปลอดภัยที่สุด "ไม่มีอะไรหรอกครับพี่เฟิง" จูหลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าชัดถ้อยชัดคำ "แม่แค่แวะมาทักทาย... แล้วก็เป็นห่วงเรื่องอาหารการกินของเราสองแม่ลูกนิดหน่อยเท่านั้นเอง จริงไหมครับคุณแม่?" ประโยคหลังนางหันไปยิ้มหวานให้แม่สามีจาง ซึ่งกำลังอ้าปากพะงาบๆ อยากจะโวยวายเรื่องที่สะใภ้รองต่อปากต่อคำ แต่พอเจอสายตาดุๆ ของบุตรชายคนโตที่จ้องมองมาอย่างจับผิด นางจึงกลืนน้ำลายลงคอแล้วฝืนหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อน "ใช่ๆ... ข้าแค่ผ่านมาดูหลาน... เห็นช่วงนี้พวกเจ้าเงียบหายไป นึกว่าอดอยากปากแห้งกันเสียอีก" แม่สามีจางรีบแก้ตัว น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยก่อนจะสะบัดหน้าหนี "ในเมื่อพวกเจ้าสบายดี ข้าก็หมดธุระแล้ว!" ว่าแล้วก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกไปจากรั้วบ้านทันทีท่าiveมกลางสายตาเคลือบแคลงของชาวบ้าน หานเฟิงมองตามหลังมารดาครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตามาหยุดที่ภรรยาและบุตรชาย ดวงตาคมเข้มมีความรู้สึกซับซ้อนฉายแววอยู่ครู่หนึ่ง เขายังจำภาพความร้ายกาจและความขี้เกียจของหลี่จูหลันในอดีตได้ดี แต่นับตั้งแต่เขากลับมาบ้าน ท่าทีของนางกลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ความเด็ดขาดและรอยยิ้มที่ซ่อนความร้ายกาจไว้อย่างแนบเนียนนั้น... ทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด "เจ้า... ไหวไหม?" หานเฟิงเอ่ยถามเสียงเบา ทว่าเจือความห่วงใยไว้อย่างแนบเนียน "ดิฉันสบายดีครับ ขอบใจพี่เฟิงที่มาช่วยทันเวลา" จูหลันตอบรับด้วยรอยยิ้มบางเบา ก่อนจะหันไปก้มมองลูกเลี้ยงตัวน้อย "เสี่ยวเป่า หิวหรือยังครับ? วันนี้แม่ว่าจะพาเจ้าไปเดินเล่นหลังบ้านเสียหน่อย ไปหาของอร่อยมาทำมื้อเที่ยงกันดีกว่า" ดวงตากลมโตของเสี่ยวเป่าเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'ของอร่อย' เด็กน้อยพยักหน้ารัวๆ "ไปครับ! เป่าอยากไปกับแม่หลี่!" ป่าหลังบ้านของหมู่บ้านหงซานในยุค 70 นี้มีความอุดมสมบูรณ์พอสมควร แม้จะผ่านการหาของป่าจากชาวบ้านมาบ้างแล้ว แต่ผืนป่ากว้างใหญ่ย่อมมีความลับซ่อนอยู่เสมอ จูหลันสะพายตะกร้าสานใบเก่าไว้บนหลัง จูงมือเด็กชายเดินลัดเลาะไปตามทางดินแคบๆ แสงแดดยามสายลอดผ่านเรือนยอดไม้ลงมาตกกระทบพื้นดินเป็นหย่อมๆ สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและร่มรื่น "เสี่ยวเป่า จำไว้นะครับว่าผักป่าชนิดนี้เรียกว่า 'ผักกาดหอมป่า' ใบหยักๆ แบบนี้ เอาไปผัดกับน้ำมันหมูใส่กระเทียมเยอะๆ จะหอมกรุ่นและอร่อยมาก" จูหลันย่อตัวลงสอนเด็กน้อย พร้อมกับบรรจงเด็ดใบสีเขียวสดใส่ลงในตะกร้าอย่างทะนุถนอม "อร่อยกว่าแป้งทอดของท่านย่าไหมครับ?" เสี่ยวเป่าเอียงคอถามด้วยความสงสัยใสซื่อ จูหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "อร่อยกว่าหลายเท่าตัวนักครับ รับรองว่าพอกลับไปแม่จะทำเมนูเด็ดให้เจ้ากินจนแก้มปริเลยทีเดียว" เดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงจุดอับสายตา ซึ่งเป็นพุ่มไม้หนาทึบและมีต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาบังแสงแดดจนมืดครึ้ม จูหลันหยุดเดิน นางหันซ้ายแลขวาสำรวจรอบตัวอย่างรอบคอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีชาวบ้านคนไหนเดินตามมาแถวนี้ นางก็แอบดึงสติเข้าสู่ห้วงมิติห้างสรรพสินค้าสมัยใหม่ในพริบตา พริบตาเดียว ปลายนิ้วเรียวก็หยิบเอา 'เห็ดทรัฟเฟิลขาว' และ 'เห็ดป่าหายากเกรดพรีเมียม' ที่ถูกแพ็คไว้อย่างดีในกล่องสูญญากาศจากซูเปอร์มาร์เก็ตออก-มาซ่อนไว้ใต้กองใบไม้แห้งและสมุนไพรพื้นบ้านที่นางเพิ่งเก็บได้ นางตั้งใจจะนำเห็ดเหล่านี้มาปรุงอาหารเพื่อบำรุงร่างกายให้เสี่ยวเป่า และแอบแบ่งส่วนหนึ่งไว้ทำเมนูพิเศษมัดใจสามีหนุ่มผู้เคร่งขรึมคนนั้นด้วย ในระหว่างที่จูหลันกำลังงละม่อมจัดแจงตบแต่งกองใบไม้ให้ดูเป็นธรรมชาติ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ทำอะไรอยู่หรือ?" เสียงทุ้มต่ำของหานเฟิงดังขึ้นกะทันหัน ทำเอาหัวใจของเชฟสาวกระตุกวูบ นางสะดุ้งสุดตัวรีบชักมือกลับแล้วหันขวับไปมองทันที หานเฟิงยืนกอดอกพิงลำต้นไม้ใหญ่ สายตาคมกราบกรานมองการกระทำของนางตั้งแต่ต้นจนจบ รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นมาเล็กน้อยทำให้ใบหน้าหล่อเหลาเข้มขรึมนั้นดูทรงเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ "พี่... พี่เฟิง! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย?" จูหลันพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้ในใจจะเริ่มเต้นไม่เป็นส่ำ กลัวว่าเขาจะเห็นความลับเรื่องมิติพิเศษเข้าเสียแล้ว "มาทันเห็นภรรยาของผม... ซ่อนของลับบางอย่างไว้ใต้กองใบไม้พอดี" หานเฟิงก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทับร่างบางของนางจนมิด ความกดดันแบบบุรุษเพศแผ่ซ่านออกมาจนจูหลันต้องถอยหลังไปชนกับต้นไม้โดยปริยาย ดวงตาคมกริบของสามีหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง ราวกับต้องการค้นหาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มอันมั่นใจนั้น "บอกผมสิครับ... จูหลัน ว่าในตะกร้าของเธอนั้น... ซ่อนความลับอะไรไว้อีกกันแน่?" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "กาแฟโบราณแก้วโต" นะครับ