ปะทะแม่สามีจอมเขมือบ

"หัวหน้าครับ! เจอแล้วครับ! คนที่แอบเอาใบปลิวต่อต้านนโยบายซ่อนไว้ที่เล้าหมูหลังบ้านนี้... ตรงกับสายรายงานไม่มีผิดครับ!" เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ความมั่นคงประจำคอมมูนดังลั่นบ้านตระกูลหาน จนชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบรั้วต่างส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่ ใบหน้าของทุกคนฉายแววตื่นตระหนก บ้างก็สมน้ำหน้า บ้างก็หวาดกลัวข้อหาหนักหนาในยุคสมัยนี้ แต่ท่ามกลางความโกลาหลนั้น หลี่จูหลันกลับยืนกอดอกนิ่ง สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยราwกับสายน้ำในบึงใหญ่ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองกลุ่มคนที่ถือวิสาสะพังเข้ามาในบ้านอย่างไม่เกรงกลัว ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอที่ฟังดูเยือกเย็นจนผู้ชายตัวโตๆ ยังต้องนิ่งงัด "ช้าก่อนครับท่านเจ้าหน้าที่..." จูหลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวาน ชัดถ้อยชัดคำ "บ้านตระกูลหานของเรายากจนข้นแค้น แม้แต่ข้าวสารในถังยังแทบจะไม่พอรอดปากท้องในแต่ละวัน แล้วจู่ๆ จะมีใบปลิวต้องห้ามพวกนี้โผล่มาได้อย่างไร... หรือว่าพวกท่านพกมาเองแล้วยัดใส่เล้าหมู เพื่อหวังผลงานกันแน่ครับ?" คำพูดที่แทงใจดำนั้นทำเอาหน้าของหัวหน้าชุดเจ้าหน้าที่ถึงกับกระตุกวาบ เขาตวาดกลับเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "เหลวไหล! นี่คือหลักฐานมัดตัว สามีของเจ้าเป็นทหารรับใช้ชาติ แต่น้องชายหรือคนในบ้านกลับคิดล้มล้างระบอบ แบบนี้ต้องสอบสวนให้ถึงที่สุด!" "สอบสวนหรือครับ? ดีเลย..." รอยยิ้มมุมปากของจูหลันยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวน่าขนลุกเข้าไปใหญ่ เธอไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เพราะในมิติห้างสรรพสินค้าสมัยใหม่ของเธอ กล้องวงจรปิดพลังงานแสงอาทิตย์ที่เธอแอบติดไว้รอบบ้าน บันทึกภาพไอ้สารเลวที่แอบเอาใบปลิวมาหย่อนไว้ตั้งแต่เมื่อคืนจนหมดสิ้นแล้ว ทว่า... ยังไม่ถึงเวลาที่จะงัดไพ่ตายใบนั้นออกมาตอนนี้ ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบจะขาดผึ่ง กลิ่นหอมเย้ายวนใจอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศตุ๋นเคี่ยวจนเปื่อยยุ่ย ก็โชยเข้าจมูกของทุกคนที่ยืนอยู่บริเวณนั้นอย่างจัง กลิ่นหอมของเนื้อไก่บ้านชั้นดีที่ผัดกับขิงแก่ แปะก๊วย เก๋ากี้ และโสมป่าอ่อนๆ ถูกเคี่ยวด้วยไฟอ่อนมานานหลายชั่วโมง อานุภาพของมันรุนแรงเสียจนคนที่กำลังยืนเถียงกันอยู่ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว ฟุดฟิด... ฟุดฟิด... เสียงสูดดมอากาศดังมาจากทางประตูรั้ว ร่างท้วมๆ ของนางจาง แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเห็นแก่ตัวและชอบเอาเปรียบ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับใบหน้ามันเยิ้ม ดวงตาเล็กหรี่มองตรงไปยังหม้อดินเผาที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านหลังบ้านราวกับสุนัขล่าเนื้อที่ได้กลิ่นอาหารอันโอชะ "กลิ่นอะไรวะ... หอมฉุยไปถึงปากซอย!" นางจางร้องลั่น พลางแหวกฝูงชนชาวบ้านเข้ามาอย่างไร้ยางอาย นางพุ่งตรงดิ่งมาที่ครัวหลังบ้านทันทีโดยไม่สนใจเลยว่าตอนนี้กำลังมีเจ้าหน้าที่ตรวจค้นบ้านอยู่ "แม่ครับ/ยายแก่คนนี้มาทำอะไรที่นี่!" ชาวบ้านคนหนึ่งอุทานขึ้น นางจางไม่สนใจสายตาใครทั้งสิ้น สองมือหยาบกร้านผลักประตูกั้นห้องครัวเปิดผาง ดวงตาเป็นประกายวาววับเมื่อเห็นไก่ตุ๋นยาจีนสีอำพันน้ำซุปใสแจ๋ว ลอยตุ๊บป่องอยู่เคียงคู่กับเห็ดหอมดอกโตและเก๋ากี้แดงฉ่ำในหม้อดิน นางกลืนน้ำลายเอื้อมมือคว้าทัพพีไม้เตรียมจะตักเข้าปากทันที เพียะ! เสียงฟาดทัพพีไม้ลงบนหลังมือของนางจางดังสนั่น หลี่จูหลันเป็นคนลงมือเอง ดวงตาคู่คมจ้องมองแม่สามีด้วยแววตาดุดันราwกับพญาเสือดาว "โอ๊ย! นังลูกสะใภ้อัปมงคล! แกกล้าตีมือฉันเรอะ!" นางจางสะดุ้งโหยง ชักมือกลับมาลูบป้อยๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "นั่นมันอะไร! กลิ่นหอมขนาดนี้แกเอาเงินที่ไหนซื้อไก่ตัวเบ้อเริ่มมาทำกินคนเดียว ปีกไก่ตุ๋นยาจีนแบบนี้ คนตระกูลหานเขาต้องแบ่งให้ผู้ใหญ่กินก่อน ไม่รู้จักรicรู้ความหรือไงฮะ!" ความหน้าด้านหน้าทนของนางจางทำเอาเจ้าหน้าที่ที่กำลังถือใบปลิวอยู่ถึงกับชะงัก หันมามองสองแม่ลูกสะใภ้สลับกันด้วยความงุนงง จูหลันแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "ผู้ใหญ่เหรอครับ? คุณแม่พูดคำนี้ไม่ละอายใจบ้างเลยหรือครับ ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลหานมา มีวันไหนบ้างที่ท่านเคยส่งข้าวส่งน้ำ หรือแม้แต่เศษเกลือมาเจือจูนครอบครัวเรา? ลูกชายท่านส่งเงินเดือนมาให้ท่านเก็บไว้ใช้ยามแก่เฒ่า แต่ท่านกลับเอาไปปรนเปรอให้น้องชายสามีที่เอาแต่เล่นการพนัน ปล่อยให้เสี่ยวเป่าหลานแท้ๆ ของท่านผอมโซจนเกือบตายคาบ้าน..." นางจางหน้าเจื่อนลงถนัดตา ปากอ้าพะงาบๆ เถียงไม่ออกเพราะเป็นความจริง แต่ยังไม่ยอมแพ้ "นั่น... นั่นมันเรื่องในครอบครัว! แต่ตอนนี้แกทำอาหารกลิ่นหอมยั่วยวนคนทั้งหมู่บ้าน แถมยังแอบซ่อนใบปลิวอีก! แกกับผัวแกคงคิดจะทรยศชาติบ้านเมืองแล้วเอาเงินมากินอย่างสุขสบายสินะ!" จูหลันหรี่ตามองแม่สามีที่เริ่มเปลี่ยนเรื่องเบี่ยงเบนประเด็น เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างท้วมนั้นทีละก้าว แรงกดดันรอบตัวทำให้แม่สามีถึงกับต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "เรื่องใบปลิว... เดี๋ยวพวกท่านเจ้าหน้าที่คงได้รู้ความจริงแน่ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนเอามาซ่อน..." จูหลันหันไปสบตากับหัวหน้าชุดเจ้าหน้าที่ด้วยแววตานิ่งสงบ เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "แต่ก่อนจะไปถึงตรงนั้น... คุณแม่จางครับ ท่านบอกว่าอยากกินซุปไก่ของผมอย่างนั้นหรือ?" นางจางกลืนน้ำลายเหนียวหนืด พยักหน้าหงึกๆ โดยสัญชาตญาณเพราะความหอมมันยั่วยวนกระเพาะอาหารจนทนไม่ไหว "อยากกินใช่ไหมครับ?" จูหลันยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้นางจางรู้สึกหนสันหลังวาบ "ได้สิครับ... แต่ซุปไก่หม้อนี้ เป็นน้ำพักน้ำแรงที่ผมหามาด้วยมือตัวเอง หากท่านอยากกินนักล่ะก็... เชิญจ่ายค่าวัตถุดิบมาในราคา 'หมื่นหยวน' ก่อนสิครับ!" "หา?! หมื่นหยวน?! แกจะปล้นหรือไง นังสารเลว!" นางจางแผดเสียงร้องลั่นบ้านจนแก้วหูแทบแตก จูหลันไม่สะทกสะท้าน เธอยกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างสง่างาม "ไม่ซื้อก็เชิญไสหัวออกไปครับ! อย่ามาทำตัวเป็นเหลือบไรคอยเกาะกินบ้านคนอื่นเขาอีกเลย... อ้อ! แล้วก็เตรียมตัวรับหมายเรียกข้อหาแจ้งความเท็จและสมรู้ร่วมคิดกับคนเอาใบปลิวมาโยนใส่บ้านคนอื่นไว้ได้เลยนะครับ!" สิ้นคำพูดอันทรงพลังนั้น บรรยากาศรอบบริเวณก็เงียบกริบลงทันที ทุกสายตาต่างจดจ้องมาที่แม่สามีจอมเขมือบที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสคู่ก็ดังสนั่นกึกก้องมาจากปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นเคยกำลังก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดก่อนจะหยุดอยู่ที่ภรรยาและแม่ของตนเอง "เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของ หานเฟิง ดังขึ้น ทำเอาทุกคนถึงกับกลั้นหายใจ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บของบ้านตระกูลหานนะครับ