รับมือกับอันธพาลท้องถิ่น

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยกระเบื้องเคลือบบนเคาน์เตอร์สั่นระริก กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นยาจีนที่เพิ่งเปิดเตาเมื่อยามสายยังไม่ทันจางหาย ก็ถูกกลบด้วยกลิ่นบุหรี่ฉุนกึกและกลิ่นตัวอันไม่พึงประสงค์ของชายร่างใหญ่สามคน "เจ้าของร้าน... หลบหัวไป! วันนี้ถึงกำหนดจ่ายค่าคุ้มครองประจำเดือนแล้ว อย่ามาทำเป็นหูทวนลมส่งกลิ่นหอมชวนอเจียนอยู่แถวนี้เลย!" หัวหน้าแก๊งอันธพาลประจำตลาดซอยเหนือ นามว่า "ต้าเกา" ผู้มีรอยแผลเป็นยาวน่ากลัวพาดผ่านแก้มซ้าย แยะยิ้มจนเห็นฟันเหลืองกราม เขาใช้ไม้กระบองในมือเคาะโต๊ะไม้หนาส่งเสียงดังปังๆ เพื่อข่มขวัญผู้คนที่กำลังนั่งซดบะหมี่อยู่รอบข้าง จนลูกค้าหน้าซีดเผือด วางตะเกียบแล้วรีบลุกหนีออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว หลี่จูหลัน ซึ่งกำลังยืนเช็ดมือด้วยผ้าสะอาดช้าๆ ปรายตามองชายฉกรรจ์ทั้งสามคนด้วยแววตานิ่งสงบ ไร้ซึ่งร่องรอยความหวาดกลัว ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "ค่าคุ้มครอง?" จูหลันเอ่ยทวนคำ เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "คุ้มครองอะไรหรือครับพี่ชาย? คุ้มครองไม่ให้พวกท่านมาสร้างความรำคาญหน้าร้าน หรือคุ้มครองให้ข้าต้องเสียเงินฟรีๆ ให้กับพวกอันธพาลไร้หัวนอนปลายเท้ากันแน่?" ต้าเกาหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากล้าดียังไงมาหยามเกียรติเขาต่อหน้าลูกน้อง? "นังสารเลวปากกล้า! อยากลองดีกับกลุ่มพยัคฆ์ทมิฬสินะ มึงรู้ไหมว่าที่นี่ใครคุม!" ตะโกนลั่นพร้อมกับเงื้อมือหนาขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าขาวเนียนของหญิงสาวเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือหยาบกร้านพุ่งเข้ามา จูหลันกลับเคลื่อนไหวราสายฟ้าแลบ มือเรียวบางคว้าข้อมือของต้าเกาไว้ได้อย่างแม่นยำราวกับคีมเหล็ก แรงบิดมหาศาลที่ถูกส่งออกมาจากวิชากังฟูลับในมิติ ทำให้กระดูกข้อมือของนักเลงใหญ่ส่งเสียงดังกร๊อบจนเจ้าตัวร้องโหยหวนออกมาเหมือนหมูถูกตอน "อ๊ากกก! มือฉัน! ปล่อยนะนังบ้า!" ลูกน้องอีกสองคนเห็นหัวหน้าถูกเล่นงานก็ชักมีดสั้นออกมาพุ่งเข้ามาหมายจะแทงประกบล้อมหน้าล้อมหลัง แต่จูหลันหาได้สะดุ้งสะเทือนไม่ ร่างเพรียวบางหมุนตัวหลบคมมีดได้อย่างงดงามราวกับกำลังร่ายรำ เท้าเรียวดีดขึ้นสูงฟาดเข้าที่ปลายคางของลูกน้องคนแรกเต็มแรง จนร่างหนากระเด็นลอยไปกระแทกกับลังไม้หลังร้านหมดสติคาที่ในพริบตา ส่วนอีกคนยังไม่ทันตั้งตัว จูหลันก็ซัดหมัดฮุกขวาเข้าที่ลิ้นปี่อย่างแม่นยำ แรงกระแทกมหาศาลทำให้ชายฉกรรจ์ตัวโตจุกจนตัวงอเป็นกุ้ง ก่อนจะทรุดฮวบคุกเข่าลงไปกองกับพื้น ลมหายใจติดขัดหน้าดำหน้าแดง ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที อันธพาลท้องถิ่นที่ชาวบ้านต่างพากันหวาดผวา กลับนอนโอครวญครางระネกะระนาดอยู่บนพื้นร้านอย่างไร้ทางสู้ จูหลันปัดฝุ่นตามชายเสื้อเล็กน้อยด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเมื่อครู่นี้เธอเพียงแค่ไล่ยุงตัวเล็กๆ เท่านั้น นางก้าวเข้าไปเหยียบลงบนอกของต้าเกาที่กำลังนอนกุมข้อมือร้องครวญครางด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว รอยยิ้มละไมประดับอยู่บนใบหน้า ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "ทีหลัง... ก่อนจะมาเก็บค่าคุ้มครองที่นี่ ช่วยสำรวจตัวเองก่อนนะว่ามีปัญญาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ตัวเองหรือยัง?" จูหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของสามีหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่เพิ่งกลับจากการลาดตระเวน หานเฟิงหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูกวาดสายตาคมกริบมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่ที่ภรรยาสุดที่รักผู้ยืนเหยียบหัวหน้าอันธพาลไว้ใต้เท้า พร้อมกับควันจางๆ ที่ลอยขึ้นมาจากเตาทำอาหารด้านหลัง ดวงตาคมของหานเฟิงไหววูบเล็กน้อย ไม่มีความตกใจระคนอยู่เลย มีเพียงความภาคภูมิใจและประกายความคลั่งรักที่ฉายชัดขึ้นในแววตา เขาก้าวเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงมองบรรดาอันธพาลที่นอนน้ำลายฟูมปากด้วยรังสีอำมหิตระดับนายทหารแนวหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองภรรยาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำให้หัวใจคนฟังกระตุก "คุณภรรยา... เหนื่อยหน่อยนะครับ เดี๋ยวผมช่วยจัดการ 'ขยะ' พวกนี้ลากออกไปทิ้งข้างนอกให้เอง" จูหลันชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองสบกับดวงตาคมกริบทรงเสน่ห์ของสามีหนุ่มที่ยามนี้ไม่ได้เอ่ยถามสักคำว่าเธอเป็นอะไรไหม แต่กลับช่วยเก็บกวาดสนามรบให้อย่างรู้ใจ เคมีระหว่างคนทั้งสองอบอวลไปด้วยความเข้าใจและความเร่าร้อนเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางกลิ่นไออาหาร ทว่า... ในวินาทีที่หานเฟิงกำลังจะก้มลงควบคอเสื้อของต้าเกาเพื่อลากตัวออกไปนั้นเอง เสียงเคาะประตูไม้เก่าๆ ด้านข้างร้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างมีจังหวะ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของชายแปลกหน้าที่ไม่มีใครคาดคิดดังแทรกขึ้นมาจากความมืดของตรอกแคบ "ไม่ต้องเหนื่อยหรอกทหารหาน... เพราะเจ้าพวกสวะกลุ่มนี้ เป็นแค่ลูกน้องปลายแถวของ 'คนใหญ่คนโต' ที่เพิ่งเดินทางมาถึงเมืองนี้เพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของตระกูลหลี่ต่างหากล่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติชีวิตไปพร้อมกับความสุขในทุกๆ ตัวอักษรนะครับ