ตบหน้าแม่สามีที่มาโวยวายต่อหน้าลูกชาย

"อาเฟิง! เจ้าดูสิ! สะใภ้ตัวดีของเจ้ามันทำอะไรไว้! มันด่าแม่! มันจะฆ่าแกงแม่ให้ตายคามืออยู่แล้ว!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีจางแผดลั่นจนนกกระจอกบนหลังคาแตกฮือ เธอวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในลานบ้าน น้ำหูน้ำตาไหลนองหน้า เสื้อผ้าที่เคยสะอาดสะอ้านบัดนี้มีรอยเปื้อนคราบน้ำแกงสีแดงฉาน ดูน่าสมเพชเวทนาในสายตาของหลี่จูหลันที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูบ้านอยู่ หานเฟิงเพิ่งกลับจากการตรวจตราหน่วยทหารในตัวเมือง เขายังอยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศ ร่างสูงใหญ่กำยำดูน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองมารดาที่กำลังตีโพยตีพาย ก่อนจะเหลือบไปมองภรรยาที่ยืนนิ่งสงบราวกับทะเลสาบยามไร้ลม หลี่จูหลันไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก เธอเพียงแค่ขยับยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เธอเหลือบมองเสี่ยวเป่าที่ยืนเกาะชายเสื้อเธออยู่เงียบๆ มือเล็กๆ ของเด็กน้อยกำผ้ากันเปื้อนเธอแน่น ใบหน้าที่เคยซีดเซียวบัดนี้เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นจากการถูกบำรุงด้วยอาหารชั้นเลิศที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติพิเศษ "แม่ครับ ใจเย็นๆ ก่อน แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ?" หานเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีแรงกดดันแฝงอยู่ "ก็อีเมียนางมารนี่ไงล่ะ!" แม่สามีจางชี้หน้าจูหลันด้วยนิ้วสั่นระริก "มันเอาน้ำแกงร้อนๆ สาดแม่! แค่แม่มาขอแบ่งกับข้าวที่มันทำกลิ่นหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้าน! มันช่างเนรคุณนัก!" หลี่จูหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะกังวานสดใสเหมือนระฆังเงิน แต่ในหูของแม่สามีจางกลับเหมือนเสียงกรีดร้องของปีศาจร้าย "แม่จางครับ..." จูหลันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบขาด "ก่อนจะใส่ร้ายกัน รบกวนแม่ช่วยจำลำดับเหตุการณ์ให้ดีนะครับ ที่น้ำแกงหกใส่ตัวแม่นั่นน่ะ เพราะแม่พยายามจะบุกเข้ามาในครัวของฉันเพื่อฉกชิงหม้อตุ๋นยาบำรุงที่ฉันตั้งใจต้มให้เสี่ยวเป่า แล้วยังจะคว้ามีดอีโต้จะขู่เข็ญฉันอีกต่างหาก เสื้อตัวนี้เปื้อนเพราะแม่ล้มไปโดนหม้อเอง ไม่ใช่เพราะฉันสาด... หรือแม่จะให้ฉันเรียกชาวบ้านมาเป็นพยานดีครับว่าใครกันแน่ที่ถือมีดทำครัววิ่งไล่ลูกสะใภ้?" หานเฟิงขมวดคิ้วแน่น เขาเดินตรงเข้าไปหาภรรยา แต่แทนที่จะตำหนิ เขากลับเอื้อมมือไปปัดเศษฝุ่นบนไหล่ของจูหลันอย่างเบามือ สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยและปกป้องอย่างที่สุด "ภรรยา... เจ้าบาดเจ็บตรงไหนไหม?" หานเฟิงถามเสียงทุ้ม แม่สามีจางอ้าปากค้าง "อาเฟิง! แก... แกไม่โกรธมันหรือไง! มันทำแม่นะ!" "แม่ครับ" หานเฟิงหันกลับมาเผชิญหน้ากับมารดา ดวงตาคู่คมดุจน้ำแข็ง "จูหลันเป็นภรรยาผม สิ่งที่เธอทำคือการปกป้องสมบัติในบ้านและดูแลหลาน ถ้าแม่คิดจะมาโวยวายด้วยเรื่องไม่มีมูลแบบนี้อีก ผมคงต้องขออนุญาตไม่ให้แม่เข้ามาเหยียบในบ้านหลังนี้เป็นการชั่วคราว เพื่อความสงบสุขของครอบครัวผม" ความเงียบเข้าปกคลุมลานบ้านทันที แม่สามีจางเบิกตากว้าง หน้าชาจนรู้สึกเหมือนถูกตบฉาดใหญ่ต่อหน้าลูกชายที่เธอเคยคิดว่าเขาจะอยู่ข้างเธอเสมอ "แก... แกกล้าไล่แม่!" "ผมไม่ได้ไล่ แต่ผมกำลังเตือนครับ" หานเฟิงก้าวเข้าไปใกล้แม่สามีหนึ่งก้าว แรงกดดันจากความเป็นทหารที่ผ่านสมรภูมิมาทำให้คนเป็นแม่ต้องถอยกรูด "จูหลันเปลี่ยนไปแล้ว เธอไม่ได้อ่อนแอให้ใครรังแกเหมือนแต่ก่อน และผมในฐานะสามี ผมไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายจิตใจหรือเกียรติของภรรยาผม... แม้แต่แม่ครับ" หลี่จูหลันมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่เคยเย็นชา เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มที่ดูเคร่งขรึมคนนี้จะยืนหยัดเคียงข้างเธอได้ชัดเจนถึงเพียงนี้ แม่สามีจางหมุนตัวเดินหนีไปทั้งน้ำตาด้วยความแค้นใจ แต่ทว่าก่อนที่จะพ้นประตูรั้วไป กลิ่นหอมฟุ้งของ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง' สูตรลับฉบับศตวรรษที่ 21 ก็ลอยมาแตะจมูก กลิ่นหวานละมุนของซีอิ๊วชั้นดีผสมกับน้ำตาลกรวดที่เคี่ยวจนได้ที่ ทำให้คนที่กำลังโกรธจัดถึงกับชะงักฝีเท้าอย่างลืมตัว "แม่ครับ..." จูหลันเอ่ยขึ้นลอยๆ ราวกับไม่ได้ตั้งใจจะเรียก แต่กลับทำให้แม่สามีหันมามอง "หมูตุ๋นหม้อนี้... ผมทำเองกับมือ เพื่อเป็นรางวัลให้จูหลันที่ทำงานหนักมาทั้งวัน แม่จะรับไปสักชามไหมครับ?" หานเฟิงมองภรรยาอย่างรู้ทัน จูหลันส่งยิ้มให้เขา... รอยยิ้มที่มีเลศนัยบางอย่างซ่อนอยู่ แต่ในขณะที่แม่สามีจางกำลังจะก้าวเท้ากลับมาหาของกิน ทันใดนั้น รถจี๊ปสีเขียวขี้ม้าคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้าน ทหารหนุ่มหน้าตาท่าทางเคร่งเครียดคนหนึ่งกระโดดลงมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "หัวหน้าหานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่โรงงานอาหารหลวง! มีคนลอบวางยาพิษในวัตถุดิบที่ส่งเข้าโรงครัว และ... ดูเหมือนว่าเส้นทางขนส่งสินค้าจะถูกปิดล้อมโดยสายลับจากฝั่งตรงข้ามแล้วครับ!" หานเฟิงหันมาสบตาจูหลัน สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นทันที นี่ไม่ใช่แค่เรื่องในบ้านแล้ว แต่เป็นวิกฤตที่อาจทำลายธุรกิจที่พวกเขาสร้างมากับมือ "เตรียมตัวให้พร้อม" หานเฟิงกระซิบ "คืนนี้เราต้องไปจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความฟินและระทึกใจในบทนี้ พบกันใหม่ตอนหน้าด้วยความระทึกใจยิ่งกว่าเดิมครับ!