เกียรติยศหรือหลุมศพ

กลิ่นอับชื้นของกระดาษสาและคราบหมึกราคาแพงในห้องหนังสือสกุลมู่หรงไม่เคยเป็นมิตรกับผู้มาเยือน หลี่จิงถิงปรายตามองคราบชาแห้งกรังบนขอบถ้วยกระเบื้องเคลือบ ขอบถ้วยนั้นบิ่นเล็กน้อย—รายละเอียดอันไร้รสนิยมที่จงใจจัดวางไว้เพื่อประกาศศักดาความกดต่ำที่เจ้าของเรือนต้องการมอบให้ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามา สตรีในชุดเจ้าสาวสีชาดปักลายหงส์ทองทว่าไร้ซึ่งรอยยิ้มอุ่น ภายใต้ชั้นผ้าไหมหนักอึ้งนั่น ปลายเรียวนิ้วของนางกำลังแตะสัมผัสกับด้ามกระบี่ซ่อนพิษยาวสามนิ้วที่เหน็บไว้แนบสะโพกอย่างแนบเนียน สามนิ้วนี้คือระยะห่างระหว่างความเป็นและความตาย และสมุดบัญชีหนังหมาสามเล่มที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นกระโปรงชั้นใน ก็คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะลากคอฆาตกรที่แท้จริงเบื้องหลังการตายของบิดานางลงมาจากบัลลังก์อำนาจได้เช่นกัน “เจ้าสาวของข้าดูจะสงบเสงี่ยมผิดคาด” สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงบดก้อนหินในลำธารลึกดังขึ้นจากมุมมืดของห้องหนังสือ มู่หรงจวิ้นก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของชั้นตำรา ร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางสีเข้มดูทรงอำนาจและเยียบเย็นจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองสำรวจนางตั้งแต่ยอดมวยผมจนถึงปลายรองเท้าปักลายดอกเหมย ไม่มีความประหม่า ไม่มีน้ำตาแห่งความหวาดกลัวของสตรีที่ถูกบังคับให้แต่งเข้ามาในจวนเสนาบดีผู้เหี้ยมโหด มีเพียงแววตาคู่สวยที่นิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ระลอกคลื่น แต่มองไม่เห็นก้นบึ้ง จิงถิงเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี รอยยิ้มบางเบาถูกยกขึ้นที่มุมปากอย่างพอดิบพอดี—รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดีเพื่อซ่อนเร้นความชิงชังไว้ใต้หน้ากากมารยาท “ใต้เท้าเข้าใจผิดแล้วค่ะ ความสงบเสงี่ยมมิใช่เพราะข้าหวาดกลัว แต่เป็นเพราะข้ากำลังประเมินว่า... จวนหลังนี้มีพื้นที่มากพอที่จะฝังศพคนเพิ่มอีกสักกี่คนกันแน่” ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก มู่หรงจวิ้นชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงเล็กน้อย มุมปากของอัครเสนาบดีหนุ่มกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “วาจาคมคายสมคำร่ำลือ... หลี่จิงถิง เจ้าคิดว่ากระบี่สั้นเล่มที่เจ้าซ่อนไว้ใต้กระโปรงจะช่วยให้เจ้ามีชีวิตรอดออกไปจากจวนของข้าได้หรือ?” “ข้าไม่เคยคิดจะใช้มันฆ่าคนค่ะ” จิงถิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำหนักแน่นและชัดเจน นางก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงขึ้นอีกก้าว กลิ่นอายประจำตัวของบุรุษตรงหน้า—กลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กและหมึกจีนชั้นดี—โชยเข้าจมูก “กระบี่เล่มนี้มีไว้ป้องกันตัวจากพวกสุนัขบ้าที่ไร้สัจจะต่างหากเล่า... ใต้เท้าเองก็คงเข้าใจดีว่า ในสนามอำนาจนี้ ไม่มีใครสะอาดพอจะยืนหัวహాยใจได้นานนักหรอก” มู่หรงจวิ้นไม่ถอยหลังหนี เขากลับโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงลมหายใจกั้น สายตาของเขาวิเคราะห์นางอย่างลึกซึ้งราวกับกำลังชั่งน้ำหนักสินค้าชิ้นสำคัญในตลาดค้าทาส “เจ้าฉลาด นางแมวป่า” เขาเอמהเสียงกระซิบข้างใบหูของนาง น้ำเสียงนั้นเจือความเย้ยหยันและกระแสความท้าทายที่อันตรายยิ่ง “แต่ความฉลาดอย่างไร้ที่ยึดเหนี่ยว มักมีจุดจบที่ไม่สวยงามนัก... ข้าให้เวลาเจ้าปรับตัวสามวัน หากบัญชีของสกุลหลี่ที่เจ้าพกติดตัวมามันตรวจสอบไม่พบความผิดปกติที่ข้าต้องการ เจ้าก็เตรียมตัวไปนั่งท่องบทสวดมนต์ในเรือนร้างท้ายจวนได้เลย” พูดจบ มู่หรงจวิ้นก็ผละออกไปอย่างไม่ใยดี เขาสบัดชายเสื้อเดินผ่านนางไปราวกับลมพานผ่าน แต่ในวินาทีที่ร่างสูงเดินลับไปถึงประตูห้องหนังสือ เสียงฝีเท้าฝั่งหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาขัดจังหวะความเงียบ “ใต้เท้าขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” พ่อบ้านหลิวพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก เสื้อผ้าหลุดลุ่ยราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งหนีตายมา “กองปราบราชสำนักส่งคนมา... พวกเขาพบศพรองเจ้ากรมการคลังถูกฆ่าตัดตอนในตรอกซอกซอย และในมือของศพ... กำแผ่นป้ายประจำตัวของ... ของคนในจวนเราไว้ขอรับ!” มู่หรงจวิ้นหยุดชะงัก รัศมีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทันที ดวงตาดำสนิทหันขวับกลับมามองหน้าหลี่จิงถิงที่ยังคงยืนนิ่งสงบอยู่ที่เดิม ในจังหวะนั้นเอง แววตาของอัครเสนาบดีผู้ไร้พ่ายก็ฉายแววระแวงสงสัยระคนประหลาดใจเป็นครั้งแรก จิงถิงปรายตามองท่าทีตื่นตระหนกของคนในจวน ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกของวัน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยกลอุกลยุทธ์ที่นางเป็นคนวางหมากไว้เองทั้งหมดตั้งแต่ออกจากเรือนตระกูลหลี่ *เกียรติยศหรือหลุมศพ*... พวกมันต่างหากเล่าที่เป็นฝ่ายต้องเลือก ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวเข้าสู่เกมเชือดเฉือนนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ