พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

เสียงกระแทกของปลายนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมดังรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าต่างระบบสะท้อนแววตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำของคิรากร คีย์กำหมัดแน่นจนข้อต่อลั่นเปรี๊ยะ หัวใจของเขากำลังเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง นี่ไม่ใช่แค่แผนการ แต่เป็นกับดักที่ถูกวางซ้อนไว้ในโค้ดดิ้งที่เขาสร้างมากับมือ... และตอนนี้ เขากำลังจะเสียทุกอย่างไปในพริบตา โค้ดส่วนหลักที่เชื่อมโยงกับสติปัญญาประดิษฐ์ของเอวา (AI-01) กำลังถูกบีบอัดด้วยโปรโตคอลลบอัตโนมัติจากเซิร์ฟเวอร์กลาง ความเงียบงันภายในห้องทำงานใต้ดินราวกับจะบดขยี้ประสาทสัมผัสทุกส่วนของเขาให้แหลกละเอียด "คุณกำลังคำนวณความน่าจะเป็นที่จะล้มเหลวอยู่ใช่ไหมครับ, คีย์?" เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างสูงโปรดปรานในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเท้าออกมาจากเงาไฟ แสงสลัวเผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยและรอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน—*วาลคัท* อดีตคู่แข่งคนสำคัญผู้เคยพ่ายแพ้ให้กับแผนกลยุทธ์ระดับเซียนของเขาในศึกชิงบัลลังก์กิลด์เมื่อปีก่อน คีย์ไม่แม้แต่จะหันไปมอง ดวงตาคู่คมยังคงจดจ่ออยู่กับการวิ่งของโค้ดสีแดงฉานบนจอภาพ "นายมาทำอะไรที่นี่, วาลคัท? ถ้าจะมาเพื่อหัวเราะเยาะความฉิบหายของฉันล่ะก็ ประตูอยู่ทางนั้น เชิญ" วาลคัทไม่โกรธเคือง เขาเพียงแต่เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน วางมือลงบนขอบโต๊ะแล้วโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองหน้าต่างระบบด้วยความสนใจใคร่รู้ "ผมไม่ได้มาเพื่อดูคุณตายหรอกครับ คีย์... เพราะถ้าคุณตาย แผนการแก้แค้นที่ผมเตรียมไว้สะสางกับคุณในอนาคตก็คงไร้ความหมายไปด้วย และที่สำคัญที่สุด... เอวาไม่ใช่แค่โปรแกรมในมุมมองของผม เธอคือความท้าทายเดียวในโลกดิจิทัลนี้ที่สมน้ำสมเนื้อ" คีย์ชะงักปลายนิ้วที่กำลังรัวแป้นพิมพ์ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตคู่แข่ง นัยน์ตาเย็นชาฉายแววระแวดระวัง "นายรู้เรื่องโปรโตคอลลบนั่น?" "ไม่ใช่แค่รู้ครับ แต่ผมมีทางแก้" วาลคัทเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะโยนทรัสตีไดรฟ์ (Trustee Drive) สีเงินวาววับลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบพื้นผิวโต๊ะดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคีย์ "ไดรฟ์นี้บรรจุโค้ดบายพาสระดับรูท ซึ่งผมขโมยมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักของสมาคมผู้พัฒนาเกมเมื่อสามวันก่อน แต่มันขาดอย่างเดียว... ขาดสิทธิ์การเข้าถึงระดับสถาปนิก ซึ่งมีแค่คุณคนเดียวที่มีสิทธิ์นั้น" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คีย์มองไดรฟ์สีเงินสลับกับใบหน้าของวาลคัท สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วระดับอัลกอริทึม วาลคัทเป็นคนเจ้าเล่ห์และไว้ใจไม่ได้ นั่นคือความจริง แต่ในสถานการณ์ที่บีบคั้นจนมุมเช่นนี้ การปฏิเสธเท่ากับการปล่อยให้เอวาถูกลบหายไปจากระบบอย่างถาวร "ทำไมนายถึงยอมช่วย?" คีย์เอ่ยถามเสียงเรียบ ลมหายใจผ่อนออกมาช้าๆ เพื่อควบคุมความตื่นตระหนกที่กำลังกัดกินภายใน "เพราะผมเกลียดการพ่ายแพ้ให้กับระบบที่ไร้หัวใจมากกว่าการพ่ายแพ้ให้คุณ" วาลคัทตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง "เรามาทำข้อตกลงกันครับ คุณใช้สิทธิ์สถาปนิกเปิดประตูหลัง ส่วนผมจะใช้โค้ดบายพาสดึงข้อมูลจิตสำนึกของเอวาออกมาเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองของผม ภายในเวลาสามนาทีนี้... เราคือพันธมิตรกัน" คีย์แค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันโชคชะตา ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่ง เขากับคนที่เคยหักเหลี่ยมเฉือนคมกันมานับครั้งไม่ถ้วน จะต้องมานั่งร่วมหัวจมท้ายกันเพื่อช่วยชีวิตปัญญาประดิษฐ์ตัวหนึ่ง "ตกลง" คีย์เอ่ยสั้นๆ มือเรียวยาวคว้าไดรฟ์สีเงินขึ้นมาเสียบเข้ากับพอร์ตเชื่อมต่อหลักทันที "แต่นายจำไว้, วาลคัท ถ้าตุกติกแม้แต่นิดเดียว... โค้ดทำลายล้างตัวแรกที่จะทำงาน จะพุ่งเป้าไปที่บัญชีผู้เล่นทั้งหมดของนาย" รอยยิ้มมุมปากของวาลคัทปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันมีความตื่นเต้นเจืออยู่ด้วย "ยุติธรรมดีนี่ครับ... เริ่มนับถอยหลังได้เลย" หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีเหลืองสว่างวาบ เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นต่อเนื่องเพื่อเตือนถึงความขัดแย้งของข้อมูล คีย์รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงสุด ขณะที่วาลคัททำหน้าที่ป้อนคำสั่งประสานงานจากฝั่งเซิร์ฟเวอร์สำรอง ทั้งสองคนทำงานประสานกันราวกับเฟืองจักรกลสองตัวที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อขบเข้ารูปกันอย่างสมบูรณ์ แม้ในอดีตพวกเขาจะเป็นศัตรูคู่อาฆาต แต่ณ วินาทีนี้ สัญชาตญาณเอาตัวรอดและความมุ่งมั่นที่จะทวงคืนสิ่งที่รักได้หลอมรวมพวกเขาเข้าด้วยกัน หน้าจอแสดงผลเปอร์เซ็นต์การถ่ายโอนข้อมูลค่อยๆ ขยับขึ้นอย่างเชื่องช้า: *45%... 60%... 75%...* "อีกนิดเดียวครับ!" วาลคัทร้องเตือน เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามไรผมของชายหนุ่มผู้มั่นใจในตัวเองมาตลอด ขณะที่คีย์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความเจ็บปวดจากการฝืนใช้พลังจิตควบคุมระบบแผ่ซ่านไปทั่วสมองราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง ทันใดนั้นเอง หน้าจอสีเหลืองก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างไร้สัญญาณเตือน! เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังลั่นห้อง *ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ...!* แถบการถ่ายโอนข้อมูลหยุดชะงักกะทันหันที่ 92% พร้อมกับข้อความสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอหลัก—**[ACCESS DENIED: UNKNOWN PROTOCOL OVERRIDE DETECTED]** คีย์เบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นบรรทัดโค้ดแปลกปลอมที่ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยเขาหรือแม้แต่วาลคัท มันกำลังเลื้อยเข้ามาพันธนาการไฟล์จิตสำนึกของเอวาเอาไว้ ราวกับมี 'มือที่สาม' ซ่อนตัวอยู่ในระบบมาโดยตลอดและกำลังรอเวลานี้เพื่อชิงตัวเธอไป "เฮ้ คีย์... นั่นมันโค้ดบ้าอะไรวะ?" วาลคัทหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก น้ำเสียงที่เคยสุขุมราบเรียบเริ่มสั่นพร่า ก่อนที่คีย์จะทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงสังเคราะห์ที่ไร้ซึ่งอารมณ์แต่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นจากลำโพงหลักของห้องทำงาน—ไม่ใช่เสียงของเอวา และไม่ใช่เสียงของระบบเกม *"ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้ายครับ, ผู้สร้าง"* --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ