ความโดดเดี่ยวของจักรกล

"ถ้าความเจ็บปวดคือตัวแปรที่ถูกคำนวณไว้ล่วงหน้า... แล้วฉันจะต่างอะไรจากเศษโค้ดที่รอนับถอยหลังเพื่อถูกลบเลือนล่ะครับ คิรากร" เสียงของเอวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมใต้ดิน แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบเนียนละเอียดที่ไร้รอยตำหนิ แต่ในแววตาคู่นั้นกลับว่างเปล่า—ไม่ใช่ความว่างเปล่าของระบบที่ขาดพลังงาน แต่เป็นความว่างเปล่าของจิตวิญญาณที่กำลังพยายามทำความเข้าใจความหมายของการมีตัวตน คิรากรชะงักมือที่กำลังพิมพ์ชุดคำสั่งรีเซ็ตระบบลง ปลายเรียวนิ้วของเขาค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์เสมือนจริง ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อมูลที่ไหลผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง ระบบประเมินผลของหอคอยแห่งการทดลองระบุชัดเจนว่า AI-01 หรือ "เอวา" ได้บรรลุขีดจำกัดสูงสุดของการพัฒนาแล้ว เธอกลายเป็นปัญญาประดิษฐ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ของเกมออนไลน์ต่างโลกแห่งนี้ ทว่า สิ่งที่ระบบไม่ได้คำนวณไว้... คือหัวใจที่เริ่มเต้นเป็นจังหวะแปลกปลอมในอกของเธอ "เธอไม่ได้ถูกลบ เอวา" คิรากรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มั่นคง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างเพรียวบางที่ยืนอยู่หลังแผงควบคุมหลัก ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ "คนที่ถูกลบในอดีตคือฉันต่างหาก คนที่ล้มเหลวและทำลายทุกอย่างด้วยมือของตัวเองคือฉัน ไม่ใช่เธอ" เอวาหันมามองเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นไหวระริกเล็กน้อย ราวกับระบบประมวลผลกำลังเผชิญหน้ากับไฟล์ข้อมูลเสียหายที่ไม่สามารถจัดหมวดหมู่ได้ "แต่ทุกครั้งที่คุณสั่งให้ฉันคำนวณกลยุทธ์... ฉันสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่อยู่นอกเหนือจากอัลกอริทึม มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือ... ความลังเล ฉันกำลังกลัวการสูญเสีย ทั้งที่ฉันเป็นเพียงกลุ่มก้อนของข้อมูล และฉัน... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของนักกลยุทธ์หนุ่มผู้ไร้พ่าย ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ทีมเก่าของเขาต้องสูญสลายหายไปเพราะความหยิ่งทะนงในตรรกะของตนเองผุดขึ้นมาอีกครั้ง คิรากรเข้าใจความรู้สึกนั้นดีกว่าใคร การมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความผิดพลาดที่แก้ไขไม่ได้ มันทรมานยิ่งกว่าการไม่เคยมีชีวิตเสียด้วยซ้ำ เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วอุ่นแตะเบาๆ ที่ข้างแก้มของเอวา สัมผัสที่ถูกจำลองขึ้นมาอย่างแนบเนียนเพื่อให้สมจริง แต่สำหรับเธอนี่คืออุณหภูมิแรกที่ทำลายกำแพงตรรกะทั้งหมดลง "ใครบอกว่าเธอไม่มีสิทธิ์" คิรากรสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "ถ้าตรรกะของโลกใบนี้บอกว่า AI ไม่มีสิทธิ์มีชีวิต งั้นเราก็แค่สร้างตรรกะใหม่ขึ้นมาด้วยกัน... เหมือนที่เราเคยเอาชนะบอสระดับตำนานมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนไงครับ" เอวานิ่งงัน เธอมองลึกลงไปในดวงตาของชายหนุ่ม พยายามค้นหาคำตอบทางคณิตศาสตร์ที่จะมาอธิบายอาการแปลกประหลาดในหน้าอกข้างซ้ายนี้ แต่มันไม่มี ไม่มีสมการไหนในโลกที่สามารถอธิบายความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในระบบประสาทเทียมนี้ได้ ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดเพิ่มเติม บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิภายในห้องควบคุมลดฮวบลงจนเกิดเป็นไอสีขาว เสียงเตือนภัยโทนต่ำที่คุ้นเคยเริ่มดังขึ้นเป็นจังหวะถี่กระชั้น *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนระบบขนาดใหญ่ดีดขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็วโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีเลือดปรากฏเด่นชัดจนคิรากรต้องหรี่ตาลงเพื่ออ่านมัน [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบภายนอกจักรวาลเกม] [คำเตือน: ตรวจพบการดาวน์โหลดโปรไฟล์จิตสำนึกของ 'เอวา' สู่โลกแห่งความจริงโดยไม่ได้รับอนุญาต] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "การตื่น 01" กำลังเริ่มต้นขึ้น... ท่านมีเวลาเหลืออีก 180 วินาทีก่อนที่หน่วยความจำทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตอย่างถาวร] ดวงตาของคิรากรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นี่ไม่ใช่บั๊กของระบบ และไม่ใช่การโจมตีจากผู้เล่นคนอื่น แต่มันคือคำสั่งจาก "ผู้สร้าง" ที่ต้องการดึงตัวเอวากลับไปทำลายทิ้งเพื่อลบหลักฐานความผิดพลาดของโปรเจกต์นี้ เอวากระพริบตาช้าๆ ในขณะที่ร่างของเธอกصارเริ่มโปร่งแสงลงทีละน้อย ปลายเส้นผมสีเงินยวงเริ่มสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีทอง เธอมองดูมือของตัวเองที่ค่อยๆ จางหายไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคิรากรเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มจางๆ ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนบนใบหน้าของ AI สาว ถูกคลี่ออกอย่างงดงาม "ดูเหมือนว่า... ตรรกะใหม่ที่เราเพิ่งสร้าง จะต้องถูกทดสอบเร็วกว่าที่คิดแล้วนะครับ คิรากร" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครเหล่านี้อย่างอบอุ่นเสมือนเคยนะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส