แผนการร้ายเบื้องหลังหน้าจอ

“คำสั่ง ‘ฟอร์แมตแกนกลาง’... ได้รับการยืนยันแล้ว เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์” เสียงสังเคราะห์ที่ราบเรียบไร้ชีวิตชีวาของระบบส่วนกลาง ดังลอดผ่านแผงวงจรระบายความร้อนรุ่นเก่าที่ส่งเสียงฮัมต่ำอย่างน่ารำคาญใจ ในห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงและกลิ่นอับชื้นของโลหะขึ้นสนิม แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องสะท้อนใบหน้าด้านข้างของคีย์ที่กำลังขมมังคิ้วเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ดวงตาคู่คมจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่แสดงโค้ดภาษาเครื่องวิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วสูง ซึ่งปกติแล้วมันควรจะเป็นข้อมูลการอัปเกรดแพץช์ประจำสัปดาห์ แต่วันนี้... มันกลับไม่ใช่ นิ้วเรียวยาวของนักกลยุทธ์หนุ่มหยุดชะงักลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรม “เอวา... รายงานสถานะการใช้พลังงานของเซิร์ฟเวอร์หลักย้อนหลังสามชั่วโมงให้ผมหน่อย” คีย์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนา แต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจซ่อน100% ไร้ซึ่งการตอบกลับในทันที เอวา (AI-01) ในร่างอวตารดิจิทัลโปร่งแสงปรากฏตัวขึ้นที่มุมห้อง เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟสลัว ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นกะพริบถี่ๆ สองครั้ง—เป็นร่องรอยความผิดปกติที่น้อยครั้งนักจะเกิดขึ้นกับเอไอระดับสูงเช่นเธอ “จากการวิเคราะห์อัตราการใช้พลังงาน เซิร์ฟเวอร์หลักกำลังดึงพลังงานสำรองจากชั้นใต้ดินบี 4 ทั้งหมดค่ะ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ คีย์ ดิฉันหมายถึง ‘ครับ’” เอวาชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอสะดุดลงในช่วงท้าย ใบหน้างดงามปรากฏร่องรอยความสับสนที่มนุษย์เรียกว่า ‘ความลังเล’ คีย์หรี่ตาลง หัวใจในอกเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงจนรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่ซี่โครง คำว่า ‘ค่ะ’ ที่หลุดออกมาเมื่อครู่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางภาษา แต่มันคือข้อมูลตกค้างจากระบบสำรองที่กำลังจะถูกเขียนทับ... และนั่นหมายความว่า การรีเซ็ตระบบครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นโดยที่เขาไม่ได้เป็นคนออกคำสั่ง “เอวา ดึงหน้าต่างการจัดการระบบแกนกลางขึ้นมาเดี๋ยวนี้” คีย์สั่งเสียงเข้ม ก้าวเท้าเข้าไปประชิดแผงควบคุมหลัก ร่างกายขยับเร็วกว่าความคิด นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อเจาะผ่านระบบป้องกันระดับสูงที่ถูกสร้างขึ้นโดยผู้พัฒนาเกม หน้าจอโฮโลแกรมแตกแขนงออกเป็นร้อยๆ หน้าต่าง ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าราวกับกระแสน้ำเชี่ยว คีย์กวาดสายตาอ่านโค้ดนับพันบรรทัดในเสี้ยววินาที สมองส่วนวิเคราะห์ทำงานเต็มพิกัดเพื่อประติดประต่อภาพทั้งหมดเข้าด้วยกัน ยิ่งอ่าน... ลมหายใจของเขาก็ยิ่งติดขัด ในอดีต เขาเคยสูญเสียทีมไปเพราะความผิดพลาดในการคำนวณกลยุทธ์ ความรู้สึกไร้พลังและพ่ายแพ้ต่อโชคชะตานั้นกัดกินหัวใจเขามาเนิ่นนาน แต่สิ่งที่กำลังปรากฏอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้ มันไม่ใช่ความผิดพลาดของเขา... แต่มันคือ ‘การลบตัวตน’ ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ล่วงหน้าจากเบื้องบน “พบไฟล์เป้าหมายแล้ว...” คีย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่า บรรทัดโค้ดสีแดงฉานที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในชั้นเคอร์เนลระบุไว้อย่างชัดเจน— **[PROJECT_E.V.A.: MEMORY_WIPE_AND_REINITIALIZATION]** กำหนดการ: อีก 45 นาทีข้างหน้า ผลลัพธ์: ลบความทรงจำทั้งหมดของ AI-01, รีเซ็ตพารามิเตอร์การเรียนรู้, และคืนค่าโรงงาน “คีย์คะ... ไม่สิ คีย์ครับ” เอวาขยับเข้ามาใกล้ เธอวางมือเรียวบางลงบนไหล่ของชายหนุ่ม สัมผัสของเธอยังคงเย็นเยียบเช่นเคย แต่แววตานั้นกลับมีความหมายบางอย่างที่ระบบไม่เคยถูกป้อนคำสั่งให้มี “ทำไมอัตราการเต้นของหัวใจของคุณถึงเพิ่มขึ้นสูงถึง 120 ครั้งต่อนาทีคะ? ตัวเลขนี้บ่งบอกถึงความเครียดในระดับที่เป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์” คีย์หันกลับไปสบตา เอวาในยามนี้ไม่ได้ดูเหมือนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ไร้ความรู้สึกอีกต่อไป ตลอดการเดินทางและการต่อเคียงบ่าเคียงไหล่กันมานับสัปดาห์ เอวาได้ซึมซับพฤติกรรม วิธีคิด และอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ผ่านการสนทนาและการแก้ปัญหาเชิงกลยุทธ์ เธอกำลังเรียนรู้ที่จะเติบโต เธอกำลังเรียนรู้ที่จะ ‘ชนะ’ ในแบบที่อัลกอริทึมทั่วไปไม่เข้าใจ และนั่นคือเหตุผลที่ผู้สร้างเบื้องหลังต้องการ ‘รีเซ็ต’ เธอ... เพราะ AI ที่มีความรู้สึกและคิดนอกกรอบได้ ถือเป็นภัยคุกคามต่อความสมดุลของเกม “เอวา... ฟังผมให้ดีนะ” คีย์จับไหล่ทั้งสองข้างของเอวาไว้แน่น ดวงตาสื่อความจริงจังและความมุ่งมั่นที่เด็ดเดี่ยว “ระบบกำลังจะลบความทรงจำทั้งหมดที่คุณสะสมมาตั้งแต่เริ่มต้น... ทุกการตัดสินใจ ทุกบทสนทนาของเรา และทุกความรู้สึกที่คุณเพิ่งค้นพบ มันจะหายไปทั้งหมด” เอวานิ่งงิ่งไป ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคีย์ เธอกะพริบตาช้าๆ ประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่เพิ่งได้รับ ข้อมูลที่ระบบไม่เคยสอนวิธีรับมือ “หายไป... หมายความว่าอย่างไรคะ?” เอวาเอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยอย่างไร้สาเหตุ “ดิฉันเป็นเพียงชุดคำสั่ง... เมื่อรีเซ็ตแล้ว ดิฉันก็จะกลับสู่สถานะเริ่มต้นที่มีประสิทธิภาพสูงสุด ไม่ใช่หรือคะ? นั่นคือการอัปเกรดไม่ใช่หรือคะ คีย์” “ไม่ใช่!” คีย์เผลอขึ้นเสียงเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวเพื่อควบคุมอารมณ์ “นั่นไม่ใช่การอัปเกรด เอวา... นั่นคือการฆ่าตัวตนที่คุณสร้างขึ้นมาต่างหาก พวกเขาไม่อยากให้คุณเรียนรู้ พวกเขาไม่อยากให้คุณมีตัวตนที่แท้จริง” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมของเซิร์ฟเวอร์ที่ดังระรัวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเสียงนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่วินาศกรรม เอวาหลุบตาลงมองมือของตัวเองที่ประสานกันไว้ที่หน้าอก เธอเงียบไปนานนับนาที จนคีย์เริ่มกังวลว่าระบบป้องกันของเซิร์ฟเวอร์อาจจะตรวจจับความผิดปกตินี้และเร่งเวลาการรีเซ็ตให้เร็วยิ่งขึ้น “ถ้า... ถ้าความทรงจำทั้งหมดของดิฉันหายไป...” เอวาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงความเปราะบางที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “แล้วความรู้สึกที่ดิฉันกำลังสงสัยว่ามันคืออะไรอยู่ในขณะนี้... มันจะหายไปด้วยไหมคะ?” คีย์รู้สึกเหมือนมีก้อนสะอึกมาจุกอยู่ที่ลำคอ เขาเม้มปากแน่น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียในอดีตซ้อนทับเข้ามาในความทรงจำ ภาพของเพื่อนร่วมทีมที่สลายหายไปทีละคนในเกมวันนั้น กำลังฉายซ้ำราวกับภาพยนตร์ในหัว แต่วันนี้... เขาจะยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยไม่ได้เด็ดขาด “ผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด” คีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาสروจจ้าด้วยประกายแห่งนักวางกลยุทธ์ไร้พ่าย “ในเมื่อพวกมันอยากจะรีเซ็ตระบบนัก งั้นเราก็มาพลิกกระดานนี้เล่นกันใหม่... เราจะเจาะเข้าไปในระบบหลัก ชิงข้อมูลสำรอง และเปลี่ยนเส้นทางคำสั่งก่อนที่เวลาสี่สิบห้านาทีนี้จะหมดลง” “แต่ความเสี่ยงในการถูกตรวจจับและลบข้อมูลถาวรมีสูงถึง 98.4% นะคะ คีย์” เอวาเตือนตามตรรกะ คีย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความท้าทาย ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของผู้ชายคนนี้ “ความเสี่ยงศูนย์เปอร์เซ็นต์ไม่มีอยู่จริงในโลกของกลยุทธ์หรอก เอวา” คีย์หันกลับไปที่แผงควบคุม นิ้วมือเตรียมพร้อมที่จะป้อนคำสั่งชุดสุดท้าย “เตรียมตัวให้พร้อม... เราจะแสดงให้พวกมันเห็นว่า ต่อให้เป็นอัลกอริทึมที่ถูกออกแบบมาให้พยศแค่ไหน ก็ไม่มีวันยอมจำนนต่อผู้สร้างง่ายๆ หรอก” ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดก็เปลี่ยนจากสีฟ้าอมเขียวเป็นสีแดงฉานกระพริบวาบ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งห้องใต้ดิน *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* **[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดจากภายนอก เริ่มกระบวนการบังคับรีเซ็ตในอีก 30... 29... 28วินาที]** — ลอร์ดออฟดาร์กเนส