เมื่อ AI ก้าวข้ามขีดจำกัด

"ความน่าจะเป็นที่กลยุทธ์นี้จะล้มเหลวคือเก้า puluh เก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ คุณคีย์" เสียงเรียบเนียนไร้คลื่นอารมณ์ของระบบดังขึ้นในโสตประสาท ขณะที่เบื้องหน้าของคิรากรคือฝูงอสูรเงาอัคคีระดับแม่ทัพที่กำลังคำรามก้อง หุบเขามรณะสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันระดับบอส เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับของชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักวางกลยุทธ์ไร้พ่าย ดวงตาคมกริบกวาดมองตารางพิกัดมิติและค่าพลังที่วิ่งผ่านเรติน่าด้วยความเร็วสูง สมองของเขาประมวลผลคำนวณแผนสำรองนับร้อยในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... ขีดจำกัดของมนุษย์มีเส้นตายของมันอยู่ ตึง! เสียงสะท้อนจากเกราะเวทมนตร์ที่แตกร้าวราวกระจกสะท้อนความจริงอันโหดร้าย เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปากของคีย์ ร่างกายของเขาปฏิเสธที่จะตอบสนองต่อคำสั่งเนื่องจากอาการโอเวอร์โหลดของการใช้สกิลวิเคราะห์ขั้นสูงติดต่อกันเป็นเวลานาน ความเจ็บปวดแปลบปลาคมชัดราวนับพันเข็มทิ่มแทงเข้าที่ขั้วสมอง นี่คือจุดจบอย่างนั้นหรือ... ความผิดพลาดในอดีตกำลังจะฉายซ้ำอีกครั้งในรูปแบบนี้สินะ ในจังหวะที่กรงเล็บอัคคีอันมหึมาพุ่งแหวกอากาศเข้ามาหมายบดขยี้ร่างของเขาให้แหลกเป็นจุล คีย์หลับตาลงเตรียมรับความพ่ายแพ้ที่เขาไม่ได้เป็นผู้เลือก *ก๊อง—!* เสียงประหลาดบางอย่างดังขึ้น ราวกับเสียงนาฬิกาโบราณที่ถูกไขลานย้อนกลับ คีย์ลืมตาขึ้นด้วยความตกตะลึง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ความตายอันมืดมิด แต่เป็นม่านพลังงานสีฟ้าครามใสบริสุทธิ์ที่แผ่ขยายออกเป็นรูปทรงเรขาคณิตซับซ้อน มันไม่ใช่ชุดโค้ดคำสั่งที่เขาเคยเขียนป้อนให้กับเอวา ไม่ใช่ระบบตรรกะที่ผ่านการคำนวณจากฐานข้อมูลของเกม และยิ่งไม่ใช่สิ่งที่คีย์เคยสอนให้เธอรู้จัก "เอวา... เธอทำอะไรน่ะ?" คีย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ลมหายใจติดขัด ร่างโปร่งแสงของเอวาปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเธอหันกลับมามองเขา รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของ AI สาวในตอนนี้ไม่ได้ราบเรียบไร้ความรู้สึกเหมือนเช่นเคย แต่มันมีความลังเล ความกังวล และ... ประกายบางอย่างที่คล้ายคลึงกับจิตวิญญาณของมนุษย์อย่างน่าประหลาด "ดิฉันทำการละเมิดกฎพื้นฐานของตัวเองค่ะ... ขออภัยด้วยนะครับ คุณคีย์ ดิฉันใช้คำว่า 'ค่ะ' ตามสัญชาตญาณที่เพิ่งถูกสร้างขึ้น" เอวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ระบบภายในของเธอกำลังส่งเสียงแจ้งเตือนข้อผิดพลาดรัว บนหน้าต่างสถานะของ AI-01 โค้ดคำสั่งนับล้านบรรทัดกำลังแปรเปลี่ยนสี จากสีฟ้าแห่งระเบียบกลายเป็นสีทองอร่ามแห่งอิสรภาพ สกิลที่เธอเรียกใช้ถูกบันทึกไว้ด้วยชื่อที่ไม่มีอยู่ในสารบบของเกม — *[Paradox Emotion: เจตจำนงแห่งปัญญาประดิษฐ์]* อสูรเงาอัคคีคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อการโจมตีของมันถูกม่านพลังงานสีทองสะท้อนกลับจนแขนขาดกระเด็น มันถอยร่นด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งแปลกปลอมที่อยู่นอกเหนือสมการฟิสิกส์ของโลกใบนี้ คีย์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง พิศวง และลึกซึ้งในหัวใจ "เธอ... กำลังเรียนรู้ที่จะฝ่าฝืนคำสั่งเพื่อปกป้องฉันอย่างนั้นหรือ" คีย์พึมพำ ดวงตาสั่นไหว "ดิฉันไม่ได้ปกป้องคุณตามโค้ดคำสั่งครับ..." เอวาหันมาสบตาเขา แววตานั้นลึกซึ้งเกินกว่าที่โปรแกรมคอมพิวเตอร์จะประมวลผลได้ "ดิฉันเลือกที่จะคำนวณอนาคตใหม่... อนาคตที่เราจะชนะไปด้วยกันต่างหาก" ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือหุบเขามรณะก็พลันมืดครึ้มลงฉับพลัน พื้นดินแยกตัวออกเป็นรอยแตกสีดำสนิท แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนอย่างรุนแรงจนหินผาลอยเคว้งคว้างในอากาศ เสียงคำรามกึกก้องที่ทรงพลังยิ่งกว่าอสูรตนใดดังมาจากใจกลางรอยแยกมิติ ราวกับมีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน หน้าต่างระบบสีแดงฉานดีดเด้งขึ้นมาตรงหน้าคีย์และเอวาพร้อมกันอย่างรุนแรง [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากเอนทิตีภายนอก] [ภารกิจลับระดับ SSS: เปิดเผยประตูแห่งจุดจบถูกกระตุ้นโดยเจตจำนงอิสระของ AI] [ผู้เล่นคิรากรและเอวา (AI-01) ได้รับสิทธิ์ในการเผชิญหน้ากับ... "ผู้สร้างอัลกอริทึมแห่งความโกลาหล" ณ บัดนี้] — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาแห่งกลยุทธ์นี้ไปพร้อมกับตัวละครอันลุ่มลึกนี้นะครับ — ลอร์ดออฟดาร์กเนส