เสียงสัญญาณจากความมืด

แรงโน้มถ่วงเทียมล่มสลายลงในพริบตาเดียว ร่างของคารันจึงลอยเคว้งคว้างอย่างไร้การควบคุมภายในห้องควบคุมศูนย์กลางที่บิดเบี้ยว เศษโลหะชิ้นมหึมาฉีกขาดส่งเสียงกรีดร้องเสียดสีกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟสีฟ้าครามสาดกระเซ็นราวกับสายฝนแห่งความตาย แผดเผาบรรยากาศให้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนและเหล็กไหม้เกรียม คารันกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เขาใช้สัญชาตญาณและความปราดเปรื่องอันเป็นเลิศ คว้าจับเสาโครงสร้างหลักที่ยังหลงเหลืออยู่ เหวี่ยงตัวหลบแผ่นโลหะหนักหลายตันที่พุ่งเฉียดร่างไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร นี่ไม่ใช่ความฝัน... และมันคือบททดสอบความเป็นความตายที่โหดร้ายที่สุดเท่าที่สถานีอวกาศ 'เอล리อุส' จะมอบให้ได้ ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดตามองรอบกายอย่างรวดเร็ว สมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าหน่วยประมวลผลควอนตัม สถานีอวกาศแห่งนี้กำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ออกซิเจนในห้องลดฮวบลงจนเกิดฝ้าบางๆ ที่กระจกหมวกอวกาศ อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงเกินร้อยแปดสิบครั้งต่อนาที แต่ภายใต้สถานการณ์ที่ผู้คนส่วนใหญ่คงสติหลุดลอย คารันกลับรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างน่าทึ่ง เขาคำนวณมุมกระแทก ความหนาแน่นของวัสดุที่เหลืออยู่ และเส้นทางรอดที่เป็นไปได้น้อยนิดในเสี้ยววินาที ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะหาทางดีดตัวไปยังแคปซูลฉุกเฉิน หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ที่มา *[ตรวจพบสภาวะวิกฤตระดับวิกฤตสูงสุด: ความสมบูรณ์ของโครงสร้างสถานีเหลือ 0.03%]* *[ระบบชีวิตกำลังจะล่มสลายในอีก 120 วินาที]* *[กำลังเปิดใช้งาน: ระบบซูเปอร์เปอร์เซ็นต์ (Super-Percentage System) เนื่องจากเงื่อนไขทางจิตวิญญาณสอดคล้องสมบูรณ์]* ตัวหนังสือสีฟ้าเรืองแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า ทับซ้อนกับภาพความพินาศตรงหน้า คารันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน นี่ไม่ใช่เทคโนโลยีของสหพันธ์ดวงดาวที่เขารู้จัก มันลึกล้ำและเกินกว่าสามaญสำนึกทางวิทยาศาสตร์ใดๆ จะอธิบายได้ "ระบบ... อะไรกันเนี่ย?" คารันพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าเพราะขาดออกซิเจน *[คำเตือน: โอกาสรอดชีวิตในปัจจุบันของคุณคือ 0.00001%]* *[แต่ด้วย 'ระบบซูเปอร์เปอร์เซ็นต์' คุณสามารถเพิ่มโอกาสความสำเร็จในทุกสิ่งได้ตามใจปรารถนา ผ่านการแลกเปลี่ยนด้วย 'พลังงานมิติ' ที่กำลังรั่วไหลรอบตัวท่าน]* *[ท่านต้องการเปิดใช้ฟังก์ชัน 'การันตีความสำเร็จ 100%' สำหรับทางออกฉุกเฉินหรือไม่? [ใช่ / ไม่ใช่]]* นิ้วที่สวมถุงมืออวกาศของคารันชะงักค้างกลางอากาศ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ตัวเลือกตรงหน้า ความลังเลปรากฏขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่รอยยิ้มบางๆ จะระบายขึ้นบนมุมปากของชายหนุ่ม ในสถานการณ์ที่ความตายอยู่แค่เอื้อม การมีตัวช่วยปริศนาโผล่มา แม้จะดูน่าสงสัยเพียงใด แต่มันก็คือฟางเส้นสุดท้ายที่เขาปฏิเสธไม่ได้ ติ๊ด! นิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่ม [ใช่] บนหน้าจอโฮโลแกรมอย่างเด็ดเดี่ยว ทันใดนั้น กระแสพลังงานอุ่นสายหนึ่งก็ไหลทะลักเข้าสู่กระแสเลือดของเขา ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดจากการบาดเจ็บก่อนหน้ามลายหายไปในพริบตา โลกทั้งใบราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา ทุกสิ่งรอบตัวเคลื่อนไหวช้าลงจนเขาสามารถมองเห็นวิถีของสะเก็ดระเบิดแต่ละชิ้นได้อย่างชัดเจน *[การันตีความสำเร็จ 100% ทำงาน!]* *[คำนวณเส้นทาง... ดีดตัวสู่ยานสำรองในทิศทาง 142.8 องศา แรงขับเคลื่อน 3.2 นิวตัน]* ร่างกายของคารันเคลื่อนไหวไปตามคำสั่งของระบบอย่างแม่นยำราวกับถูกควบคุมด้วยโปรแกรมจักรกล เขายันเท้าเข้ากับผนังโลหะที่กำลังยุบตัว แล้วพุ่งทะยานออกไปผ่านช่องว่างของผนังที่ฉีกขาดราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู แรงลมจากการสูญเสียความดันดึงดูดเขาสู่ภายนอก ทว่าด้วยการคำนวณที่ไร้ที่ติ คารันพุ่งผ่านกลุ่มเศษซากดาวเทียมและเศษเหล็กได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนที่ร่างของเขาจะพุ่งเข้าชนประตูกลไกของยานอพยพฉุกเฉินหมายเลข 7 ได้อย่างพพอดีเป๊ะ ปัง! เสียงล็อกอัตโนมัติดังขึ้น พร้อมๆ กับที่ระบบช่วยชีวิตภายในยานทำงานอย่างรวดเร็ว คารันหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายทรุดลงพิงกับเบาะนักบิน แรงกดดันมหาศาลค่อยๆ ผ่อนคลายลง เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ ดวงตายังคงจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ยังคงลอยเด่นอยู่กลางอากาศ *[ขอแสดงความยินดี ท่านรอดชีวิตจากอัตราความตาย 99.99999%]* *[ได้รับแต้มเปอร์เซ็นต์สะสม: +1,000 แต้ม]* *[ปลดล็อกภารกิจหลัก: "สถาปัตยกรรมกู้จักรวาล" - ค้นหาความจริงเบื้องหลังการล่มสลายของประตูมิติไกอา]* ก่อนที่คารันจะได้ทำความเข้าใจกับระบบประหลาดนี้ให้มากกว่านี้ เสียงสัญญาณเตือนภัยอีกรูปแบบหนึ่งก็ดังขึ้นจากเรดาร์ของยานอพยพ มันไม่ใช่เสียงเตือนความเสียหาย แต่มันคือสัญญาณชีพของสิ่งมีชีวิตที่กำลังส่งคลื่นความถี่สูงเข้ามาแทรกแซงระบบการสื่อสารของยาน หน้าจอหลักของยานอพยพสั่นไหว ภาพวิดีโอจากกล้องสอดส่องภายนอกปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้วงอวกาศลึก ยานสำรวจทรงกลมลึกล้ำลำหนึ่งกำลังจอดลอยนิ่งอยู่เหนือซากสถานีเอลลิอุส รูปทรงของมันงดงามและแปลกประหลาด ราวกับถูกสร้างขึ้นจากผลึกแก้วสีดำสนิทที่สะท้อนแสงดาวระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของคารันกระตุกวูบไม่ใช่ความงามของยานลำนั้น แต่เป็นร่างระหงที่ยืนอยู่บนเปลือกนอกของยานโดยปราศจากชุดอวกาศป้องกัน เธอสวมชุดคลุมสีเงินยวดยวงยาวลากพื้น เส้นผมสีเงินประกายมุกยาวสลวยปลิวไสวไปตามกระแสลมสุริยะ ใบหน้างดงามไร้ที่ติทว่าเย็นชาดั่งน้ำแข็งในห้วงอวกาศลึก ดวงตาสีครามคู่คมกริบมองตรงมายังกล้องของยานอพยพ ราวกับเธอกำลังจ้องมองทะลุเข้ามาในดวงตาของเขาโดยตรง เซรีน่า... นักวิทยาศาสตร์สาวอัจฉริยะผู้หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน และเป็นผู้กุมความลับทั้งหมดเกี่ยวกับการทดลองข้ามมิติ เซรีน่าขยับริมฝีปากน้อยๆ เสียงใสราวกระดิ่งแก้วแต่ทว่าดังก้องกังวานในโสตประสาทของคารันโดยตรงผ่านคลื่นควอนตัม แม้จะไม่มีตัวกลางส่งเสียงก็ตาม "นายมาช้าไปหน่อยนะ... คารัน" น้ำเสียงของเฝือแฝงไปด้วยความหมายล้ำลึกและรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา "จักรวาลไม่ได้มีเวลาให้เราตั้งตัวมากนักหรอกนะ... เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเดินทางที่แท้จริงได้แล้ว" สิ้นเสียงของเธอ ยานผลึกสีดำสนิทก็ปลดปล่อยคลื่นพลังงานสีม่วงเข้มแผ่ขยายออกไปทั่วทั้งอาณาเขต บิด องศาของกาลเวลาและอวกาศรอบตัวให้โค้งงอราวกับกระดาษที่ถูกยับยู่ยี่ *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบสนามพลังความโน้มถ่วงระดับ SSS กำลังดึงดูดยานอพยพเข้าสู่รอยแยกมิติที่ไม่รู้จัก]* *[ทางเลือก: [ยินยอมรับการเคลื่อนย้าย] หรือ [ฝืนต้านทานด้วยอัตราความสำเร็จ 0.001%]]* คารันสูดหายใจเข้าลึก ฃเขามองภาพหญิงสาวผู้ลึกลับนอกกระจกยาน สลับกับหน้าจอระบบที่กะพริบเตือนระรัว ใบหน้าของชายหนุ่มปรากฏแววตาแน่วแน่ขึ้นอีกครั้ง ไหวพริบและสัญชาตญาณบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่จุดจบ... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของมหาสงครามแห่งดวงดาวต่างหาก เขายกมือขึ้นแตะปุ่มควบคุมของยาน แล้วกดเลือกคำสั่งสุดท้ายก่อนที่สติทั้งหมดจะถูกกลืนหายไปในความมืดมิดของรอยแยกมิติ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกันในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้นะครับ - เนบิวลาสตาร์