โปรเจกต์มหาหินกับเจ้านายจอมเฮี้ยบ

“ถ้างานชิ้นนี้ออกมาเหมือนผลงานถมที่ในพอร์ตโฟลิโอของคุณ ผมแนะนำให้คุณยื่นใบลาออกไปพร้อมกับกราฟิกชุดนี้เลยครับ คุณรินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของคิรากรดังก้องอยู่ในห้องประชุมที่เงียบสนิท กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วบดราคาแพงอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดนี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดาวางปากกาแท็บเล็ตลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘ปึก’ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยแววตาที่ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่นิด ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบของคิรากรดูขัดกับแววตาที่พร้อมจะพิฆาตงานออกแบบของเธอทุกเมื่อ “ดิฉันว่าคุณคิรากรควรหัดแยกแยะระหว่าง ‘สไตล์ส่วนตัว’ กับ ‘มาตรฐานงาน’ นะคะ” รินรดาโต้กลับทันควัน “งานของดิฉันเน้นฟังก์ชันและการสื่อสารที่เข้าถึงกลุ่มเป้าหมาย ไม่ใช่แค่การวางอาร์ตเวิร์กสวยหรูแต่ไร้จิตวิญญาณเหมือนหุ่นยนต์เดินได้แบบที่คุณชอบทำ” คิรากรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีที่ดูเหนือกว่า “จิตวิญญาณ? น่าสนใจครับ แต่ตลาดระดับชาติไม่ซื้อ ‘จิตวิญญาณ’ ของคุณหรอกครับ ถ้ามันไม่สามารถแปลงเป็นยอดขายได้” “คุณมันก็แค่คนเผด็จการที่เอาความพอใจส่วนตัวมาตัดสินงานคนอื่น!” รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน “และคุณก็แค่ดีไซน์เนอร์ที่เอาอีโก้มาวางเหนือโจทย์ของลูกค้า” คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำขยับเข้ามาใกล้เธอโดยไม่ให้ตั้งตัว “โปรเจกต์นี้คือโอกาสเดียวที่คุณจะได้พิสูจน์ว่า คุณเป็นตัวจริง หรือเป็นแค่เด็กฝึกงานที่โชคดีได้งานทำ” รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อคิรากรโน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นฟีโรโมนผู้ชายวัยทำงานทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความประทับใจ แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งพล่านจนอยากจะคว้าปากกาจิ้มหน้าเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด “ถอยไปค่ะ” เธอสั่งเสียงแข็ง คิรากรไม่ถอย แต่เขากลับขยับหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนเธอสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายเขา “ทำไมครับ? กลัวหรือว่าถ้าสบตาผมนานเกินไป คุณจะรู้ว่าสิ่งที่ผมวิจารณ์งานของคุณ... มันก็แค่ข้ออ้างที่อยากให้คุณแก้ใหม่จนกว่าจะผ่านมือผมคนเดียว” รินรดานิ่งงัน คำพูดนั้นมันกำกวมจนน่าหงุดหงิด เธอเบี่ยงหน้าหนีแต่กลับถูกมือหนาเชยคางให้กลับมามองสบตาเขาอีกครั้ง “ในฐานะอาร์ตไดเรกเตอร์ ผมสั่งให้คุณเริ่มงานใหม่ตั้งแต่วินาทีนี้ และโปรเจกต์นี้... เราต้องดีลงานกันแบบตัวต่อตัว ผมไม่รับงานผ่านอีเมล ไม่รับงานผ่านเลขา ถ้าอยากให้งานผ่าน ก็มานอนค้างที่ออฟฟิศจนกว่ามันจะสมบูรณ์แบบครับ” เขากดเน้นคำว่า ‘สมบูรณ์แบบ’ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นประสาทที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน “คุณจะบ้าเหรอ! ฉันมีชีวิตส่วนตัว มีบ้านที่ต้องกลับ และที่สำคัญ ฉันไม่สะดวกที่จะทำงานกับคนเผด็จการอย่างคุณแบบยี่สิบสี่ชั่วโมง!” “เมฆาบอกผมว่าเขาพร้อมจะให้คุณอิสระเต็มที่ในการออกแบบ และพร้อมจะเซ็นสัญญาจ้างคุณทันทีที่คุณเดินออกจากห้องนี้” คิรากรกล่าวแทรกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยอันตราย “คุณจะไปซบไหล่คู่แข่งของผม หรือจะยอมสยบให้ผมเพื่อให้ได้งานระดับโลกงานนี้... เลือกเอาครับ” รินรดากำหมัดแน่น เมฆา—ศัตรูตัวฉกาจในวงการที่จ้องจะฉกตัวเธอไปร่วมงานเพื่อทำลายเครดิตของคิรากร เธอรู้ดีว่าเมฆาไม่ได้ต้องการงานของเธอ แต่ต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือในการเยาะเย้ยคิรากร “คุณมันเลว” “ชมเกินไปครับ” คิรากรขยับยิ้มบางๆ ที่ดูคล้ายจะเอ็นดู “หกโมงเย็นวันนี้ ผมจะรอคุณที่สตูดิโอส่วนตัว ถ้าคุณมาช้าแม้แต่นาทีเดียว ผมจะถือว่าคุณเลือกที่จะไปร่วมงานกับเมฆา... และเราจะกลายเป็นศัตรูกันอย่างสมบูรณ์แบบ” เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้รินรดายืนกำแท็บเล็ตแน่นจนนิ้วซีดขาว ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก และเธอเป็นคนเดินตกลงไปในนั้นด้วยความเต็มใจเพียงเพราะไม่อาจยอมให้เมฆาชนะ ทว่าในตอนที่เธอกำลังจะก้าวออกจากห้องประชุม เสียงประตูที่ถูกเปิดพรวดเข้ามาก็หยุดทุกฝีก้าวของเธอไว้ “คุณคิรากรครับ เอกสารสัญญาของเมฆาพร้อมแล้ว รินรดายังอยู่ที่นี่ไหมครับ?” เมฆาก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม ดวงตาของเขากวาดมองไปที่รินรดาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเปลี่ยนไปมองแผ่นหลังของคิรากรที่หยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตู คิรากรค่อยๆ หันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความดุดันที่แฝงไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงกว่าเดิม “สายไปแล้วครับเมฆา” คิรากรก้าวมายืนข้างรินรดา ก่อนจะคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวจนแนบชิด “เพราะตอนนี้... เธอกลายเป็นสมบัติส่วนตัวของผมในโปรเจกต์นี้ไปแล้ว” หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับการเริ่มต้นสงครามประสาทครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ราชันย์หอกทมิฬครับ