ระบบนี้มันกวนตีน!

"ธันวา คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" เสียงแหลมสูงของรินรดาหวีดก้องขึ้นกลางร้านสะดวกซื้อติดแอร์เย็นฉ่ำ ดวงตาคู่สวยที่ปกติมักจะสงบนิ่งตามวิสัยของทนายความสาวมือหนึ่ง ตอนนี้เบิกกว้างจนแทบถลน เธอกำลังจ้องมองชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นคู่หมั้น ซึ่งยืนกอดอกตีสีหน้าระรื่นอยู่หน้าชั้นวางสินค้า ในมือของธันวาเวลานี้ ไม่ใช่เอกสารทางกฎหมายมูลค่าหลายร้อยล้าน ไม่ใช่ปากกาหรูสำหรับเซ็นสัญญาธุรกิจ แต่มันคือ... "หมอนรองคอรูปตูดเป็ดสีเหลืองอ๋อย" ที่มีป้ายราคาแปะหราอยู่สามร้อยเก้าบาท "ผมไม่ได้บ้าครับริน ผมแค่วิจัยตลาด" ธันวาตอบหน้าตาย พร้อมกับยกหมอนตูดเป็ดขึ้นมาดมฟุดฟิดราวกับมันคือไวน์แดงวินเทจปี 1982 "คุณก็รู้ว่าสมองของอดีตซีอีโอมันต้องคิดการใหญ่ การที่เราจะยิ่งใหญ่ได้ เราต้องเริ่มต้นจากรากหญ้า... เอ๊ย เริ่มต้นจากตูดเป็ด" "รากหญ้าอะไรล่ะคะ! เมื่อวานเราเพิ่งโดนยึดรถเก๋งแล้วต้องมานั่งรถเมล์ฟรีเพื่อลดต้นทุน แล้วนี่คุณจะเอาเงินสามร้อยเก้าบาทมาละลายทิ้งกับหมอนตูดเป็ดไร้สาระนี่เนี่ยนะ?" รินรดายกมือขึ้นกุมขมับ เธอถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยหน่ายระคนเอ็นดู หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือหมายจะแย่งเจ้าเป็ดหน้าโง่นั้นโยนกลับคืนชั้นวาง "เอาไปเก็บเดี๋ยวนี้เลยนะ ธันวา เราไม่มีเงินเหลือมาผลาญเล่นหรอก!" *ติ๊ง!* เสียงใสรากับระฆังเงินดังขึ้นในโสตประสาทของธันวา พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ มีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็นมัน [แจ้งเตือนจากระบบช็อตฟีลขี้ตื๊อ: ตรวจพบเจตนาขัดขวางการเปย์จากคู่หมั้น! ภารกิจเร่งด่วน: บังคับซื้อ 'หมอนรองคอรูปตูดเป็ด' ภายใน 60 วินาที หากล้มเหลว ระบบจะทำการยึดกางเกงสแล็คที่ท่านใส่อยู่ทันที เหลือไว้เพียงกางเกงในลายหมีพูห์!] ธันวาสำลักน้ำลายพรวด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ขืนเขาต้องเดินแก้ผ้าเหลือแค่กางเกงในลายหมีพูห์ออกจากร้านสะดวกซื้อที่มีป้าเจ้าของร้านมองด้วยสายตาพิศวาส ภาพพจน์อดีตนักธุรกิจหมื่นล้านคงพังพินาศไม่เหลือชิ้นดีแน่ "ไม่ได้เด็ดขาด!" ธันวาอุทานออกมาเสียงดังลั่นจนรินรดาชะงัก "อะไรไม่ได้คะ?" รินรดาลดมือลง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "หมายถึง... หมอนนี่มันพรากหัวใจผมไปแล้วครับริน!" ธันวาซ่อนความลนลานไว้ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาท เขาชักมือหนีจากการแย่งชิงของหญิงสาวแล้วก้าวฉับๆ ไปที่เคาน์เตอร์คิดเงินทันที "ธันวา! หยุดเถอะนะ อย่าหาเรื่องใส่ตัว..." รินรดารีบสาวเท้าตามมาติดๆ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอคิดว่าอาการสมองกลับของธันวาเริ่มกำเริบหนักขึ้นหลังจากล้มละลาย ชายหนุ่มคงเครียดจนสติหลุดไปแล้วจริงๆ ถึงได้อยากได้หมอนตูดเป็ดไร้ค่ามานอนกอด "สวัสดีครับ คิดเงินให้ผมหน่อย" ธันวาโยนหมอนตูดเป็ดลงบนเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีองอาจราวกับกำลังวางศิลาฤกษ์สร้างตึกระฟ้า พนักงานแคชเชียร์สาวพาร์ทไทม์เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาว่างเปล่า เธอหยิบเครื่องยิงบาร์โค้ดขึ้นมาทำหน้าที่อย่างไร้จิตวิญญาณ "ทั้งหมด สามร้อยเก้าบาทค่ะ" รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอล ควานหากระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าเสื้อโค้ททันที "ฉันจ่ายเอง... เฮ้อ ถือว่าซื้อความสงบสติอารมณ์ก็แล้วกัน" "ช้าก่อนครับยอดดวงใจ" ธันวายื่นมือไปแตะแขนเรียวของรินรดาเบาๆ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านไปยังหัวใจของหญิงสาว ทำให้เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ธันวาส่งยิ้มมุมปาก พลางควักกระเป๋าเสื้อสูทหยิบบัตรพลาสติกสีดำสนิทไร้ลวดลาย ใบหน้าที่สะท้อนแสงไฟในร้านดูเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งที่คุ้นเคย "บัตรอะไรน่ะคะ?" รินรดาถามเสียงเบา เธอมองบัตรสีดำสนิทนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด มันไม่มีชื่อธนาคาร ไม่มีชิปการ์ดทองคำ มีเพียงลวดลายสลักนูนรูปเครื่องหมายอินฟินิตี้ที่สะท้อนแสงระยิบระยับ "บัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัด... ที่บังเอิญเก็บได้ข้างถังขยะแถวป้ายรถเมล์น่ะครับ" ธันวาตอบหน้าตาเฉย พนักงานแคชเชียร์เหลือบมองบัตรในมือธันวาแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างดูแคลน สายตาของเธอบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังคิดว่าไอ้หนุ่มนี่คงเป็นพวกขี้คุยที่เอาบัตรพลาสติกเด็กเล่นมาทำเท่กลบเกลื่อนความยากจน "ขอโทษนะคะ บัตรพลาสติกแบบนี้ใช้ที่นี่ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าไม่มีเงินสด ก็ใช้แอปฯ สแกนจ่ายตามปกติเถอะค่ะ เกรงใจลูกค้าคนอื่นที่ต่อคิวข้างหลังด้วย" พนักงานสาวพูดด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น พร้อมกับพยักเพยิดหน้าไปทางชายร่างท้วมด้านหลังที่กำลังทำหน้าหงุดหงิด รินรดารู้สึกอับอายจนหน้าแดงผ่าว เธอรีบดึงแขนธันวาเบาๆ "ธันวา กลับกันเถอะค่ะ อย่าทำให้ขายหน้าเลย ฉันมีเงินสดพอจ่ายอยู่..." ธันวาไม่ขยับเขยื้อน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงประดับอยู่ แต่แววตากลับคมกริบราוחใบมีดโกน เขายื่นบัตรสีดำใบนั้นไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ "ลองรูดดูก่อนสครับ... ถ้ามันรูดไม่ผ่าน ผมจะยอมคุกเข่ากวาดพื้นร้านให้ดูเลยเอ้า" พนักงานแคชเชียร์กลอกตาด้วยความรำคาญ "พูดเองนะ!" เธอกระชากบัตรสีดำมาจากมือของธันวาด้วยความหมั่นไส้ แล้วรูดมันผ่านเครื่อง EDC เครื่องเก่าๆ บนเคาน์เตอร์อย่างไม่ใส่ใจ *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบ พร้อมกับเครื่องพิมพ์ใบเสร็จที่ส่งเสียงร้องคำรามลั่นร้าน พิมพ์กระดาษยาวเหยียดออกมาอย่างบ้าคลั่ง พนักงานสาวชะงัก เธอก้มมองหน้าจอเครื่องรูดบัตรด้วยดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า ร่างกายของเธอแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ตัวเลขยอดวงเงินคงเหลือที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ยาวเหยียดจนเธอต้องใช้นิ้วไล่นับเลขศูนย์ไม่ถ้วน... นั่นมันไม่ใช่แค่หลักล้าน แต่มันคือตัวเลขที่สามารถซื้อร้านสะดวกซื้อแห่งนี้ได้ทั้งแฟรนไชส์รวมถึงตัวพนักงานด้วยซ้ำ! ชายร่างท้วมที่ยืนต่อคิวอยู่ข้างหลังอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าปาก รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอมองหน้าธันวาสลับกับใบเสร็จที่ยาวเป็นหางว่าวด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ธันวายื่นมือไปหยิบบัตรสีดำคืนมาจากมือของพนักงานที่กำลังตัวสั่นเทา เขาดึงหมอนตูดเป็ดสีเหลืองอ๋อยขึ้นมาถือไว้แนบอก แล้วหันมาส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้คู่หมั้นสาวคนสวยที่ยืนอึ้งตาค้าง "เห็นไหมครับริน... ผมบอกแล้วว่าหมอนี่มันมีค่ามากกว่าที่คุณคิด" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน ก่อนจะยื่นหมอนตูดเป็ดส่งให้เธอ "อ่ะ ผมยกให้... ถือว่าเป็นของขวัญชิ้นแรกจากมหาเศรษฐีคนใหม่ก็แล้วกันนะครับ" รินรดารับหมอนตูดเป็ดมาถือไว้โดยอัตโนมัติ สมองของเธอยังคงประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ เธอมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า ผู้ชายที่เมื่อวานนี้ยังนั่งซึมเศร้าเพราะไม่มีเงินกินข้าว แต่ตอนนี้กลับใช้บัตรปริศนารูดซื้อของหลักร้อยด้วยวงเงินที่สะเทือนไปทั้งระบบธนาคารโลก ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากซักถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงหอบหายใจรัวๆ ก็ดังขึ้นจากทางประตูกระจกหน้าร้าน "ท่าน... ท่านประธานธันวาครับ!" ร่างอ้วนท้วนของนายธนาธร ผู้จัดการสาขาใหญ่ของธนาคารเอกชนชื่อดัง วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในร้านด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว เนคไทหลุดลุ่ย เสื้อสูทเบี้ยว เขากวาดสายตามองไปรอบร้านจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มผู้ถือหมอนตูดเป็ด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนในร้าน ผู้จัดการธนาคารระดับประเทศคนนั้นพุ่งตรงเข้ามาหาธันวา แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าโอบกอดขาของอดีตซีอีโอหนุ่มด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พร้อมกับร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่น --- **[Cliffhanger Hook]** "ท่านประธานครับ! ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของธนาคารเกือบพังเพราะรายการรูดบัตรสามร้อยเก้าบาทเมื่อกี้! ได้โปรด... อย่าเพิ่งปิดบัญชีผมเลยนะครับ!" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความกวนประสาทของมหาเศรษฐีคนนี้ด้วยกันนะครับ