เดตแรกในรอบสามปี

“คุณธันวาครับ! นี่มันรถอะไรกันเนี่ย!?” มินตราเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า มือเรียวบางของเธอเกาะขอบประตูรถโรลส์-รอยซ์ คันสีดำเงาวับที่จอดเด่นหราอยู่หน้าร้านข้าวแกงข้างทาง พนักงานขับรถในชุดสูทเต็มยศโค้งตัวลงต่ำจนแทบติดพื้น สร้างความแตกตื่นให้กับชาวบ้านร้านตลาดที่เดินผ่านไปมาจนแทบจะหยุดหายใจ ธันวาในชุดเสื้อเชิ้ตเรียบกริบที่เพิ่งกดสั่งซื้อผ่านแอปพลิเคชันระบบเมื่อครู่ แสยะยิ้มมุมปาก เขาขยับเนกไทให้เข้าที่ก่อนจะคว้ามือมินตราขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ที่หลังมืออย่างถือวิสาสะ “รถพาหนะสำหรับเดตแรกของเราในรอบสามปีไงครับคุณมินตรา... ขึ้นรถเถอะครับ ก่อนที่ระบบประสาทสัมผัสของพวกชาวบ้านจะช็อกไปมากกว่านี้” *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวธันวาโดยที่เขาไม่ได้ต้องการมันเลยแม้แต่นิดเดียว [ภารกิจเร่งด่วน: ทำเดตให้ล่ม! บังคับให้ผู้ใช้งานพาคู่เดตไปกินสตรีทฟู้ดที่สกปรกที่สุดในย่านนี้และทำตัวเป็นคนไร้มารยาทขั้นสุด หากเดตราบรื่น ท่านจะถูกหักแต้มความรวย 5,000 คะแนน!] ธันวากลอกตาไปมา ไอ้ระบบบ้านี่จ้องจะขัดขวางความสุขของเขาตลอดเวลาสินะ แต่ในเมื่อเขาเป็นถึงอดีต CEO ผู้กุมชะตาชีวิตคนนับหมื่น เขาจะยอมแพ้ให้กับการขัดขวางงี่เง่าแบบนี้หรือ? ไม่มีทางครับ! ธันวาเปิดประตูรถให้มินตราอย่างสุภาพบุรุษ ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาจากฝูงชนที่มุงดู เขาส่งสัญญาณให้คนขับรถออกตัวทันที ทว่าจุดหมายปลายทางไม่ใช่ร้านอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์ตามที่มินตราคาดคิด แต่เป็นร้านอาหารริมแม่น้ำสุดโรแมนติกที่เขาแอบจองไว้ตั้งแต่วินาทีที่เห็นยอดเงินในบัญชีหลักล้านกระโดดขึ้นมา ตลอดทาง มินตราเอาแต่นั่งกอดอกมองเขาด้วยสายตาจับผิด “ธันวา... คุณไปเอาเงินมาจากไหน? แล้วไหนจะรถคันนี้อีก? อย่าบอกนะว่าคุณไปกู้หนี้นอกระบบมาเล่นละครตบตาฉัน?” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เขาเอื้อมมือไปกุมมือมินตราไว้แน่น “ผมไม่ได้กู้ใครมาครับมินตรา... ผมแค่กำลังทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของผม ถ้าคุณเชื่อใจผมอีกสักนิด คืนนี้คุณจะเห็นว่าผู้ชายที่เคยล้มเหลวคนนี้ เปลี่ยนไปได้ไกลแค่ไหน” *ติ๊ง!* [คำเตือน: หากท่านยังดันทุรังทำเดตให้โรแมนติก ระบบจะทำการเปิดเผยประวัติการค้นหา ‘วิธีขอคืนดีแฟนเก่า’ ของท่านให้คู่เดตเห็นผ่านหน้าจอรถเดี๋ยวนี้!] ธันวาถึงกับสะดุ้งเฮือก หน้าเปลี่ยนสีทันควัน เขาทำเป็นกระแอมไอแก้เก้อแล้วรีบหันไปสั่งคนขับรถ “ไปที่สวนสาธารณะท้ายเมือง! เร็วเข้า!” “เอ๋? แต่เราจะไปทานมื้อเย็นกันไม่ใช่หรือคะ?” มินตราถามด้วยความงุนงง “เปลี่ยนแผนครับ... ผมอยากเดินเล่นกับคุณมากกว่า” ธันวาตอบพลางเหงื่อตก ระบบนรกนี่มันรู้จุดอ่อนเขาเกินไปแล้ว! เมื่อรถจอดสนิทที่สวนสาธารณะบรรยากาศเงียบสงบ ธันวาเดินลงจากรถด้วยท่าทางสง่างาม เขาหยิบดอกกุหลาบที่แอบสั่งเตรียมไว้ในช่องเก็บของท้ายรถออกมามอบให้มินตรา มันคือดอกกุหลาบสีแดงสดที่กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ มินตราที่เตรียมจะดุดันใส่เขากลับชะงักไป ดวงตาคู่สวยสั่นไหว “คุณ... คุณยังจำได้เหรอว่าฉันชอบดอกไม้แบบนี้?” ธันวายิ้มละไม “ผมจำได้ทุกอย่างครับ... โดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้คุณยิ้มได้” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะเป็นใจ แสงไฟจากเสาสวนสาธารณะส่องกระทบใบหน้ามินตราจนดูงดงามราวกับภาพวาด ในจังหวะที่ธันวากำลังจะโน้มตัวลงไปกระซิบคำหวาน ระบบกลับส่งสัญญาณรบกวนด้วยเสียงไซเรนดังลั่นในหูเขาจนเกือบจะล้มทั้งยืน [ภารกิจล้มเหลวขั้นร้ายแรง: ท่านปฏิเสธที่จะทำตัวไร้มารยาท! บทลงโทษ: ระบบจะทำการส่งข้อความ ‘ผมรักคุณมาก’ ไปยังกลุ่มไลน์ครอบครัวของมินตราโดยไม่ได้รับอนุญาต ณ บัดนี้!] “เดี๋ยว! อย่าทำแบบนั้นนะ!” ธันวาร้องลั่นจนมินตราตกใจ “เกิดอะไรขึ้นคะธันวา? ทำไมอยู่ดีๆ ถึงตะโกน?” ธันวาไม่สนใจคำถาม เขาคว้ามือมินตราแล้วพาเดินจ้ำอ้าวไปยังร้านรถเข็นลูกชิ้นปิ้งข้างสวนสาธารณะแทน ระบบบังคับใช่ไหม? ได้! งั้นเขาจะ ‘เล่น’ กับมันให้ดู! “คุณอยากทานนี่ใช่ไหมคะ?” มินตรามองอย่างแปลกใจ ธันวาหยิบแบงก์พันออกมาปึกใหญ่แล้ววางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ของร้าน “ป้าครับ! ลูกชิ้นทุกไม้ในร้านนี้ ผมเหมาหมด! แล้วช่วยย่างให้ผมกับผู้หญิงคนนี้ทานตรงนี้เลยครับ!” คนขายลูกชิ้นอ้าปากค้าง มินตราหัวเราะร่าออกมา “ธันวา! คุณนี่มันบ้าจริงๆ เลย!” ท่ามกลางเสียงหัวเราะของมินตราและกลิ่นลูกชิ้นปิ้งที่ตลบอบอวล ธันวารู้สึกได้ว่าความกังวลใจทั้งหมดมลายหายไป นี่คือเดตที่ระบบต้องการจะทำลาย แต่เขากลับเปลี่ยนมันให้กลายเป็นความทรงจำที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต *ติ๊ง!* [แจ้งเตือน: ความโกรธแค้นของระบบถึงขีดสุด! ท่านได้รับรางวัล ‘ปลดล็อกสถานะเศรษฐีระดับภูมิภาค’ พร้อมสิทธิ์ในการรูดบัตรดำแบบไม่จำกัดวงเงิน ณ บัดนี้ หากท่านสามารถทำให้คู่เดตประทับใจได้มากกว่านี้ ระบบจะยกเลิกการส่งข้อความไลน์ทั้งหมด!] ธันวาแสยะยิ้ม เขาหันไปสบตามินตราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ “มินตราครับ... ถ้าผมบอกว่าคืนนี้ ผมสามารถซื้อดาวให้คุณได้ทั้งดวง คุณจะเชื่อผมไหม?” ยังไม่ทันที่มินตราจะได้ตอบรับ เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวเหนือหัวพวกเขา แสงสปอร์ตไลท์จากฟ้าส่องสว่างจ้าลงมาที่ร้านลูกชิ้นปิ้งแห่งนั้นจนขาวโพลนไปหมด ร่างของบอดี้การ์ดสี่คนในชุดสูทดำกระโดดลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ที่บินต่ำลงมาจนแทบจะแตะพื้นสวนสาธารณะ พวกเขาเดินตรงมาที่โต๊ะของธันวาแล้วคุกเข่าลงพร้อมกัน “ท่านครับ! เครื่องบินส่วนตัวของท่านเตรียมพร้อมที่สนามบินแล้วครับ สำหรับทริปดินเนอร์เหนือมหาสมุทรที่ท่านสั่งไว้!” มินตราตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก มือที่ถือลูกชิ้นไม้ละไม้ตกลงกับพื้นทันที ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อตัวเองเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปหามินตรา “ไปกันเถอะครับมินตรา... เรามีเรื่องที่ต้อง ‘ตกลง’ กันบนฟ้าอีกเยอะเลย” เขาดึงมินตราขึ้นมาขณะที่สายตาคมกริบจ้องมองไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ที่เดินเข้ามาล้อมรอบร้านลูกชิ้น—กลุ่มเจ้าหนี้เก่าที่เขาเคยติดค้างไว้เมื่อสามปีก่อน บัดนี้พวกมันปรากฏตัวขึ้นพร้อมอาวุธครบมือ! “แก... ไอ้ธันวา! นึกว่าหนีไปไหนได้นะไอ้ขยะ!” หัวหน้าแก๊งตะคอกเสียงดังลั่น ธันวายิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า เขากดปุ่มบนนาฬิกาข้อมือที่ระบบเพิ่งมอบให้ “ขอโทษนะคุณเจ้าหนี้... แต่ตอนนี้ชีวิตผมมีราคาแพงกว่าที่พวกคุณจะแตะต้องได้” เสียงกดปุ่มดัง *กริ๊ก* สิ้นเสียงนั้น เฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่ก็เปิดประตูกลอัตโนมัติ พร้อมกับกระบอกปืนใหญ่เสียงที่เตรียมจะเป่าพวกมันให้กระเด็นไปคนละทิศคนละทาง! มินตราคว้าแขนธันวาแน่นด้วยความกลัว แต่ธันวากลับกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเยือกเย็น “ไม่ต้องกลัวครับ... คืนนี้ นอกจากดาวที่ผมจะหาให้คุณแล้ว ผมจะเอาคืนพวกมันทุกคน ให้สาสมกับที่เคยทำกับเรา!” ฝากติดตามตอนต่อไปว่าเดตนี้จะจบลงที่คุกหรือที่บนเตียง (ในห้องสูทหรู) กันแน่ครับ! ฮาไม่จำกัด ครับ