ลูปเริ่มต้น

"ตัวเลขพวกนี้ไม่เคยโกหกใครครับ เซน..." เสียงนุ่มทุ้มแต่เจือด้วยกระแสความจริงจังของ ดร.เอเลน่า ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องปฏิบัติการใต้ดิน แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดใหญ่สะท้อนลงบนแว่นกรอบบางของเธอ เผยให้เห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มสุขุม เธอกดนิ้วเรียวลงบนแป้นพิมพ์แสงเบาๆ กราฟพิกัดเวลาและเส้นความน่าจะเป็นพุ่งทะยานขึ้นสูงจนกลายเป็นสีแดงฉาน เซนยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าจอภาพ นัยน์ตาสสีเข้มกวาดมองชุดข้อมูลดิบที่ไหลผ่านเรติน่าอิมพลานต์ด้วยความรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลตัวเลขมหาศาลเหล่านั้นราวกับเครื่องจักรกลควอนตัม อดีตอันเจ็บปวดจากการสูญเสียเพื่อนร่วมทีมในลูปแรกยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ แต่ความเยือกเย็นและความรอบคอบคือเกราะคุ้มกันเดียวที่เขาเหลืออยู่ "แต่มันกำลังบอกว่า เรามีโอกาสรอดแค่สิบสองจุดสามสิบสี่เปอร์เซ็นต์เท่านั้นนะครับ ดร.เอเลน่า" เซนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น เขากวาดนิ้วกลางอากาศเพื่อดึงข้อมูลย้อนหลังของเหตุการณ์ระเบิดที่สถานีวิจัยเซาท์พอยต์มาเปรียบเทียบ "ข้อมูลที่เรามีตอนนี้จำกัดเกินไป ตัวแปรเรื่องการแทรกแซงขององค์กรปริศนายังไม่ได้ถูกคำนวณรวมเข้าไปในสมการ" เอเลน่าหันมามองลูกศิษย์หนุ่มผู้ปราดเปรื่อง แววตาของเธอมีความชื่นชมเจือความกังวล "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องวิเคราะห์จากสิ่งที่มีอยู่ เซน... ในเมื่อหน่วยความจำควอนตัมของนายบันทึกเหตุการณ์ก่อนการรีเซ็ตมาได้เพียงเศษเสี้ยว เราก็ต้องใช้เศษเสี้ยวนั้นถอดรหัสความจริงทั้งหมดให้ได้" ห้องปฏิบัติการอุณหภูมิต่ำแห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของโอโซนและน้ำยาทำความเย็น เครื่องยนต์ควอนตัมขนาดมหึมาที่มุมห้องส่งเสียงคำรามต่ำๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายกับเสียงเต้นของหัวใจจักรกลที่กำลังรอเวลาปลุกเร้าโชคชะตา เซนสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ เขารู้ดีว่าความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวในขั้นตอนนี้ อาจหมายถึงการสูญเสียทุกสิ่งไปตลอดกาล ไม่มีลูปที่สามสำหรับพวกเขาอีกแล้ว "ถ้าอย่างนั้น เรามาลองจำลองสถานการณ์โดยใช้ทฤษฎีคนล้มลุกกันดูครับ" เซนขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะฉายภาพโฮโลแกรม นิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างแบบจำลองสถานการณ์ ภาพสามมิติของอาคารวิจัยปรากฏขึ้น พร้อมกับจุดสีแดงนับร้อยที่แทนตำแหน่งของภัยคุกคาม เซนเริ่มปรับแต่งอัลกอริทึมการคาดการณ์ โดยอิงจากพฤติกรรมของศัตรูที่เขาเคยเผชิญหน้ามาแล้วในลูปแรก ทว่าความยากลำบากก็คือ ข้อมูลในหัวของเขามีจำกัด และศัตรูย่อมมีการปรับเปลี่ยนกลยุทธ์เช่นกัน "นายกำลังใช้หลักการความน่าจะเป็นแบบย้อนกลับใช่ไหม?" เอเลน่าเอ่ยถามขณะก้าวเข้ามาใกล้ เพื่อพิจารณาโครงสร้างโค้ดที่เซนกำลังเขียนขึ้นด้วยความเร็วสูง "ใช่ครับ" เซนพยักหน้ารับ สายตาไม่ละไปจากหน้าจอ "ในเมื่อเราไม่รู้ว่าพวกมันจะโจมตีจากมุมไหน สิ่งที่เราทำได้คือการสร้าง 'พื้นที่ปลอดภัยจำลอง' ขึ้นมาล่วงหน้า โดยคำนวณจากจุดอับสายตาและอัตราการตอบสนองของระบบรักษาความปลอดภัย... หากพวกมันเลือกเส้นทางที่เร็วที่สุด อัลกอริทึมจะดีดตัวเราหลบหนีไปยังเส้นทางสำรองที่ความน่าจะเป็นสูงสุดทันที เหมือนกับตุ๊กตาโมะกุระที่ไม่ว่าจะล้มลงไปทางไหน ก็จะเด้งกลับมาตั้งหลักได้เสมอ" "เป็นแนวคิดที่ชาญฉลาดและปลอดภัยสมกับเป็นนายนะ" เอเลน่าแย้มยิ้มบางๆ มือเรียวยื่นไปแตะที่ไหล่ของเขาเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นใจ "แต่จำไว้ว่า โลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้สมบูรณ์แบบเหมือนในสมการคณิตศาสตร์ ตัวแปรมนุษย์มักจะสร้างความเซอร์ไพรส์เสมอ" "ผมทราบดีครับ... เพราะฉะนั้น ในโค้ดชุดนี้ ผมจึงใส่เงื่อนไข 'ความผิดพลาดที่ยอมรับได้' ไว้ด้วย" เซนกด Enter ครั้งสุดท้าย หน้าจอโฮโลแกรมพลันเปลี่ยนเป็นสีฟ้าใส ข้อมูลทั้งหมดถูกจัดระเบียบใหม่อย่างเป็นระบบ ทันใดนั้น เสียงเตือนทุ้มต่ำระดับความปลอดภัยสูงสุดก็ดังขึ้นก้องห้องปฏิบัติการ *“Warning: Unauthorized quantum signature detected. Sector 4 is breaching.”* เซนและเอเลน่าชะงักไปพร้อมกัน ดวงตาของเซนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นกราฟความน่าจะเป็นบนหน้าจอกระโดดขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขสิบสองจุดสามสิบสี่เปอร์เซ็นต์เมื่อครู่ ร่วงดิ่งลงเหลือศูนย์ภายในเสี้ยววินาที ระบบรักษาความปลอดภัยไม่ได้ถูกเจาะจากภายนอก... แต่มันกำลังถูกควบคุมจากรหัสลับที่ถูกฝังไว้ในความทรงจำของเซนเองตั้งแต่ก่อนที่ลูปเวลาจะเริ่มต้นขึ้น! รอยยิ้มปริศนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอควบคุมหลัก พร้อมกับข้อความทักทายที่ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยฝีมือของเซนและเอเลน่า: *[ ยินดีต้อนรับกลับสู่ความจริง, ผู้รอดชีวิตหมายเลขศูนย์... การคำนวณของนายล่าช้าไปสามวินาที ]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมคำนวณความน่าจะเป็นไปกับผมนะครับ! — ควอนตัมคอร์