สมการความว่างเปล่า

นิ้วเรียวยาวของเซนกำลังเคาะลงบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง แสงสีฟ้าครามสะท้อนวับวาวในดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด หน้าจอตรงหน้าแสดงผลกราฟความหนาแน่นของอนุภาคโครโนไนต์ที่กำลังพุ่งทะยานเกินขีดจำกัดความปลอดภัยอย่างน่าใจหาย เสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำดังระรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิดในห้องปฏิบัติการใต้ดินของสถาบันวิจัยควอนตัมแห่งชาติ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "เซน ถอยออกมาเถอะ ค่าเบี่ยงเบนของสนามแม่เหล็กมันเกินกว่าที่อัลกอริทึมรุ่นที่สามจะรับมือไหวแล้วนะ" เสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดของ ดร.เอเลน่า ดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักรคำนวณที่กำลังแผดเสียงร้องเตือน อาจารย์สาวในชุดกราวน์สีขาวพราวระยับปรากฏตัวขึ้นเคียงข้าง เธอเอื้อมมือมาแตะไหล่เขาเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นนั้นช่วยดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของเซนให้กลับคืนมาสู่ความเป็นจริง "ไม่ได้ครับอาจารย์ ถ้าผมหยุดการคำนวณตอนนี้ ข้อมูลการพับ 11 มิติที่เราใช้เวลาวิจัยมาสามปีจะพังทลายลงทั้งหมด ความน่าจะเป็นที่จะเกิดการยุบตัวของกาลเวลามีเพียงแค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ซึ่งผมกำลังคำนวณหาทางแก้ตรงจุดนั้นอยู่ครับ" เซนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามขมับกลับทรยศความนิ่งงบของเขาอย่างสิ้นเชิง ดร.เอเลน่ามองหน้าลูกศิษย์คนโปรดด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความชื่นชมในความอัจฉริยะและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใน เธอยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่มักจะมอบให้เขาเสมอในยามที่สถานการณ์คับขันที่สุด "บางครั้งเซน... ความเป็นเหตุเป็นผลทางคณิตศาสตร์ก็ไม่ใช่คำตอบสุดท้ายของจักรวาลหรอกนะ มนุษย์เราเรียนรู้ที่จะก้าวข้ามขีดจำกัด ไม่ใช่ด้วยการคำนวณหาความสมบูรณ์แบบ แต่ด้วยการยอมรับความเสี่ยงต่างหากล่ะ" สิ้นคำพูดนั้น รอยแตกสีม่วงเข้มก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัม แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนอย่างฉับพลัน เอกสารและอุปกรณ์เครื่องมือชิ้นเล็กๆ ลอยเคว้งคว้างอย่างไร้น้ำหนัก ทฤษฎีคนล้มลุกที่เซนเคยเขียนจำลองไว้ในสมการถูกทดสอบด้วยสถานการณ์จริงที่โหดร้ายที่สุด แรงอัดมหาศาลจากการระเบิดของอนุภาคพุ่งเข้าใส่ทุกสรรพสิ่งในห้องวิจัย "อาจารย์ระวัง!" เซนพุ่งตัวออกไปหมายจะคว้าข้อมือของเอเลน่าให้พ้นจากรัศมีแรงระเบิด ทว่าความเร็วของแสงและคลื่นพลังงานนั้นเหนือกว่ามนุษย์จะไขว่คว้า ทัศนียภาพเบื้องหน้าถูกย้อมด้วยแสงสีขาวโพลนจนสว่างจ้า เสียงระเบิดกัมปนาทฉีกกระชากโสตประสาท ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วทุกอณูเซลล์ ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดิ่งวูบลงสู่ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงนาฬิกาปลุกดิจิทัลหัวเตียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน เซนสะดุ้งเฮือกผุดลุกขึ้นนั่งอย่างแรง ลมหายใจหอบกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรงราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอน มือขวายกขึ้นกุมขมับที่ปวดตุบๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกขณะกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนสีขาวสะอาดตาปนกลิ่นอายห้องวิจัยที่คุ้นเคย นี่มัน... ห้องของเขาเองไม่ใช่หรือ? เซนรีบหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดขึ้นมาตรวจสอบวันที่บนหน้าจออย่างร้อนรน ตัวเลขดิจิทัลสีฟ้าสว่างวาบปรากฏเด่นชัด—*วันที่ 12 ตุลาคม ค.ศ. 2088 เวลา 06:15 น.* ย้อนกลับไป... ย้อนกลับมาก่อนเหตุระเบิดหนึ่งวันเต็มๆ อย่างนั้นหรือ? สมองอันชาญฉลาดและเฉียบคมของเซนเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วสูง ทฤษฎีความน่าจะเป็นและกลไก Time Loop ที่เขาเคยศึกษาแต่คิดว่าเป็นเพียงเรื่องเพ้อเจ้อทางฟิสิกส์ บัดนี้มันกำลังเกิดขึ้นกับตัวเขาเองอย่างเป็นรูปธรรม อัลกอริทึมแห่งอนาคตที่เขาเขียนขึ้นก่อนตายได้ทำการรีเซ็ตสภาวะของกาลเวลาผ่านจิตใต้สำนึกและระบบควอนตัมเน็ตเวิร์กโดยอัตโนมัติ เสียงแจ้งเตือนระบบปริศนาที่ไม่มีที่มาที่ไปดังขึ้นในโสตประสาทของเขา เป็นเสียงสังเคราะห์เรียบเฉยแต่ทรงพลัง [ตรวจพบการวนซ้ำของกาลเวลา... เริ่มต้นกระบวนการรีเซ็ตระบบอัลกอริทึม] [เงื่อนไขการรอดชีวิต: ป้องกันการระเบิดของห้องปฏิบัติการควอนตัม และไขปริศนาการตายของ ดร.เอเลน่า] [ระดับความยากของภารกิจ: SSS] [คำเตือน: โอกาสในการรีเซ็ตมีเพียงครั้งเดียว หากล้มเหลว กาลเวลาจะแตกสลายและสูญหายไปตลอดกาล] เซนจ้องมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นทีละน้อย ความเปราะบางและความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและรอบคอบแบบนักคำนวณ ในเมื่อโชคชะตาประทานโอกาสครั้งที่สองมาให้ เขาก็จะไม่ยอมปล่อยให้เอเลน่าต้องเดินเข้าสู่กองเพลิงมรณะนั่นเป็นอันขาด ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของชายผู้ถือครองสมการแห่งอนาคตในมือ *ถ้าสวรรค์หรืออัลกอริทึมบ้าๆ นี่คิดจะเล่นตลกกับผมล่ะก็... ผมนี่แหละจะเป็นคนเขียนโปรแกรมเขียนทับโชคชะตาใหม่ด้วยมือของตัวเองครับ* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในห้วงเวลาและสมการแห่งอนาคตด้วยกันนะครับ