ความลับใต้รอยยิ้มเยือกเย็น

กระดาษแผ่นบางในมือสั่นระริกจนแทบควบคุมไม่อยู่ ตัวอักษรบนแฟ้มเอกสารลับสะท้อนเข้าสู่เรตินา ย้ำเตือนความจริงอันโหดร้ายที่อลิสาไม่เคยคาดคิดมาก่อน ลายเซ็นต์อันคุ้นตาของบิดาผู้ล่วงลับปรากฏหราอยู่เคียงข้างตราประทับของคาสิโนเถื่อนแห่งนี้ บิดาผู้เป็นดั่งเสาหลักอันน่าเคารพรัก ผู้ซึ่งเธอแบกรับความภาคภูมิใจในนามสกุลมาตลอดชีวิต แท้จริงแล้วคือหนึ่งในอาชญากรผู้ร่วมฟอกเงินรายใหญ่ของอาณาจักรใต้ดินนี้อย่างนั้นหรือ ความหนقาวเหน็บพุ่งทะลุขั้วหัวใจ ลมหายใจของเธอติดขัดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอไว้แน่น เสียงเอะอะโวยวายและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงจากด้านนอกที่กำลังปะทะกันระหว่างลูกน้องของคาร์ลอสกับตำรวจชุดเฉพาะกิจดังเล็ดลอดเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว แต่โสตประสาทของอลิสากลับอื้ออึง หูของเธอได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรำด้วยความหวาดผวา "ตกใจมากสินะคะ... กับสิ่งที่เห็น" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ ร่างสูงใหญ่ที่เธอกลنคิดว่าออกไปเผชิญหน้ากับตำรวจข้างนอกแล้ว กลับยืนซ้อนอยู่เบื้องหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านโอบล้อมรอบตัวเธอไว้จนหมดสิ้น อลิสาผวาสุดขีด รีบหุบแฟ้มเอกสารในมือลงทันทีด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่เร็วกว่านั้น ปลายเล็บและปลายนิ้วแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กของคาร์ลอสได้เอื้อมมาทาบทับลงบนหลังมือของเธอ กดรั้งมันไว้แนบกับพื้นโต๊ะทำงานอย่างมั่นคง น้ำหนักการกดนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่ทว่าเด็ดขาดและไร้ซึ่งทางหลบหนี "ปล่อยฉันนะ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามสะบัดมือออกแต่ไร้ผล ร่างกายของเธอแนบชิดกับแผ่นอกกว้างของเขาผ่านพนักเก้าอี้หมุนที่ถูกหมุนให้หันกลับมารับตัวเธอไว้ครึ่งตัว คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อนจนขนลุกชัน เขากดน้ำหนักเสียงกระซิบพร่าต่ำชิดใบหู "คนฉลาดอย่างคุณ... น่าจะรู้ดีกว่าใครนะคะ ว่าอะไรควรเก็บไว้ และอะไรควรทำเป็นมองไม่เห็น" แววตาร้าวลึกของมาเฟียหนุ่มสะท้อนภาพเงาของเธอที่กำลังสั่นเทา เขารู้... เขาจงใจทิ้งแฟ้มนี้ไว้เพื่อให้เธอบดขยี้ความมั่นใจในความถูกต้องของตัวเองจนแหลกละเอียด คาร์ลอสต้อนเธอจนมุมด้วยความจริงอันสกปรก เพื่อดึงเธอให้ดิ่งลงมาสู่โคลนตมแห่งอำนาจมืดร่วมกับเขา "คุณมันปีศาจ..." อลิสาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแววโกรธเกรี้ยวระคนร้าวราน หยาดน้ำตาคลอหน่วยแต่ไม่ยอมร่วงหล่นลงมาเพื่อรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย "คุณจงใจ... คุณจงใจขยี้ศักดิ์ศรีของฉัน!" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยออกจากแก้มเนียน สัมผัสนั้นแฝงความรุกเร้าและร้อนรุ่มจนผิวเนื้อของเธอร้อนวูบวาบราวกับถูกไฟลวก "ศักดิ์ศรีเหรอคะ, อลิสา?" เขากระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากสั่นระริกของเธอด้วยความกระหาย "ในโลกของฉัน... คนที่มีศักดิ์ศรีคือคนที่กุมอำนาจ และพ่อของคุณก็เลือกที่จะขายมันเพื่อแลกกับเศษเงินสกปรก... เหมือนที่คุณกำลังจะทำกับผมในตอนนี้" "ฉันไม่เหมือนเขา!" เธอตวาดเสียงสั่นเครือ พยายามถอยร่นหนีสัมผัสที่จู่โจมเร้าอロン แต่เก้าอี้กลับถูกล็อกด้วยเรียวขาแข็งแรงของเขาที่แทรกตัวเข้ามาตรึงเธอไว้ตรงกลางระหว่างโต๊ะทำงานกับร่างกายของเขา คาร์ลอสไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้ต่อรอง เขาฉวยจังหวะที่เธอกำลังตื่นตระหนก ประทับริมฝีปากลงมาปิดกลีบปากอิ่มของเธอทันทีอย่างเอาแต่ใจ รสจูบในครานี้ไม่ได้อ่อนโยนหรือนุ่มนวล หากแต่ดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความตึงเครียดของสถานการณ์รอบตัว อลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กพยายามทุบตีลงบนอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นเปรียบเสมือนการสريนเซ็นยอมจำนนในสายตาของมาเฟียหนุ่ม คาร์ลอสบดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความหิวกระหาย ลิ้นร้อนลุกล้ำแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความหวาดกลัว ความโกรธ และความพ่ายแพ้ผสมปนเปกันจนกลายเป็นรสชาติอันตระการตาที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด ร่างบางสะท้านเฮือกเมื่อมือหนาข้างหนึ่งสอดทะลุผ่านสาบเสื้อสูทเข้าลูบไล้แผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสร้อนลวกจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านทะลุกระดูกสันหลัง ทำให้เข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความรู้สึกวาบหวามที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง ร่างกายของเธอทรยศต่อจิตสำนึก ความโกรธเกรี้ยวค่อย ๆ มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วไปตามกระแสเลือด ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นประสานกันท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวายจากภายนอกที่เริ่มเงียบลง คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้า ๆ อย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอได้โกยเอาอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบยังคงจดจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำจากการจูบด้วยความพึงพอใจ นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากเธอนั้นอย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดแย้งกับแววตาดิบเถื่อน "ตำรวจพวกนั้นถอยไปแล้วค่ะ..." เขากระسิบทิพย์ชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่า "แต่ศึกของเรา... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" อลิสาหอบหายใจหนักหน่วง สมองตื้อตันจนคิดหาทางออกไม่พบ เธอรู้ดีว่าในเวลานี้ ตัวเองไม่มีทางหนีพ้นจากเงื้อมมือของซาตานร้ายตนนี้ได้อีกต่อไปแล้ว บัญชีลับ เอกสารของพ่อ และร่างกายที่อ่อนระโหยโรยแรงภายใต้สัมผัสของเขา กำลังผูกมัดเธอไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งพันธะสัญญาที่ไม่มีวันสะบั้นลงได้ ทว่า... ในจังหวะที่สติสัมปชัญญะของเธอกำลังจะหลุดลอยไปกับแรงปรารถนาอันตราย เสียงเคาะประตูลับสามครั้งดังขึ้นเป็นจังหวะกระชั้นชิด พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทของคาร์ลอสที่ผลักประตูพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "นายครับ... คนที่เราส่งไปจับตาดูบัญชีลับสำรองของกระทรวง... ถูกเก็บเรียบร้อยแล้วครับ และมีบางคน... กำลังเดินทางมาที่นี่" คาร์ลอสชะงัก แววตาเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดโกน เขามองสลับระหว่างลูกน้องคนสนิทกับใบหน้าตื่นตระหนกของอลิสา รอยยิ้มเยnเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคสุดท้ายข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริงกำลังจะมาเยือนเราแล้วนะคะ... อลิสา... เตรียมตัวรับมือกับความจริงที่เน่าเฟะยิ่งกว่าเดิมได้เลย" กุหลาบอาบแสงจันทร์ 🌹