เขตหวงห้าม

เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนในห้องโถงก้องกังวานประหนึ่งเสียงฝีเท้าของมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามา เสียงโวยวายและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของตำรวจชุดเฉพาะกิจที่พังประตูเหล็กดัดเข้ามาด้านล่าง ปลุกบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนให้ตึงเครียดจนแทบระเบิดเป็นจุล อลิสาหัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายซึมตามไรผมและกรอบหน้าเรียวสวย เธอเพิ่งดึงกระดาษบันทึกบัญชีลับของคาสิโนซุกซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อสูท, แต่ทว่า... ปลายทางของเธอกลับถูกบล็อกด้วยร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเสือชีตาร์ พรึบ! ร่างบางถูกกระชากด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวจนเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและกลิ่นอายอันตราย คาร์ลอส บาสเตียน ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อยต่อหมายค้นของกระทรวงการคลังที่กำลังบุกขึ้นมา แววตาดิบเถื่อนคู่นั้นกวาดมองใบหน้าซีดเผือดแต่นัยน์ตาดื้อรั้นของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความหงุดหงิดและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านสวนทางกับสถานการณ์วิกฤต "ฉลาดนักนะ... กล้าดียังไงถึงคิดจะเอาหลักฐานออกไปจากอาณาจักรของฉัน, อลิสา" เสียงทุ้มต่ำคาดคั้นลอดไรฟัน แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมจนขนลุกซู่ คาร์ลอสไม่ได้สนใจเสียงเอะอะโคมครามจากชั้นล่างที่ใกล้เข้ามาทุกที เขากลับใช้มืออีกข้างบีบปลายคางมนของเธอแน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับดวงตาคมกริบที่ลุกโชนดั่งเปลวไฟสีดำ "ปล่อยฉันนะคะ! ตำรวจกำลังมา... ถ้าพวกเขารู้ว่าคุณซ่อนอะไรไว้ที่นี่..." อลิสาพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการ พร้อมกับเชิดหน้าสู้แม้เรียวปากจะสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวต่ออิทธิพลมืดที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ตำรวจเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและแอลกอฮอล์ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "คิดว่าพวกมันจะเข้ามาถึงตัวฉันได้ง่ายๆ งั้นสินะ... แต่ก่อนที่พวกมันจะพังประตูเข้ามา เธอต้องชดใช้ความอวดดีของเธอก่อน!" สิ้นคำประกาศิต คาร์ลอสไม่รอให้อินทรีหน้าไหนได้เอ่ยท้วง เขากระชากลากตัวอลิสาเข้าไปในห้องทำงานชั้นในสุด ซึ่งเป็นห้องลับกันเสียงและซ่อนเร้นจากสายตาผู้คน แรงดึงดูดอันมหาศาลทำให้หญิงสาวไร้หนทางต่อต้าน ประตูห้องถูกปิดล็อกลงอย่างรวดเร็วด้วยกลไกอิเล็กทรอนิกส์ ตัดขาดจากโลกภายนอกและเสียงอึกทึกครึกโครมของตำรวจโดยสิ้นเชิง ความมืดสลัวภายในห้องลับสะท้อนเงาร่างสองร่างที่เบียดชิดกันอย่างแนบแน่น คาร์ลอสเหวี่ยงร่างบางลงบนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ก่อนจะตามทาบทับลงไปอย่างรวดเร็วดั่งเงาตามตัว น้ำหนักตัวที่กดทับลงมาทำให้เธอกลายเป็นนักโทษประหารที่ไร้ซึ่งทางหนีทีไล่ "คาร์ลอส... คุณบ้าไปแล้วหรือไง! ปล่อยฉันนะ!" อลิสาพยายามผลักไดอกกว้าง แต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอำนาจ เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวตรึงไว้แน่นด้วยพันธนาการเหล็กกล้า ส่วนมืออีกข้างสอดเข้าไปใต้เสื้อสูทตัวนอก ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนผิวกายของเธอสะท้านเยือกด้วยความวาบหวามที่เธอนึกเกลียดชังตัวเองที่ดันตอบสนอง "ใช่... ฉันมันบ้า... บ้าตั้งแต่ยอมปล่อยให้ผู้หญิงปากดีอย่างเธอเข้ามาตรวจสอบบัญชีที่นี่แล้ว!" ริมฝีปากหยักลึกก้มลงประกบจูบปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังเอ่ยวาจาท้าทายทันที รสจูบในครานี้ไม่ได้มีความนุ่มนวลหรืออ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มันคือการจูบลงทัณฑ์ที่ดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหายที่จะครอบครอง อลิสาครางประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสที่ร้อนแรงราวกับไฟแผดเผา แต่คาร์ลอสกลับยิ่งได้ใจ เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะแทกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสสัมผัสอันวาบหวามและดิบเถื่อนทำให้สมองของอลิสาขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยยึดมั่นในความถูกต้องเริ่มสั่นคลอน ร่างกายที่ต่อต้านกลับอ่อนยวบยาบลงไปทุกทีภายใต้สัมผัสที่ช่ำชองและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตรายของเขา มือหนาเริ่มลูบไล้ต่ำลงสำรวจสรีระโค้งเว้าภายใต้ชุดทำงานอย่างอารมณ์ร้อน ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่รัว เสียงครางต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่มยิ่งกระตุ้นเร้าบรรยากาศให้ร้อนระอุทะลุจุดเดือด ในห้วงเวลาที่สติของอลิสากำลังจะหลุดลอยไปกับความเร่าร้อนที่เขาเป็นผู้มอบให้ เสียงทุบบานประตูห้องลับด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงตะโกนก้องผ่านเครื่องขยายเสียงที่เล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาท "นี่คือเจ้าหน้าที่จากกระทรวงการคลัง! ขอให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นเราจะใช้กำลังพังเข้ามา!" เสียงนั้นเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดกระเซ็นใส่ร่างของทั้งคู่ คาร์ลอสหยุดชะงักริมฝีปากที่กำลังซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยราดรื่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาคมกริบยังคงจดจ้องมองหญิงสาวที่กำลังนอนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมอยู่บนโซฟาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ คาร์ลอสโน้มตัวลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันและคำสั่งอันเด็ดขาด "นอนรอฉันตรงนี้ก่อนนะคนสวย... เกมสนุกๆ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเอง..." พูดจบ มาเฟียหนุ่มก็หมุนตัวเดินตรงไปยังประตูลับเพื่อออกไปเผชิญหน้ากับตำรวจชุดเฉพาะกิจที่กำลังพังเข้ามา โดยทิ้งให้อลิสานั่งตัวสั่นด้วยความรู้สึกที่สับสนระคนวาบหวามอยู่เบื้องหลัง ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารลับอีกแฟ้มหนึ่งที่ตกอยู่ใต้โต๊ะทำงานของเขา... แฟ้มที่ระบุชื่อของผู้มีอิทธิพลระดับประเทศที่ร่วมฟอกเงินกับคาสิโนแห่งนี้ และชื่อแรกในเอกสารแผ่นนั้น... กลับเป็นชื่อของบิดาบังเกิดเกล้าของเธอเอง! "กุหลาบอาบแสงจันทร์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ร่วมกันนะคะ