ห้องพักหมายเลขศูนย์

กลิ่นอับชื้นของผนังคอนกรีตเก่าๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อราคาถูกและกลิ่นบุหรี่จางๆ ตลบอบอวลอยู่ในอากาศที่แทบจะไม่หมุนเวียน ภายในห้องพักหมายเลขศูนย์—ห้องที่ตั้งอยู่สุดทางเดินของโรงแรมม่านรูดซอมซ่อริมชายแดนที่เปรียบเสมือนรอยต่อระหว่างความเป็นและความตาย “ดูสภาพตัวเองสิ... อลิสา” เสียงทุ้มต่ำของคาร์ลอส บาสเตียน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เขาผลักร่างบางของหญิงสาวจนแผ่นหลังบอบบางปะทะเข้ากับประตูไม้เก่าๆ จนเกิดเสียงดัง ‘ปัง’ สัญชาตญาณดิบในตัวเขาพุ่งพล่านราวกับสัตว์ป่าที่อดโซมานาน เมื่อได้กักขังเหยื่อที่ดื้อรั้นที่สุดไว้ในอาณาเขตของตัวเอง อลิสาหอบหายใจถี่ สายตาของเธอพยายามจะแข็งกร้าวเพื่อต่อต้านแรงกดดันมหาศาลจากร่างกายใหญ่โตที่ทาบทับลงมา แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวไม่ได้เป็นเพียงสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงความรู้สึกเธอในยามนี้ แต่มันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่ถูกจุดชนวนขึ้นจากสัมผัสรุนแรงของเขา “คุณมันก็แค่คนเถื่อน...” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติสัมปชัญญะที่กำลังจะขาดสะบั้นให้กลับคืนมา “ห้องแบบนี้... มันก็เหมาะกับคนอย่างคุณดีนี่” คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความร้ายกาจ เขาใช้มือข้างหนึ่งกดข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยแรงเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างไล้ไปตามแนวขากรรไกรของเธออย่างถือสิทธิ์ นิ้วหยาบกร้านลากผ่านผิวเนียนละเอียดหยุดลงที่ริมฝีปากล่างที่สั่นระริก “ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าเรารอดไปได้... เธอต้องชดใช้” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งสันสัมผัสกับพวงแก้มของเธอ ลมหายใจอุ่นจัดรดรินทำเอาอลิสาสะท้านไปทั้งร่าง “ที่นี่ไม่มีกฎหมาย ไม่มีผู้ตรวจสอบบัญชีที่คอยจ้องจะจับผิดฉัน มีแค่ฉัน... กับผู้หญิงที่พยายามจะฉีกกระชากหัวใจฉันด้วยบัญชีสกปรกพวกนั้น” “ฉันทำตามหน้าที่!” “หน้าที่เหรอ?” คาร์ลอสกัดฟันกรอด แววตาสีเข้มดุจถ่านไฟฉายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “งั้นหน้าที่ของฉันในคืนนี้ คือการตรวจสอบให้แน่ใจว่า... ร่างกายของเธอจะยังคงจดจำสัมผัสของฉันไปจนวันตาย” ไม่รอให้เธอได้โต้แย้ง เขากดจุมพิตลงมาอย่างเร่าร้อนและดิบเถื่อน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน หากแต่เป็นการประกาศศักดาและตีตราจอง อลิสาประท้วงด้วยการบิดกายหนี แต่คาร์ลอสกลับรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนช่องว่างระหว่างทั้งสองหายไปสิ้น สัมผัสถึงความแข็งแกร่งของมัดกล้ามเนื้อและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านผ่านเนื้อผ้า ทำให้เธอยิ่งรู้สึกพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เขากวาดต้อนเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างหิวกระหาย อลิสาเผลอจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาตามสัญชาตญาณ รสชาติของความแค้นและความต้องการที่ปะปนกันอยู่นั้นมันช่างมัวเมาจนเธอแทบจะลืมเลือนตัวตน มือหยาบกร้านของมาเฟียหนุ่มเริ่มสำรวจร่างกายของเธออย่างช่ำชอง เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ขวางกั้นออกไปอย่างไม่รีบร้อนแต่เปี่ยมด้วยความเด็ดขาด เสียงเสื้อผ้าฉีกขาดเล็กน้อยท่ามกลางความเงียบของห้องหมายเลขศูนย์ ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวเขาให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาช้อนตัวเธอขึ้นด้วยวงแขนแข็งแรงแล้ววางลงบนเตียงที่สปริงส่งเสียงประท้วงอย่างน่าเวทนา แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนเก่าๆ สาดกระทบเรือนร่างขาวผ่องตัดกับรอยสักรูปมังกรบนแผ่นหลังของคาร์ลอส ยามที่เขาโน้มตัวลงมาทาบทับ “อลิสา...” เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงกระซิบที่แหบพร่าสั่นสั่น “มองตาฉัน... อย่าหลบสายตาไปไหน” “คาร์ลอส... หยุดเถอะ... อย่า...” “อย่าหยุดงั้นเหรอ?” เขาแกล้งแปลความหมายผิด ก่อนจะกดจูบลงบนซอกคอหอมกรุ่น ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจาบจ้วงและเร่าร้อน เขาสอดประสานนิ้วกับนิ้วมือของเธอแน่นหนา ราวกับจะล่ามเธอไว้ในพันธนาการแห่งเสน่ห์หาที่ไม่สามารถถอนตัวได้อีกต่อไป สัมผัสของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความเย้ายวนที่ลึกซึ้ง ทุกสัมผัสที่เขามอบให้เปรียบดั่งเปลวไฟที่เผาผลาญเหตุผลของเธอจนมอดไหม้ อลิสาสะอื้นน้อยๆ ในลำคอ ยามที่เขารุกล้ำเข้าสู่พื้นที่หวงห้าม ความเจ็บปวดจากการเสียดสีถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่โหมกระหน่ำเหมือนพายุคลั่ง คาร์ลอสไม่ได้ปรารถนาเพียงแค่ร่างกาย เขาต้องการครอบครองทุกตารางนิ้วของจิตวิญญาณเธอให้ยอมสยบอยู่ใต้ร่างของเขา “บอกฉันสิ... ว่าเธอยังจะกล้าตรวจสอบบัญชีของฉันอีกไหม... หลังจากคืนนี้” เขาถามขณะที่ขยับกายเป็นจังหวะที่หนักหน่วงและสม่ำเสมอ อลิสาแหงนหน้าขึ้นมองเพดาน ร่างกายของเธอสั่นสะท้านภายใต้การนำของเขา ความโกรธแค้นในตอนแรกเริ่มจางหายไป เหลือเพียงความมัวเมาในสัมผัสที่เขามอบให้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดก่อนจะยอมจำนนต่อแรงปรารถนาที่เขาสรรสร้างขึ้นมาอย่างเลือดเย็น จังหวะรักดำเนินไปอย่างดุเดือดและไร้ความปรานี ภายในห้องที่คับแคบและอบอ้าวแห่งนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างศัตรูคู่อาฆาตได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความเกลียดชังไปสู่ห้วงลึกที่ไม่อาจย้อนกลับ คาร์ลอสกระแทกกระทั้นกายเข้าหาเธอด้วยความรุนแรงที่มาพร้อมกับความเร่าร้อนราวกับจะหลอมละลายทุกความถือดีของหญิงสาวให้หายไป ทว่า ในขณะที่พายุเสน่หาพัดพาพวกเขาสู่จุดสูงสุดอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—หนักแน่น... และเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิต คาร์ลอสหยุดชะงัก ลมหายใจหอบถี่ของเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้อง เขาผละออกจากร่างของหญิงสาวเพียงเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่บานประตูเก่าคร่ำคร่านั้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็หยุดลงหน้าห้องพร้อมกับเสียงปลดล็อกกลอนประตูที่ดังขึ้น ‘กริ๊ก’ คนของศัตรูตัวฉกาจที่เขาเพิ่งหนีมา... ตามหาพวกเขาสองคนจนพบแล้วจริงๆ หรือ? คาร์ลอสคว้าปืนพกที่วางไว้ข้างเตียงด้วยความไวปานสายฟ้า ในขณะที่อลิสาหน้าถอดสีเมื่อเงาสะท้อนจากช่องมองประตูเผยให้เห็นใบหน้าคุ้นเคยที่เธอไม่คิดว่าจะเห็นที่นี่... ใบหน้าของผู้มีพระคุณที่เธอกำลังตรวจสอบบัญชีให้นั่นเอง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ, กุหลาบอาบแสงจันทร์ค่ะ