ข้อตกลงที่ไร้ทางออก

กลิ่นอายของไวน์แดงราคาแพงและกลิ่นบุหรี่คูฮิดหรูหราลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า กลิ่นนั้นหนักหน่วงและชวนให้อึดอัด ราวกับอากาศในห้องนี้ถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงออกซิเจนจำกัดจำเขี่ยที่ต้องแย่งชิงกันหายใจ รินรดายืนตัวตรงเป็นแท่งหินอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีขนาดใหญ่ ปลายนิ้วเรียวที่ประสานกันไว้แนบหน้าท้องกำลังสั่นระริกโดยพยายามควบคุมไม่ให้ใครสังเกตเห็น ความเงียบงันภายในห้องนี้มันน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงตะคอกหรือการขู่กรรโชกใดๆ "คุณคิดว่าเอกสารไม่กี่แผ่นกับข้อเสนอชวนหัวเราะนั่น จะใช้ล้างหนี้สิบล้านในมือผมได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำ เอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั้นกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ ร่างสูงใหญ่ที่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิทขยับตัวเล็กน้อย แสงไฟนีออนสลัวจากภายนอกหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ขับให้ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักของ ‘คีริน’ ดูลึกลับและเยียบเย็นจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นไม่ได้มองเอกสารการเจรจาที่วางอยู่บนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย เขากลับจดจ้องมองมาที่เธอ... มองสำรวจทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างของเธอด้วยสายตาดิบเถื่อน หิวกระหาย และไร้ซึ่งความปรานี ราวกับเสือดาวกำลังประเมินเหยื่อในกรงเล็บ "ฉัน... ฉันไม่มีเงินก้อนโตขนาดนั้นในตอนนี้จริงๆ ค่ะคุณคีริน" รินรดาเปล่งเสียงออกมาด้วยความยากลำบาก ลำคอแห้งผากจนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนทน "แต่ถ้าคุณให้เวลาฉันอีกสักหน่อย ฉันสัญญาว่าจะทยอยจ่ายคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์..." "เวลา?" คีรินทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแต่ไม่ถึงดวงตา รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ "น้องชายคุณผลาญเงินในบ่อนของผมไปสิบล้านในคืนเดียว แล้วคุณมาขอร้องผมด้วยใบหน้าไร้เดียงสาและคำสัญญาเลื่อนลอยว่า 'ขอเวลา' อย่างนั้นเหรอ รินรดา... คุณคิดว่าผมทำธุรกิจการกุศล หรือเปิดสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้ากันแน่" พรึบ! ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนรินรดาต้องก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทองด้านหลังเสียแล้ว ไม่มีทางหนี ไม่มีทางถอย พื้นที่ว่างระหว่างเธอกับเขาถูกร่นระยะเข้ามาอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษผสมกับน้ำหอมแบรนด์นิชราคาแพงพุ่งเข้าปะทะจมูกจนความนึกคิดของหญิงสาวเริ่มปั่นป่วน คีรินก้าวเข้ามาประชิดตัว ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเป็นสันเกือบจะแตะเข้ากับแก้มเนียนที่ตอนนี้ซีดเผือด เขาสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนจากซอกคอระหงของเธออย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้รินรดาขนลุกชันไปทั่วร่าง ความตื่นกลัวและกระแสความเร่าร้อนบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอกอย่างประหลาด "คุณกำลังทำให้ผมหงุดหงิดนะ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู "และเวลาที่ผมหงุดหงิด ผลลัพธ์มันมักจะลงเอยด้วยความรุนแรงเสมอ" "คุณคีริน... ได้โปรด ถอยออกไปก่อน..." รินรดายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเอาไว้ แต่กล้ามเนื้อแน่นตึงของเขาแข็งราวกับกำแพงหิน ยิ่งเธอออกแรงผลัก เขากลับยิ่งโน้มตัวเข้าหาอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นมาคว้าข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือเดียวด้วยแรงมหาศาล แล้วกดตรึงมันไว้เหนือศีรษะของเธอทันทีอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะ!" เธอตื่นตระหนก ดวงตากลมโตฉายแววหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด "ผมไม่เคยปล่อยสิ่งที่อยากได้... ยิ่งคุณดิ้นรนมากเท่าไหร่ มูลค่าหนี้ในตัวคุณมันก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว" คีรินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น สายตาของเขาคมกริบและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "ถ้าไม่มีเงินสดมาจ่าย... งั้นก็ใช้ร่างกายของคุณชดใช้แทนดอกเบี้ยในคืนนี้ซะสิ" คำพูดนั้นทำเอารินรดานิ่งงัง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความโกรธเกรี้ยวและศักดิ์ศรีพุ่งพล่านขึ้นมาตีตื้นที่ลำคอ แต่ในขณะเดียวกัน ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายกลับทรยศเมื่อปลายนิ้วหยาบกร้านของอีกฝ่ายเริ่มลูบไล้ไปตามกรอบหน้าเรียว ปัดปอยผมที่คลอเคลียแก้มออกอย่างเบามมือ สัมผัสที่ขัดแย้งกันระหว่างความดิบเถื่อนของคำพูดกับความอ่อนโยนจอมปลอมที่ปลายนิ้วสร้างความสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเคืองโกรธ แม้เสียงจะสั่นพร่าก็ตาม "รู้... ผมรู้ดีว่าคุณไม่ใช่" คีรินแย้มยิ้มร้ายกาจ ดวงตาสีนิลจับจ้องริมฝีปากสั่นระริกของเธอราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่ออันโอชะ "เพราะถ้าเป็นผู้หญิงพวกนั้น คงไม่มีทางทำให้ผมรู้สึกกระสันอยากได้เท่ากับผู้หญิงอวดดีอย่างคุณหรอก... รินรดา" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากหนาก็ก้มลงทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะเบือนหน้าหนีและเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานมหาอำนาจของมาเฟียหนุ่มได้ คีรินใช้มืออีกข้างบีบกรามมนของเธอให้เผยอออกอย่างชำนาญ ก่อนจะแทกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบทั้งดิบเถื่อน เร่าร้อน และดุดัน สูบ ฉีดสติสัมปชัญญะของเธอให้หลุดลอยไปชั่วขณะ กลิ่นไวน์แดงปะปนกับรสชาติความดุดันทำให้รินรดารู้สึกมึนงงราวกับตกอยู่ในห้วงภวังค์ที่เขาเป็นผู้ชักใย เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานอย่างไร้ความปรานี มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้ข้างหนึ่งเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคิ้วคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น จนร่างบางแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งไร้ช่องว่าง ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาเผาไหม้ผิวเนื้อของเธอ รินรดาพยายามส่งเสียงประท้วงในลำคอ ทว่ามันกลับฟังดูคล้ายเสียงครางหวานหูในความเงียบงันเสียมากกว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งสัมผัสอันตรายที่เขาเป็นผู้รังสรรค์ คีรินก็ผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่คมจดมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำจากการถูกรุกรานด้วยความพึงพอใจสูงสุด "นี่แค่เริ่มต้นดอกเบี้ยชั่วโมงแรกเท่านั้น..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นเทาของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม "ถ้าอยากให้ผมยอมผ่อนปรนเรื่องหนี้มากกว่านี้... ก็แสดงให้ผมดูหน่อยสิว่าคุณเก่งแค่ไหน" ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง ทว่าก่อนที่คีรินจะทันได้เอ่ยอนุญาต ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสั้นรัดรูปสไตล์เซ็กซี่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ายวน ทว่าเมื่อดวงตาสวยเฉี่ยวคู่นั้นกวาดมองเห็นภาพที่คีรินกำลังโอบกอดรินรดาไว้อย่างแนบชิด รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็แข็งค้างไปในทันที "คีร์คะ... แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ชั้นล่าง..." รินรดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ขณะที่คีรินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ดวงตาสีนิลกาฬวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญอย่างไม่น่าให้อภัย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ