ภาพหลอนหรือเรื่องจริง

กลิ่นอานิสงส์ความตายยังคละคลุ้งติดปลายจมูก ทว่าความเงียบงันในห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบๆ กลับน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ กรณ์นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนขอบเตียง มือสั่นเทาที่กำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด หน้าจอมือดับสนิทไม่มีแสงใดๆ เล็ดลอดออกมา แต่ความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากตัวเครื่องกลับเสียดแทงลึกลงไปถึงกระดูกดำ หลังจากข้อความประหลาดที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอล็อกเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน—**"คุณถูกเพิ่มเข้าสู่กลุ่ม: นิรันดร์"**—มันก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีกเลย ไร้เสียงแจ้งเตือน ไร้ปฏิกิริยา ไร้ทางหนี ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดมองไปรอบห้องพักอันคุ้นเคย เงาสลัวจากแสงไฟถนนด้านนอกทอดผ่านม่านหน้าต่าง ทำให้เงาของตู้เสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้บิดเบี้ยวกลายเป็นรูปร่างประหลาดคล้ายร่างไร้วิญญาณกำลังยืนจ้องมองเขาอยู่ *ตึ๊ง...* เสียงแจ้งเตือนแชทสั้นๆ ดังขึ้น... ไม่ใช่จากลำโพงโทรศัพท์มือถือในมือ แต่มันดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ภายใน "หัวสมอง" ของเขาเอง! กรณ์สะดุ้งสุดตัว มือปัดป่ายไปในอากาศอย่างไร้จุดหมาย หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความตื่นตระหนกแผ่ซ่านไปทั่วร่างจนลมหายใจสะดุด เขา ยกมือขึ้นกุมขมับแน่น พยายามสะบัดไล่เสียงหลอนนั้นออกไป แต่ความจริงอันโหดร้ายกลับชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ มันไม่ใช่ความฝัน... และมันไม่ใช่แค่โรคประสาทกำเริบ ภาพหน้าจอแชทสีดำสนิทไร้ชื่อผู้สร้างกลุ่ม ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขาอย่างชัดเจนราวกับมันถูกฉายซ้ำผ่านเรตินาตา ข้อความแรกถูกส่งเข้ามาในหัวสมองของเขาโดยอัตโนมัติ โดยที่นิ้วของเขายังไม่ได้สัมผัสหน้าจอเลยแม้แต่น้อย *(ระบบ): ยินดีต้อนรับสู่ 'นิรันดร์' สมาชิกคนที่ 3... เหลือเวลาอีกเพียงสองคนเท่านั้น เกมถึงจะสมบูรณ์* เสียงลมหายใจของกรณ์หอบกระชั้น หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ เขาพยายามตั้งสติ รวบรวมเศษ เสี้ยวตรรกะที่เหลืออยู่เพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ที่เกินกว่าขอบเขตวิทยาศาสตร์นี้ "บ้าเอ๊ย..." เขาสบถออกมาด้วยเสียงแหบพร่า ลำคอแห้งผากจนแทบเปล่ง ถ้ากลุ่มนี้มีสมาชิก และเขากลายเป็น "คนที่ 3"... แล้วใครคือคนที่ 1 และคนที่ 2 ล่ะ? หรือว่าเพื่อนๆ ที่เคยหายตัวไปก่อนหน้านี้... พวกเขาก็ติดอยู่ใน "ห้องแชทในหัว" นี้ด้วยเช่นกัน? ในขณะที่สมองกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีการแตะต้อง ลายเส้นสีแดงฉานค่อยๆ วาดผ่านหน้าจอจนกลายเป็นข้อความใหม่จากมิน เพื่อนร่วมชั้นสายไอทีที่พยายามช่วยเขาแกะรอยเรื่องนี้มาตลอด *(มิน): กรณ์! นายเปิดอ่านมันหรือยัง? อย่าตอบรับนะ! ฉันกำลังเช็คโค้ดเบื้องหลังของเซิร์ฟเวอร์ มันไม่ใช่แอปพลิเคชันปกติ... มันคือระบบส่งคลื่นกระตุ้นสมองโดยตรง! กรณ์ ได้ยินฉันไหม?* ดวงตาของกรณ์เบิกกว้างด้วยความหวัง อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เผชิญหน้ากับเรื่องนี้อยู่เพียงลำพัง มินยังอยู่... มินกำลังพยายามช่วยเขาอยู่ เขารีบพิมพ์ข้อความตอบกลับด้วยความเร็วสูงสุด นิ้วจิ้มลงบนแป้นพิมพ์อย่างลนลาน *(กรณ์): มิน! ฉันโดนดึงเข้ากลุ่ม 'นิรันดร์' แล้ว เสียงแจ้งเตือนมันดังอยู่ในหัวฉัน มันไม่ใช่แค่เรื่องในมือถือ นายรีบหาทางปิดระบบเซิร์ฟเวอร์บ้าๆ นั่นที!* ทว่า... ข้อความที่เขากำลังพิมพ์ยังไม่ทันกดส่ง หน้าจอโทรศัพท์มือถือก็ดับวูบลงอีกครั้ง พร้อมกับความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง แต่ในความเงียบงันนั้น เสียงแจ้งเตือนแชทในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง... และคราวนี้ มันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ แต่เป็นเสียงกระซิบอันแผ่วเบาที่คุ้นเคยเสียจนน่าขนพองสยองเกล้า *(นิรันดร์ - สมาชิกคนที่ 1): นายมาช้าจงใจหรือเปล่า... กรณ์?* เสียงนั้น... เสียงของเพื่อนสนิทผู้ล่วงลับที่ตายไปเมื่อปีก่อน! กรณ์ผุดลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มคว่ำลงไปกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น ดวงตาเบิกโพงจ้องมองความว่างเปล่าเบื้องหน้า ลมหายใจสะดุดติดอยู่ที่ลำคอ ความกลัวระดับสูงสุดกัดกินวิญญาณจนแข้งขาอ่อนแรง เขาก้าวถอยหลังโดยไม่ทันระวัง จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ในความมืดสลัวที่มุมห้อง... เงาร่างหนึ่งกำลังค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด ร่างกายโปร่งแสงทว่าชัดเจนพอที่จะเห็นใบหน้าอันซีดเผือดและดวงตาที่ว่างเปล่าไร้แววชีวิต รอยยิ้มบิดเบี้ยวค่อยๆ ฉีกกว้างขึ้นจนถึงใบหู ขณะที่นิ้วเรียวยาวชี้ตรงมาที่หน้าอกของเขา ริมฝีปากของเงาร่างนั้นขยับโดยไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาทางอากาศ แต่เสียงแหบพร่ากลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของกรณ์โดยตรง *(นิรันดร์ - สมาชิกคนที่ 1): "ตา... นาย... แล้วนะ..."* กรณ์อ้าปากค้างจะกรีดร้อง แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา ร่างกายของเขาถูกตรึงไว้กับที่ราวกับถูกสาปด้วยมนต์ดำ ขณะที่หน้าจอมือถือในมือสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยตัวเอง พร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างช้าๆ... **"คุณถูกเพิ่มเข้าสู่กลุ่ม: นิรันดร์ (สมาชิกคนที่ 4 กำลังเชื่อมต่อ...)"** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางหลอนไปด้วยกันจนถึงบทนี้นะคะ