พบกันครั้งแรกที่จุดเกิดเหตุอาฆาต

"ถอยไป!" เสียงตวาดกร้าวของหญิงสาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกฉีกกระชากด้วยแสงสีทองประหลาดที่ระเบิดออกบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ ร่างสูงโปร่งของสารวัตรพิมกระโดดถอยหลังไปสามก้าว มือขวาชักปืนประจำกายออกมาเล็งไปที่ร่างเลือนรางที่ดูเหมือนควันดำสนิทซึ่งเพิ่งถูกยันต์ของกรณ์สกัดเอาไว้ กรณ์ไม่ได้ฟังเสียงสั่งนั้น ทันทีที่ยันต์สัมผัสพื้นผิวโลหะ ข้อมูลชุดหนึ่งก็ไหลทะลักเข้ามาในม่านตาของเขาเหมือนกระแสน้ำข้อมูลดิบจากระบบฮวงจุ้ยที่เขาได้รับมา [ตรวจพบ: พลังงานอาฆาตตกค้าง ระดับ D] [เป้าหมาย: วิญญาณพยาบาทแรงกล้าที่ยึดติดกับวัตถุพยาน] [คำแนะนำ: ปิดกั้นทิศลมทิศน้ำเพื่อตัดวงจรพลังงาน!] "คุณพิม! อย่ามองไปที่ดวงตามัน มันจะตรึงจิตคุณไว้!" กรณ์ตะโกนเตือนพลางหมุนตัวอย่างคล่องแคล่ว มือขวาขยับหยิบเข็มทิศพกพาออกมาจากกระเป๋ากางเกง นิ้วโป้งดีดหน้าปัดหมุนหาจุดสมดุลอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มขยับตัวไปยืนอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจุดที่วิญญาณตนนั้นยืนอยู่ เขาจำลองภาพโครงสร้างห้องสืบสวนแห่งนี้ให้กลายเป็นผังพลังงานในหัวสมองอย่างฉับพลัน สำหรับวิศวกรอย่างเขา การมองโลกเป็นระบบคือสัญชาตญาณ แต่สำหรับผู้มีพลังสายไสยเวท นี่คือการจัดวาง 'ปราณ' เพื่อสยบศัตรู "คุณพูดเรื่องอะไรของน่ะ? ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าให้ใครเข้ามายุ่งในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรม แต่คุณ..." พิมกัดฟันกรอด สายตาจ้องเขม็งไปที่ร่างสีดำที่กำลังกรีดร้องไร้เสียง สภาพศพที่กองอยู่บนโต๊ะดูเหมือนจะขยับตามแรงสั่นสะเทือนของพลังงาน "ผมไม่ได้เข้ามายุ่ง ผมมาเพื่อหยุดมัน" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและหนักแน่น เขาไม่ได้ก้มลงมองพิม แต่มองผ่านความว่างเปล่าไปยังพิกัดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า "ถ้าคุณไม่เชื่อสิ่งที่ผมพูด ก็ช่วยอยู่นิ่งๆ แล้วให้ผมจัดการเรื่องฮวงจุ้ยให้จบ ก่อนที่คนทั้งโรงพักจะโดนแรงอาฆาตนี้สิงสู่" พิมชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของสารวัตรสาวที่ผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วนแปรเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสับสน เธอกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่อธิบายไม่ได้ด้วยหลักนิติวิทยาศาสตร์ ร่างของชายหนุ่มตรงหน้า... ผู้ชายที่ดูเป็นเพียงบัณฑิตวิศวะธรรมดาคนหนึ่ง กำลังทำสิ่งที่เหมือนกับนักพรตในหนังจีนโบราณอย่างนั้นหรือ? "คุณเป็นใครกันแน่?" พิมถามเสียงสั่น แต่ยังไม่ลดปืนลง "กรณ์ครับ... คนที่มาจัดระเบียบให้โลกที่เบี้ยวๆ นี่มันเข้าที่เข้าทาง" กรณ์กล่าวพลางฟาดมือลงบนอากาศ ราวกับว่าเขากำลังผลักดันผนังที่มองไม่เห็นด้วยมือเปล่า [ทักษะ: ผนึกพลังทิศมงคล เปิดใช้งาน] [ความคืบหน้าในการสยบ: 65%] บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นอย่างฉับพลัน เสียงหวีดหวิวที่ดังอยู่ในโสตประสาทของพิมเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างที่ปิดสนิท แสงสีทองจากยันต์ค่อยๆ กลืนกินเงาดำนั้นจนมลายหายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นเหม็นไหม้อ่อนๆ และบรรยากาศที่กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม กรณ์ถอนหายใจยาว แผ่นหลังของเขาสั่นเล็กน้อยเนื่องจากใช้พลังงานจิตไปมหาศาล เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับพิม ดวงตาของเขาฉายแววอ่อนแรงแต่ทว่ายังคงความสงบเอาไว้ได้ พิมลดปืนลงช้าๆ เธอเดินเข้ามาใกล้กรณ์ในระยะที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นเหงื่อและกลิ่นกระดาษยันต์ที่จางๆ เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่อยากจะถามให้หมดภายในวินาทีเดียว "คุณทำอะไรลงไป?" พิมถามพลางลดปืนลง แต่ยังคงท่าทีระแวดระวัง "แค่จัดทางลมครับ" กรณ์ตอบสั้นๆ พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่ขมับ "เมื่อกี้ที่เกิดเหตุมีจุดรั่วไหลของกระแสพลังงานอาฆาต ถ้าปล่อยไว้ พยานหรือแม้แต่คุณอาจจะป่วยหนักโดยหาสาเหตุไม่เจอ" พิมมองไปที่ยันต์บนโต๊ะที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงเศษกระดาษสีเหลืองที่ไหม้เป็นจุณ ก่อนจะเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ—รอยแผลที่ข้อมือของเหยื่อบนโต๊ะค่อยๆ จางลงราวกับถูกลบด้วยยางลบ... ไม่ใช่สิ มันเหมือนกับว่ารอยแผลนั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทว่า ก่อนที่พิมจะได้เอ่ยปากถาม ระบบที่เงียบหายไปของกรณ์ก็แผดเสียงดังขึ้นในโสตประสาทของเขาอย่างรุนแรง [แจ้งเตือนด่วน: ระดับความยาก SSS] [เป้าหมายใหม่: ฆาตกรที่แท้จริงไม่ใช่ผี แต่เป็น 'ผู้ควบคุมวงจร' ที่กำลังแอบดูคุณอยู่] [คำเตือน: โปรดหันไปที่บานหน้าต่างด้านซ้ายภายใน 3 วินาที... มันกำลังจ้องมองคุณอยู่] กรณ์ตัวแข็งทื่อ เขาไม่กล้าหันไปทันที แต่สายตาของเขาสะท้อนเงาที่หน้าต่างผ่านกระจกเงาด้านหลังของพิม ชายร่างสูงในชุดคลุมสีเทายืนอยู่นอกหน้าต่างชั้นสาม... เขากำลังยกมือขึ้นช้าๆ และชี้มาที่กรณ์พร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว "คุณพิม... อย่าขยับ" กรณ์กระซิบเสียงต่ำพลางคว้าแขนของสารวัตรสาวไว้แน่น "เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกรณ์และสารวัตรพิมนะครับ