มรดกกระดาษยันต์กับระบบแจ้งเตือนสุดป่วน

“ถ้าคุณยังเอาแต่นั่งจ้องพินทิศอยู่อย่างนั้น แทนที่จะรีบดูศพ... เราคงได้ไปนั่งเฝ้าศพต่อในนรกแทนที่โรงพักแน่ครับ คุณสารวัตร” เสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนกวนประสาทของกรณ์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องเก็บศพเย็นเยียบ กลิ่นฟอร์มาลีนฉุนกึกปะทะเข้ากับจมูกจนเขาต้องขมวดคิ้ว กรณ์ไม่ได้เป็นคนกลัวผี แต่เขาเป็นคนกลัวความยุ่งยาก และไอ้ศพตรงหน้าก็ดูจะนำความยุ่งยากมาให้เขาตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มงาน สารวัตรพิมในชุดเครื่องแบบเต็มยศเงยหน้าขึ้นจากบันทึกการชันสูตร ดวงตาคมกริบของเธอวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เธอวางปากกาลงบนแฟ้มเสียงดัง 'ปึก' ก่อนจะก้าวฉับเข้ามาหาชายหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงผนังด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ “นายกรณ์ ผมไม่ได้พาคุณมาที่นี่เพื่อฟังคำวิจารณ์เรื่องวิธีการทำงานของตำรวจ แต่พามาเพื่อหาคำตอบว่าทำไมเหยื่อรายที่สามถึงไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ แต่สภาพศพกลับดูเหมือนคนขาดใจตายในกองไฟทั้งที่ผิวหนังไร้รอยไหม้!” กรณ์ไม่ได้โต้ตอบทันที เขาสูดลมหายใจลึก กวาดสายตามองไปรอบห้อง สัญชาตญาณทางวิศวกรรมที่เขาใช้คำนวณโครงสร้างตึกตลอดหลายปีเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้มองหาความแข็งแรงของเสาคาน แต่เขากำลังมองหา ‘ความผิดปกติของกระแสพลังงาน’ และทันใดนั้นเอง... โลกที่เขารู้จักก็พังทลายลง *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณใสซื่อราวกับแอปพลิเคชันแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นในหูของเขา พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า กรณ์ชะงัก สายตาเลื่อนไปอ่านข้อความที่ลอยเด่นอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณบนเตียงเหล็ก [ระบบฮวงจุ้ยไสยเวท (เวอร์ชันทดลอง) เริ่มต้นการทำงาน] [ตรวจพบ: พลังงานตกค้างระดับ F (วิญญาณอาฆาตชั้นต่ำ)] [เป้าหมาย: ตรวจสอบสาเหตุการเสียชีวิตผ่านมรดกฮวงจุ้ยของตระกูลกรณ์] [คำเตือน: หากเพิกเฉยต่อพลังงานนี้ภายใน 300 วินาที ระบบจะหักลบค่าสถานะความกล้าหาญของคุณออก 50% และคุณอาจต้องรับผิดชอบต่อความตายของสารวัตรพิมในอีก 10 นาทีข้างหน้า] “บ้าชะมัด...” กรณ์สบถเบาๆ ในลำคอ “คุณว่าอะไรนะ?” พิมเลิกคิ้วถาม มือขวาเลื่อนไปแตะที่ซองปืนข้างเอวตามสัญชาตญาณระวังภัย “ผมบอกว่า... ห้องนี้มันมีการจัดวางที่แย่มากครับ” กรณ์เบนสายตาจากหน้าต่างระบบมาสบตาหญิงสาว พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “สารวัตรครับ ลองมองดูที่มุมห้องฝั่งทิศตะวันตกเฉียงเหนือสิครับ ตรงนั้นมีเครื่องปรับอากาศที่ติดตั้งต่ำกว่ามาตรฐาน และถ้าผมเดาไม่ผิด... การวางตำแหน่งศพให้หันหัวไปทางทิศนั้น คือการ 'ขัง' สิ่งที่พยายามจะหนีออกจากร่างนี้เอาไว้” พิมหันไปมองตามด้วยความฉงน “ทิศนั้นเป็นห้องเก็บอุปกรณ์สารเคมี มันเกี่ยวอะไรกับการตาย?” “เกี่ยวสิครับ เพราะทิศนั้นไม่ใช่ที่ที่วิญญาณควรจะอยู่” กรณ์ก้าวเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นอีกนิด นิ้วเรียวยาวหยิบกระดาษยันต์เก่าคร่ำครึที่ติดตัวมาตั้งแต่ตอนจัดการมรดกของปู่ขึ้นมาถือไว้โดยสัญชาตญาณ กระดาษแผ่นนั้นร้อนผ่าวราวกับมีถ่านแดงฉานอยู่ภายใน ขณะที่เขาก้าวเข้าใกล้ รัศมีของหน้าต่างระบบก็ขยายกว้างขึ้น แสดงภาพกราฟิกจำลองกระแสลมและทิศทางพลังงานที่หมุนวนอย่างผิดธรรมชาติรอบศพ เหมือนพายุไซโคลนขนาดจิ๋วที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า “สารวัตร... ถอยออกไปครับ” “ทำไม? คุณเห็นอะไร...” “ผมเห็นว่าคดีนี้มันไม่ใช่เรื่องของมนุษย์คนเดียวแล้วครับ” กรณ์กล่าวพลางจ้องเขม็งไปที่เงามืดใต้เตียงศพ “และดูเหมือนว่า 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่ฆ่าคนพวกนี้... กำลังหงุดหงิดที่คุณกำลังรบกวนเวลาพักผ่อนของเขา” สิ้นคำพูดของกรณ์ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีใครบางคนจับเตียงศพเขย่าอย่างรุนแรง ไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉินที่กะพริบถี่ๆ บรรยากาศภายในห้องลดอุณหภูมิลงจนลมหายใจกลายเป็นไอ พิมชักปืนออกมาในท่าเตรียมพร้อม เธอไม่ได้หวาดกลัว แต่ดวงตากลับฉายแววตื่นเต้นของนักล่า “นายกำลังจะบอกว่า... ที่นี่มีมือที่สาม?” “ไม่ใช่แค่มือที่สามครับ แต่เป็นมือที่มองไม่เห็น” กรณ์ขยับกระดาษยันต์ในมือ แรงสั่นสะเทือนจากระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเริ่มดังระรัวจนแทบจะกลบเสียงหัวใจของเขา “และถ้าเราไม่รีบทำอะไรสักอย่าง... ข้อมูลในมรดกปู่ที่ผมได้รับมาบอกว่า... สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราตอนนี้ ไม่ได้มีแค่ดวงเดียว” ทว่าก่อนที่เขาจะได้ลงมือทำอะไร เงาดำมหึมาที่ขยายตัวอยู่มุมห้องก็เริ่มบิดเบี้ยว มันก่อตัวเป็นรูปร่างของชายร่างสูงใหญ่ที่ไม่มีใบหน้า พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังสะท้อนเข้ามาในโสตประสาทของคนทั้งสอง ระบบแจ้งเตือนสีแดงเด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมตัวเลขเวลาที่นับถอยหลังอย่างรวดเร็ว [คำเตือนวิกฤต: พลังงานระดับ F พัฒนาเป็นระดับ D เนื่องจากความอาฆาตพยาบาทในตัวสารวัตรพิม!] [คำแนะนำจากระบบ: หากกรณ์ไม่ใช้ทักษะ 'กางอาณาเขตฮวงจุ้ย' ใน 3 วินาทีถัดไป... จิตวิญญาณของสารวัตรพิมจะถูกสูบหายไปโดยสมบูรณ์] กรณ์กัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าชีวิตหลังจากวันนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป แต่มันสายเกินกว่าจะถอยแล้ว “สารวัตร... ถ้าคุณเชื่อในวิทยาศาสตร์ คุณต้องเชื่อผมในตอนนี้!” กรณ์ตะโกนลั่น “หลับตาแล้วห้ามขยับตัวเด็ดขาด ถ้าไม่อยากตาย!” พิมยังไม่ทันได้ถามอะไร มือของกรณ์ก็ตบยันต์กระดาษลงบนโต๊ะโลหะเต็มแรง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นราวกับระเบิดแสง พร้อมกับร่างของ 'บางอย่าง' ที่พุ่งเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นของเส้นทางสายลี้ลับนี้นะครับ อรุณมนตราขาว