แววตาที่คุ้นเคย

"คุณกำลังโกหกผม... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง เขาไม่ได้คาดคั้นด้วยการตะโกน แต่ความเย็นชาในน้ำเสียงนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด กระดาษใบรับรองผลตรวจดีเอ็นเอที่ยับยู่ยี่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงแรงพอให้เกิดเสียงกระทบที่บาดหู หญิงสาวตรงหน้าหยุดกะทันหัน เธอไม่ได้หันกลับมามองในทันที แผ่นหลังที่เคยดูบอบบางในสายตาเขาในอดีต บัดนี้กลับดูสงบนิ่งและแข็งแกร่งอย่างน่าประหลาด รินรดาค่อยๆ หมุนตัวกลับมา สายตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือความอาลัยอาวรณ์เหมือนที่เขาเคยคุ้นเคย แต่มันคือความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร "ผลตรวจนี่... มันบอกว่ามีคนที่มีสายเลือดเดียวกับผม" ภาคินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น พยายามค้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ม่านหมอกแห่งความตาย "คุณจากไปเมื่อสองปีก่อน แล้วเด็กคนนี้... ลูกของใครกันแน่" รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยนั้นไม่ได้สื่อถึงความสุข แต่มันคือความสมเพชที่ส่งตรงถึงเขาอย่างไม่อ้อมค้อม เธอขยับกายก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่เขาจำได้ดีจากในอดีตลอยมาเตะจมูก แต่มันกลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายของความอับชื้นและความหนาวเย็นที่ชวนให้ขนลุกชัน "คุณมั่นใจหรือครับภาคิน... ว่าความตายมันพรากทุกอย่างไปจากคุณจริงๆ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคม "บางครั้ง สิ่งที่คุณทำหล่นหายไปในอดีต มันอาจจะไม่ได้ตายไปพร้อมกับคำสัญญาที่ไร้ค่าของคุณหรอก แต่มันกำลังเติบโต... เพื่อรอวันกลับมาทวงคืนสิ่งที่เคยถูกพรากไป" ภาคินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบในช่วงสองปีที่ผ่านมาถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ภาพของรินรดาในวันที่เขาหันหลังให้เธอในห้องคลอดที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและคำตัดพ้อ มันย้อนกลับมาเตือนใจถึงความใจร้ายที่เขาเคยกระทำไว้ ความหยิ่งผยองในศักดิ์ศรีและความเย็นชาที่เขามอบให้เป็นดั่งอาวุธที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจตนเองในยามนี้ "ผมต้องการเจอเด็กคนนั้น" ภาคินเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ลึกๆ แล้วเขาจะรู้สึกหวาดกลัวคำตอบที่รออยู่เบื้องหน้า รินรดาโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นเหมือนจะเปลี่ยนเป็นสีที่ลึกลับและมืดมิดขึ้นทุกขณะ ภาคินสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ... มันไม่ใช่แค่ความเปลี่ยนแปลงของแววตา แต่มันคือ 'เงา' ที่ทอดทับอยู่เบื้องหลังเธอ เงาที่ไม่ได้รูปร่างตรงกับสรีระของเธอ แต่มันมีรูปร่างที่บิดเบี้ยวและขยายใหญ่ขึ้นจนดูเหมือนกำลังโอบกอดเขาไว้จากเงามืด "อยากเจอหรือครับ?" เธอถามย้ำ เสียงกระซิบนั้นช่างเยือกเย็นจนผิวหนังของเขาชาวาบ "ถ้าอย่างนั้น ก็ลองหันกลับไปมองที่เงาของคุณเองดูสิ... เพราะตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ สิ่งที่ติดตามคุณมาตลอดไม่ใช่แค่ความผิดบาป แต่มันคือตัวแทนของความตายที่กำลังเฝ้ามองคุณอยู่ทุกวินาที" ภาคินรีบหันขวับไปมองตามทิศทางที่เธอชี้ ทว่าความมืดในมุมห้องกลับไม่มีสิ่งใดนอกเหนือจากเงามืดที่ทอดยาวจากเฟอร์นิเจอร์ เมื่อเขาหันกลับมา รินรดาก็หายไปแล้ว... เหลือเพียงความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศให้หนักอึ้ง เขารีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเปิดรูปถ่ายที่สายลับของเขาส่งมาให้เมื่อเช้า มันเป็นรูปถ่ายจากมุมไกลของหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาละม้ายคล้ายกับรินรดาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน กำลังจูงมือเด็กชายตัวน้อยวัยไล่เลี่ยกับเวลาที่เขาเสียเธอไป ภาคินขยับนิ้วซูมภาพเข้าไปที่ใบหน้าของเด็กคนนั้น หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นดวงตาที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ... ก๊อก ก๊อก ก๊อก "คุณภาคินครับ... แขกที่คุณนัดไว้มาถึงแล้วครับ" เลขาหน้าห้องกล่าวผ่านอินเตอร์คอม แต่ภาคินกลับไม่ได้สนใจเสียงนั้น เพราะสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เงาบนผนังที่จู่ๆ ก็ขยับได้ด้วยตัวเอง มันกำลังทำท่าทางยกมือขึ้นทาบกับใบหน้าเหมือนกับรินรดาเมื่อครู่นี้ ก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งในภาพถ่ายเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางที่ไร้ความกลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองมาที่ภาคินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เด็กน้อยจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้โลกทั้งใบของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่พังทลายลงในพริบตา "คุณพ่อครับ... คุณแม่ฝากมาบอกว่า หนี้แค้นครั้งนี้ ท่านยังไม่คิดดอกเบี้ยเพิ่มหรอกนะ" รอยยิ้มมุมปากของเด็กน้อยช่างดูร้ายกาจเกินวัย และในวินาทีที่แสงไฟในห้องกะพริบดับลงจนเหลือเพียงความมืดมิด ภาคินก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของมือใครบางคนที่วางลงบนไหล่ของเขาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดดังขึ้นข้างใบหู "ยินดีต้อนรับกลับสู่ขุมนรก... ที่คุณเป็นคนสร้างขึ้นมาเองนะครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ หมอผีวัยรุ่น