แขกไม่ได้รับเชิญจากหลุมศพ

"ผมว่าคุณควรเลิกเหล้าได้แล้วนะภาคิน... แก้วที่สามในรอบสิบนาทีไม่ช่วยให้คนตายฟื้นขึ้นมาหรอก" เสียงทุ้มต่ำของเพื่อนสนิทดังแทรกผ่านความอึกทึกของดนตรีแจ๊สในห้องโถงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว ภาคินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยกแก้วคริสตัลใสขึ้นจรดริมฝีปาก สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่หุ้นส่วนธุรกิจที่กำลังรายล้อมอยู่ แต่กลับมองผ่านกลุ่มควันและแสงไฟสลัวไปยังความว่างเปล่าที่มุมมืดของห้อง "รินรดาไม่ชอบกลิ่นบุหรี่" ภาคินพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับเขาลืมไปชั่วขณะว่าเจ้าของชื่อนั้นได้กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านในโถเซรามิกที่วางทิ้งไว้ในห้องทำงานของเขาไปเมื่อสามเดือนก่อน "นั่นคุณกำลังหลอน... เธอตายไปแล้ว ภาคิน" เพื่อนของเขาเตือนสติ แต่ภาคินไม่สนใจ เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง มันไม่ใช่ความหนาวจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันเป็นความรู้สึกกดดันที่คุ้นเคย ราวกับมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาจากเงามืด บรรยากาศในงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทภาคินกรุ๊ปดำเนินไปอย่างรื่นเริง ทว่าสำหรับภาคิน ทุกอย่างกลับดูบิดเบี้ยว เขารู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในอาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ หลายเดือนที่ผ่านมาหลังอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่พรากภรรยาของเขาไป ชีวิตเขาก็ไม่ต่างจากซากปรักหักพังที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีทองคำ ทันใดนั้น เสียงดนตรีที่เร้าอารมณ์ดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปในความเงียบงันชั่วขณะ แสงไฟแชนเดอเลียร์เหนือโถงทางเดินใหญ่กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงเพียงเสี้ยววินาที ผู้คนรอบข้างเริ่มกระซิบกระซาบด้วยความสงสัย แต่ภาคินกลับยืนนิ่งสนิท ที่หน้าประตูบานคู่ที่เปิดออกอย่างช้าๆ ร่างหนึ่งก้าวเข้ามา เธอสวมชุดราตรีสีดำสนิทที่ขับเน้นผิวขาวซีดให้ดูเด่นชัด รอยยิ้มของเธอไม่ใช่รอยยิ้มที่ภาคินเคยรู้จัก—มันคือรอยยิ้มที่ฉาบด้วยความเย็นชาและอำนาจบางอย่างที่ชวนให้ขนลุก รัศมีรอบกายเธอคล้ายมีไอเย็นที่แผ่กระจายออกมาจนแขกเหรื่อต่างพากันถอยห่างโดยสัญชาตญาณ "ริน..." ภาคินเผลออุทานออกมา แก้วในมือร่วงหล่นลงพื้น แตกกระจายไร้เสียงในความคิดของเขา ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะหยุดหมุน รินรดาเดินผ่านกลุ่มคนด้วยจังหวะก้าวที่สง่างาม เธอหยุดลงตรงหน้าเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวาน บัดนี้กลับดูคมกริบดุจใบมีดโกนที่อาบไว้ด้วยความขมขื่น เธอมองดูเขาด้วยสายตาที่ไม่ได้แสดงความรัก แต่เป็นสายตาของนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อที่กำลังจะถูกเฉือน "ตกใจอะไรขนาดนั้นคะ ภาคิน" เธอเอ่ย น้ำเสียงของเธอยังคงหวานหยด แต่ทว่าเย็นเยียบเสียจนภาคินรู้สึกแสบที่กลางอก "หรือว่าคุณกำลังคิดว่าฉันควรจะเน่าเปื่อยอยู่ในหลุมศพที่ไร้ชื่อนั่นไปตลอดกาล?" "คุณ... คุณเป็นใครกันแน่" ภาคินพยายามรวบรวมสติ แม้หัวใจของเขาจะเต้นรัวจนแทบระเบิดออกจากอก "ตำรวจยืนยันว่าคุณเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ฉันเห็น... ฉันเห็นศพของคุณกับตา" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเสียดแทงประสาทสัมผัสของเขา "ความตายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการไถ่บาปต่างหากล่ะคะ และดูเหมือนว่านรกที่ฉันไปเยือนมา... จะทำให้ฉันเข้าใจความหมายของคำว่า 'การสูญเสีย' ได้ดีกว่าคุณหลายเท่าเลย" เธอขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอชอบใช้แตะแต้มที่ข้อมือ แต่มันกลับผสมไปด้วยกลิ่นสาบของดินเปียกชื้นที่ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้ รินรดาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเขา เสียงนั้นแผ่วเบาแต่คมชัดบาดลึกเข้าไปในความทรงจำ "ในงานเลี้ยงที่สนุกสนานแบบนี้... ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้มาคนเดียวล่ะ คุณจะรู้สึกยินดีกับฉันไหม?" ภาคินชะงัก สายตาเขามองตามนิ้วเรียวยาวที่เธอชี้ไปยังมุมหนึ่งของระเบียงห้องโถง ที่นั่น... ในเงาของเสาหินขนาดใหญ่ มีร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งยืนหลบอยู่ ภาคินขยี้ตาตัวเองซ้ำๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ตาฝาด เด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตากลมโตคู่นั้น... คิ้วที่รับกับโครงหน้า... และท่าทางการยืนที่เอามือไขว้หลังแบบเดียวกับที่เขาทำไม่มีผิดเพี้ยน หัวใจของภาคินแทบหยุดเต้นเมื่อเด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเด็กน้อยคนนั้นช่างเหมือนกับกระจกเงาที่สะท้อนตัวเขาในวัยเด็กออกมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน รินรดาถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ยิ้มเหยียดที่มุมปาก "ของขวัญที่ฉันนำกลับมาจากหลุมศพ ไม่ได้มีแค่รอยแค้นหรอกนะคะภาคิน... แต่มันยังมี 'ความจริง' ที่คุณพยายามจะฝังกลบมันไปพร้อมกับฉันด้วย" เธอยกมือขึ้นแตะไหล่เขาเบาๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินหายเข้าไปในฝูงชน ทิ้งให้ภาคินยืนตัวชาอยู่ตรงนั้น ในจังหวะที่เขากำลังจะวิ่งตามไป กระดาษแผ่นหนึ่งก็ปลิวลงมาตกอยู่แทบเท้าของเขา เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างสั่นเทา มันคือใบรับรองการตรวจดีเอ็นเอที่ถูกยับยู่ยี่... และผลที่ปรากฏอยู่ในนั้นคือคำว่า 'MATCH' พร้อมชื่อของเขาระบุไว้ในช่องบิดาอย่างชัดเจน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้กับผมนะครับ หวังว่าเราจะได้พบกันในตอนถัดไปครับ หมอผีวัยรุ่น