การฝึกฝนแบบงงๆ

“ถ้าเจ้ายังไม่หยุดจ้องขนมปังก้อนนั้นด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายแบบนั้น มันก็คงไม่คืนร่างเป็นแป้งสาลีให้เจ้าหรอกนะ เอลีน่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความขบขันดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบที่แตะลงบนไหล่ของฉันเบาๆ คาสเซียนยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีรัตติกาลของเขาคู่นั้นดูราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณที่เพิ่งหลุดมาจากโลกยุคออฟฟิศของฉันได้เลย ฉันสะดุ้งสุดตัว ก้อนขนมปังหน้าตาประหลาดที่ฉันเสกขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ (แถมมันยังมีชีวิตและขยับดุ๊กดิ๊กได้ด้วย!) ร่วงหลุดจากมือกลิ้งไปบนพรมราคาแพงในห้องสมุดส่วนตัว “คะ...คาสเซียน! คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ!” ฉันหันไปหาเขา พยายามตีสีหน้าเรียบเฉยแบบนางร้ายที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แต่เชื่อสิว่าตอนนี้หน้าฉันคงซีดจนแทบจะกลืนไปกับผนังห้องแล้ว “นี่มัน... แค่การทดลองเวทมนตร์เล็กๆ น้อยๆ ค่ะ อย่าได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลยนะคะ” คาสเซียนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาไม่ได้เดินมาคาดคั้นเหมือนตัวร้ายในนิยายเรื่องอื่นๆ ที่ฉันเคยอ่าน แต่เขากลับสาวเท้าเข้ามาใกล้แล้วก้มลงเก็บ ‘ขนมปังมีชีวิต’ ก้อนนั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ แสงสีฟ้าจางๆ วูบไหวที่ปลายนิ้วของเขาเพียงชั่วครู่ ก้อนขนมปังนั่นก็แน่นิ่งไปทันที “การทดลองที่ทำให้มวลอากาศในห้องนี้บิดเบี้ยวจนแทบจะฉีกขาดเนี่ยนะ?” เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวฉัน กลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและหนังสือเก่าประจำตัวเขาทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ “เอลีน่า... เจ้าซ่อนพลังที่แผ่ซ่านออกมาจนควบคุมไม่ได้แบบนี้ไว้ได้นานขนาดนี้เชียวหรือ” “ฉัน... ฉันไม่ได้ซ่อนนะคะ” ฉันเถียงเสียงอ่อย ก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเอง “ฉันแค่พยายามจะเป็นคนดี... เอ้ย! จะเป็นนางร้ายที่ทรงพลังไงคะ!” คาสเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาจับคางฉันให้เงยหน้าขึ้น สายตาที่เขามองมามันไม่ได้มีความรังเกียจหรือหวาดระแวงอย่างที่ฉันเคยกลัว แต่มันคือความเอ็นดู... เอ็นดูแบบที่คนเอ็นดูสัตว์เลี้ยงแสนซน ซึ่งมันน่าหมั่นไส้พอกับน่าใจหายเลยทีเดียว “เจ้าไม่ได้พยายามเป็นนางร้ายหรอก เจ้าแค่กำลังพยายามจะเป็นตัวเองที่ไม่รู้จะวางพลังมหาศาลไว้ตรงไหน” เขาปล่อยมือแล้วขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว ท่าทางดูผ่อนคลายลงแต่แววตากลับจริงจังขึ้น “เอาล่ะ ในเมื่อความลับแตกคาตาข้าแบบนี้แล้ว ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องปิดบังกันอีก มานี่สิ... ข้าจะสอนเจ้าให้ใช้มันให้ถูกที่ถูกทาง ก่อนที่ปราสาทของข้าจะกลายเป็นร้านเบเกอรี่อาถรรพ์ไปเสียก่อน” การฝึกฝนแบบงงๆ ของเราเริ่มขึ้นตรงนั้น คาสเซียนไม่ได้ใช้เวทมนตร์ซับซ้อน แต่เขาสอนให้ฉัน ‘หายใจ’ ไปพร้อมกับละอองเวทมนตร์รอบตัว เขาบอกว่าเวทมนตร์ของฉันมันเหมือนกับตัวฉัน... ซื่อตรงเกินไป ร้อนแรงเกินไป และใจดีจนล้นเกินไป “อย่าขังมันไว้ในฝ่ามือแบบนั้น เอลีน่า” คาสเซียนวางมือซ้อนทับบนมือของฉัน พลังงานอุ่นวาบแล่นผ่านผิวสัมผัสจนฉันแทบหยุดหายใจ “จินตนาการว่าพลังพวกนี้คือเชือกนุ่มๆ ไม่ใช่ก้อนหินที่ต้องบีบให้แตก จงคลายมือ... ปล่อยให้มันไหลผ่านนิ้วไปเหมือนสายน้ำ” ฉันหลับตาลง พยายามทำตามคำแนะนำของเขา ละอองแสงสีทองจางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวฉัน ไม่ใช่ความร้อนแรงที่เผาไหม้ แต่เป็นความรู้สึกอบอุ่นเหมือนแสงแดดในยามบ่ายที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกผ่อนคลาย “นั่นแหละ... เก่งมาก” เสียงของเขากระซิบอยู่ข้างหู บรรยากาศในห้องเงียบลง มีเพียงเสียงลมหายใจของเราที่สอดประสานกัน ความใกล้ชิดนี้มันเกินเลยเส้นแบ่งของคำว่า 'คู่อริ' ไปไกลลิบ แต่ในขณะที่ฉันกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่คาสเซียนมอบให้ ทันใดนั้น ประตูห้องสมุดก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง “ท่านดยุคคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... เอ๊ะ?” เสียงหวานใสของเจ้าหญิงโซเฟียหยุดชะงักลงที่หน้าประตู ดวงตากลมโตของเธอกวาดมองภาพตรงหน้า... ภาพที่ดยุคคาสเซียนกำลังโอบประคองฉันจากด้านหลังอย่างใกล้ชิด มือของเราประสานกัน และเหนือศีรษะของเรามีละอองแสงสีทองวิบวับลอยละล่องราวกับเกสรดอกไม้ในเทพนิยาย โซเฟียอ้าปากค้าง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีสลับไปมา ก่อนที่เธอจะกรีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น “โอ้พระเจ้า! หรือว่านี่จะเป็น... ตำนานบทรักต้องห้ามที่ท่านกำลังฝึกเวทมนตร์ร่วมกันเพื่อผนึกวิญญาณร้ายในอนาคตจริงๆ ด้วย!” ฉันเบิกตากว้างจนแทบถลน พยายามจะสะบัดมือออกแต่คาสเซียนกลับกุมไว้แน่นกว่าเดิม เขาเหลือบมองโซเฟียด้วยสายตาเย็นชาตามแบบฉบับ แต่ประโยคที่เขาเอ่ยออกมากลับทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ “โซเฟีย... เจ้ามาได้จังหวะพอดี” คาสเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มมุมปากที่ดูอันตราย “เพราะข้ากำลังจะประกาศเรื่องหมั้นหมายของเอลีน่ากับข้าให้เจ้าฟังพอดี” ขอบคุณที่ติดตามอ่านความป่วนของแม่นางร้ายมือใหม่คนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!