วิชาบังคับเลือก

"ฉันให้เวลาคุณคัดลอกผังหลอดเลือดสมองกลุ่มนี้ใหม่ทั้งหมด... ด้วยลายมือที่มนุษย์อ่านออก ภายในสิบหนาทีนี้ค่ะ รันธกร" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ และเย็นชาจนติดลบแบบนั้น เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของ 'พญ.อิมิสรา' หรือที่นักศึกษาแพทย์ปีห้าอย่างเธอจำต้องมารับหน้าที่เป็นผู้ช่วยสอนพิเศษจำเป็นในคาบวิชาเลือกเสรี 'สรีรวิทยาเพื่อการออกแบบพื้นที่สร้างสรรค์' แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ความยากของเนื้อหาค่ะ... ปัญหามันอยู่ที่ว่า ผู้ชายตัวโต ไหล่กว้าง ในชุดช็อปคณะสถาปัตย์ที่กำลังนั่งทำหน้ามึนตึงอยู่ตรงหน้าฉันในตอนนี้ คือไอ้เด็กปีสามปากเสียที่เพิ่งประกาศกร้าวใส่ฉันไว้เมื่อชั่วโมงก่อนที่หน้าตึกคณะแพทยศาสตร์ว่า *‘คนอย่างผม ไม่มีวันป่วยจนต้องมาพึ่งมือหมอหน้าตายอย่างคุณหرอกครับ’* ทว่า... กรรมติดจรวดมันมีจริงค่ะ เมื่ออาจารย์ประจำวิชาเกิดนึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรขึ้นมาก็ไม่ทราบ ส่งรายชื่อนักศึกษาที่ต้องซ่อมเสริมหน่วยกิตเร่งด่วนมาให้ และชื่อแรกที่ปรากฏหราด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน ก็คือชื่อของ 'รันธกร' เจ้าของดรอว์บอร์ดคู่ใจที่ตอนนี้กำลังวางเกะกะขวางทางเดินในห้องเลคเชอร์สีขาวสะอาดนี่ไงล่ะคะ รันเงยหน้าขึ้นจากกระดาษกราฟ ชายหนุ่มเลิกคิ้วกวนประสาท ส่งยิ้มมุมปากที่ต่อให้มองจากดาวอังคารก็รู้ว่ากวนบาทามหาศาล ดวงตาสีสนิมคู่นั้นกวาดมองเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดที่สวมทับชุดนักศึกษาเรียบร้อยของฉัน ตั้งแต่ปกคอเสื้อจรดปลายชายเสื้อ ก่อนจะหลุบกลับมาสบตาตรงๆ อย่างท้าทาย "โห... หมอครับ ใจร้ายจัง หน้าตาก็น่ารักออกขนาดนี้ ทำไมใจคอโหดเหี้ยมกับเด็กสถาปัตย์ตาดำๆ ได้ลงคอวะเนี่ย" รันลากเสียงกวน เขายื่นมือหนาที่มีคราบกาวตราช้างและรอยดินสอดำเปรอะเปื้อนมาเคาะโต๊ะเบาๆ "แล้วอีกอย่าง... ลายมือผมนี่ออกจะติסטออกแนวแอบสแตรกต์ร่วมสมัย เหมาะจะเอาไปทำแพทเทิร์นปูพื้นกระเบื้องห้องน้ำมากเลยนะ หมอว่าป่ะ?" ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด พยายามสะصมตบะความเป็นแพทย์และผู้ช่วยสอนที่ควรจะมีให้มั่นคงที่สุด นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีใสเคาะปากกาลงกับโต๊ะไม้เสียงดัง *ก๊อก* "นี่คือห้องเรียนสรีรวิทยาค่ะ ไม่ใช่โรงงานรีไซเคิลขยะศิลปะ และถ้าคุณยังเล่นไม่เลิก ฉันจะเพิ่มโจทย์เคสศึกษาภาวะเลือดออกในสมองให้อีกสามเคส... เอาแบบที่ต้องส่งเล่มโปรเจกต์ภายในคืนนี้เลย ดีไหมคะ?" คำขู่ของฉันไม่ได้ผลหรอกค่ะ ตรงกันข้าม... รันกลับระเบิดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างน่ารำคาญ เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของฉันมากขึ้น กลิ่นอายความเป็นผู้ชาย กลิ่นเฟรชชี่ผสมกลิ่นทินเนอร์และกระดาษฟิวชาลอยกรุ่นแตะจมูก จนฉันต้องเผลอขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ดุเป็นบ้าเลยว่ะ..." รันพึมพำเสียงเบา ทว่าจงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "แต่ก็นะ... ตอนที่ผมโดนหามส่งห้องฉุกเฉินแล้วเห็นหน้าหมอแวบแรก... ยอมรับก็ได้วะ ว่าใจมันเต้นเร็วกว่าตอนวิ่งขึ้นตึกคณะแปดชั้นอีก" ฉับพลัน... อุณหภูมิในห้องเลคเชอร์ที่ติดแอร์เย็นฉ่ำราวกับขั้วโลกเหนือ กลับรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ฉันเม้มริมฝีปากแน่น เสรุปเสแสร้งทำเป็นก้มหน้าตรวจแฟ้มประวัติคนไข้ในมือเพื่อซ่อนร่องรอยความประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบไหลเวียนโลหิตของฉันจริงๆ ด้วยค่ะ! "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อแถวนี้ค่ะ รันธกร" ฉันพยายามดัดเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณมาที่นี่เพื่อเก็บหน่วยกิต ไม่ใช่มาจีบผู้ช่วยสอน เพราะฉะนั้น... กรุณาตั้งใจฟังสิ่งที่ฉันกำลังจะอธิบายต่อไปนี้ให้ดี ถ้าไม่อยากซ้ำชั้นปีนี้" รันไหวไหล่เบาๆ ท่าทางไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อประกาศิตของฉันเลยแม้แต่น้อย เขายอมพยักหน้ารับส่งๆ แต่สายตาคู่นั้นยังคงทอดมองมาที่ฉันด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก... มันทั้งอบอุ่น ขี้เล่น และ... คลั่งรัก ชนิดที่ต่อให้คนซื่อบื้อแค่ไหนก็ต้องสัมผัสได้ ช่วงเวลาสองชั่วโมงในห้องเรียนวิชาเลือกเสรีดำเนินไปอย่างทุลักทุเล รันถึงแม้จะมีปากที่กวนประสาทและชอบหาเรื่องหยอกล้อฉันไม่เว้นแต่ละนาที แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า สมองของพ่อหนุ่มสถาปัตย์คนนี้กลับรวดเร็วและมีความคิดสร้างสรรค์เกินคาด เขาสามารถเชื่อมโยงโครงสร้างทางกายวิภาคของมนุษย์เข้ากับการออกแบบพื้นที่สถาปัตยกรรมได้อย่างน่าทึ่ง จนฉันเผลอหลุดปากชมออกไปหลายต่อหลายครั้ง กระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงท้ายคาบ นักศึกษาคนอื่นๆ เริ่มทยอยเก็บของเดินออกจากห้องไปจนหมด เหลือเพียงแค่เราสองคนที่ยังคงนั่งอยู่ท่ามกลางกองเอกสารและแบบแปลนโครงสร้างตึกที่กางเกงเกลื่อนโต๊ะ "เรียบร้อย..." รันโยกหัวไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้า เขาเลื่อนสมุดโน้ตที่ตอนนี้เต็มไปด้วยลายมือค่อนข้างอ่านยาก แต่มีความถูกต้องแม่นยำสูงมาตรงหน้าฉัน "ส่งการบ้านครับ คุณหมอคนสวย ตรวจให้หน่อยสิว่าผ่านเกณฑ์ผ่านด่านปราการเหล็กของคุณหรือยัง" ฉันก้มลงตรวจทานตัวเลขและแผนผังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ "อืม... ใช้ได้ค่ะ ผ่าน" รันยิ้มกว้างจนตาหยี รอยยิ้มนั้นสว่างไสวเสียจนฉันต้องรีบเบนสายตาหนีไปมองทางอื่น "เย้! รอดตัวไปอีกหนึ่งวัน งั้นเพื่อเป็นการฉลองที่ผมรอดชีวิตจากเงื้อมมือหมออิ่ม... ไปกินชาบูกันครับ ผมเลี้ยงเอง ถือเป็นการไถ่โทษเรื่องเมื่อเช้าด้วย" "ฉันไม่ว่างค่ะ ต้องเคลียร์เคสต่อ..." ฉันปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "ปฏิเสธเร็วจังวะ หมออิ่ม..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้หูจนฉันต้องสะ giอว เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่รันลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่ฉันนั่งอยู่ กลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาโอบล้อมพื้นที่รอบตัวฉันไว้จนหมดสิ้น "แต่ผมไม่ได้มาขออนุญาตินะครับ... ผมแค่มาบอก" เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากฉันไม่ถึงคืบ ดวงตาสีสนิมคู่นั้นจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของฉัน นิ่งสนิท และจริงจังจนน่าใจหาย "เพราะต่อให้หมอจะดุ จะปากแข็ง หรือจะไล่ผมยังไง..." รันกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงอบอุ่นละมุนละไมจนทำให้ขนลุกซู่ "จำไว้เลยนะครับ ว่าผมจะลงทะเบียนเรียนวิชา 'หัวใจหมออิ่ม' ตัวนี้... จนกว่าจะสอบผ่าน ได้เกรดเอควارหัวใจกลับบ้านไปให้ได้แน่นอนครับ" หัวใจของฉันกระตุกวูบ ไร้ซึ่งคำพูดใดจะหลุดรอดจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอกนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของฉันก็แผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ไว้หน้า ฉันรีบดึงมันออกมาด้วยมืออันสั่นเทา และกดรับสายอย่างเร่งรีบ "ค่ะ... พญ.อิมิสราพูดค่ะ..." เสียงปลายสายที่ดังลอดออกมาจากลำโพง ไม่ได้เป็นเสียงของพยาบาลเวรอย่างที่ฉันคาดคิด... แต่เป็นเสียงของ 'หมวดมีน' เพื่อนสนิทคณะแพทย์ที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหน้าห้องเลคเชอร์ พร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือดจนไร้สีเลือด *"อิ่ม! แย่แล้วแก... รีบลงมาที่แผนกฉุกเฉินด่วนเลย! มีเคสอุบัติเหตุหมู่จากไซต์งานก่อสร้างตึกคณะสถาปัตย์... และหนึ่งในผู้บาดเจ็บสาหัสที่เพิ่งถูกส่งตัวมา คือไอ้เด็กวิศวะเพื่อนซี้ของรัน ที่เพิ่งเดินออกไปจากห้องแกเมื่อสัปดาห์ก่อน... ตอนนี้ชีพจรกำลังจะหยุดเต้นแล้ว!"* โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนในเสี้ยววินาที รันที่ยืนอยู่ข้างกายฉันชะงักกึก รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้าหล่อเหลาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ก่อนที่มือหนาจะคว้าข้อมือฉันไว้แน่นราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวในความมืดมิด --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความอบอุ่นและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!