โปรเจกต์จบการศึกษา

"เส้นตรงเส้นนี้มันขัดกับหลักฟังก์ชันนัลลิสต์ รัน... นายกำลังพยายามสร้างอนุสาวรีย์ให้ตัวเอง หรือกำลังสร้างที่พักอาศัยให้คนอยู่กันแน่?" เสียงเรียบเรื่อยที่แฝงด้วยความเฉียบคมของหมออิ่มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในสตูดิโอคณะสถาปัตย์ รันธกรชะงักมือที่กำลังลงลายเส้นบนกระดาษไข เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาคู่สวยใต้กรอบแว่นสายตานั้นไม่ได้ตำหนิ แต่มีความคาดหวังที่หนักอึ้งซ่อนอยู่ข้างใน "ถ้าผมวาดให้มันเป็นแค่ที่พักอาศัย มันก็เป็นได้แค่บ้านทั่วไปครับหมอ แต่ถ้าผมใส่ 'ตัวตน' ลงไป มันถึงจะเป็นงานสถาปัตยกรรม" รันตอบพลางถอดถุงมือผ้าสีดำออก โยนมันลงบนกองกระดาษร่างที่วางระเกะระกะ "คนเราไม่ได้ต้องการแค่หลังคาคุ้มหัว แต่ต้องการพื้นที่ที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตอยู่... เหมือนที่ผมมีชีวิตอยู่ได้เพราะมีหมอคอยดุไงครับ" หมออิ่มหลบสายตาไปทางโมเดลจำลองที่ตั้งอยู่มุมห้อง เธอยกมือขึ้นจัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าแก้เขิน "พูดจาเพ้อเจ้ออีกแล้วนะรัน ตอนนี้เหลือน้อยกว่าสองเดือนก่อนส่งโปรเจกต์จบ ถ้ายังเอาแต่เล่นตัวแบบนี้ อาจารย์ที่ปรึกษาได้ไล่นายไปทำโครงงานบ้านหมาแทนวิทยานิพนธ์แน่" "หมอก็รู้ว่าผมไม่ยอมให้มันจบแบบนั้น" รันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันสามวันฉายชัดผ่านรอยคล้ำใต้ตา แต่ประกายในดวงตายังคงแน่วแน่ เขาก้าวเดินไปหาคนที่ยืนหน้าตายอยู่ตรงนั้น "ที่ผมลุยหนักขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะอยากได้เกียรตินิยมหรอกนะ แต่เพราะอนาคตที่ผมวาดไว้ในโปรเจกต์นี้... มันมีหมอรวมอยู่ด้วย" บรรยากาศในห้องเงียบสนิท กลิ่นสีสเปรย์และกาวตราช้างที่อบอวลอยู่รอบตัวดูจะจางหายไปเมื่อความรู้สึกบางอย่างพุ่งเข้าปะทะ รันไม่ได้แตะต้องตัวเธอ เขาเพียงแค่รักษาระยะห่างที่ทำให้หมออิ่มรับรู้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "รัน... ฉัน..." หมออิ่มอึกอัก เธอเป็นหมอที่รักษาคนไข้มานับร้อย แต่กลับจัดการกับความรู้สึกที่รันธกรหยิบยื่นให้ไม่ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว "ช่วงนี้ฉันเองก็ขึ้นวอร์ดหนัก เราอาจจะไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนก่อน" "ผมรู้ครับ" รันคลี่ยิ้มบาง แม้มันจะเป็นยิ้มที่ดูเหนื่อยล้า "ผมถึงได้พยายามเร่งมือไงครับ ถ้าผมจบไวขึ้น ผมก็จะมีเวลาไปรับหมอที่โรงพยาบาลได้ทุกวัน ไม่ต้องให้หมอต้องนั่งแท็กซี่กลับเองตอนตีสองอีก" เต้ที่นั่งสุมหัวอยู่กับเพื่อนกลุ่มวิศวะอีกฟากของห้องทำเสียงกระแอมไอเบาๆ "แหม... พ่อสถาปนิกคลั่งรักครับ จะทำวิทยานิพนธ์หรือจะสร้างวิมานครับเนี่ย งานตัวเองยังไม่เสร็จ อย่าเพิ่งลามไปจองเวรเรื่องรับส่งหมอเลยครับ สงสารเพื่อนฝูงที่ต้องมานั่งดูคนสวีทกันในดงไม้บรรทัดหน่อย" "ไอ้เต้ มึงเงียบไปเลย" รันหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิท ก่อนจะหันกลับมาที่หมออิ่มด้วยสายตาที่อ่อนลง "หมอ... ไปหาอะไรกินกันไหม ผมหิวจนจะกินไม้โมเดลได้แล้ว" "นายต้องทำงานต่อ" หมออิ่มปฏิเสธทันควัน แต่เธอก็หยิบกล่องแซนวิชที่เตรียมมาเองจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา "กินนี่ไปก่อน ฉันทำมาเผื่อ... จริงๆ คือทำเกินมาน่ะ" รันรับกล่องนั้นมา ดวงตาเป็นประกาย "ขอบคุณครับที่เมตตาเด็กสถาปัตย์ตาดำๆ" ตลอดเวลาที่รันนั่งทานแซนวิช หมออิ่มทำได้เพียงยืนมองเงียบๆ เธอเห็นเขาที่ไม่ได้เป็นแค่เด็กหนุ่มกวนประสาท แต่เป็นชายหนุ่มที่มีความฝันและความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ ความกังวลในใจเรื่องการฝึกงานปีหกที่กำลังจะมาถึงเริ่มรุมเร้า เธอไม่แน่ใจว่าเมื่อถึงเวลานั้น ความสัมพันธ์ที่ดูมั่นคงนี้จะยังคงรักษาจังหวะการเต้นของหัวใจไว้ได้เหมือนวันนี้หรือไม่ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของหมออิ่มดังขึ้น เป็นหมวดมีนที่โทรเข้ามารัวๆ "ว่าไงมีน... มีอะไรหรือเปล่า?" เธอรับสายด้วยน้ำเสียงสงบ [อิ่ม! เธออยู่ไหน? รีบกลับมาที่คณะด่วนเลยนะ... เกิดเรื่องแล้ว!] น้ำเสียงของเพื่อนสนิทสั่นเครือจนคนฟังใจหายวูบ [อาจารย์หัวหน้าภาควิชาเรียกตัวด่วนเรื่องผลการเรียนของกลุ่มเรา แล้วเรื่องงานวิจัยที่เธอส่งไป... มีคนไปร้องเรียนว่ามีข้อมูลรั่วไหลจากแล็บอิ่ม! ตอนนี้เขากำลังตรวจสอบทุกอย่าง!] หมออิ่มหน้าซีดเผือด โทรศัพท์ในมือเกือบจะร่วงหล่น รันที่เห็นท่าทางผิดปกติรีบวางกล่องแซนวิชแล้วพุ่งเข้ามาประคองเธอไว้ "หมอ? เป็นอะไรไปครับ ใครทำอะไรหมอ?" หมออิ่มเงยหน้ามองรัน ดวงตาคู่สวยสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ "รัน... ฉันถูกสอบสวน... มีคนใส่ร้ายว่าฉันขโมยข้อมูลวิจัย... โปรเจกต์ที่ฉันทำมาทั้งหมด... กำลังจะกลายเป็นศูนย์" รันกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ข้อมือปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ในวินาทีที่ความฝันของเขากำลังจะไปถึงเส้นชัย โลกของหญิงสาวที่เขารักกลับกำลังพังทลายลงตรงหน้าจากฝีมือใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ก่อนที่รันจะทันได้เอ่ยปากปลอบ เสียงแจ้งเตือนข้อความในไลน์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นรูปถ่ายเอกสารที่ถูกส่งมาจากเบอร์ที่ไม่ระบุตัวตน... มันคือเอกสารวิจัยลับของหมออิ่มที่มีชื่อของคนอื่นแปะทับอยู่ "หมอ... ใครที่เป็นคนเข้าถึงแล็บหมอได้นอกจากหมอ?" รันถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่หมออิ่มไม่เคยได้ยินมาก่อน หมออิ่มนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดชื่อออกมาแผ่วเบา "พี่หมอวิน... รุ่นพี่ที่ฉันเคยฝึกงานด้วย เขาเพิ่งขอให้ฉันส่งข้อมูลให้เขาวานนี้... รัน มันเป็นไปไม่ได้หรอกใช่ไหม?" รันหันไปหยิบแจ็คเก็ตตัวเก่งขึ้นมาสวม แววตาของเขาเปลี่ยนจากเด็กหนุ่มผู้แสนอบอุ่นกลายเป็นนักล่าที่พร้อมจะพังทลายทุกคนที่ทำร้ายคนของเขา "ถ้ามันเป็นไปได้ ผมนี่แหละจะเป็นคนทำให้มันจบแบบที่คนทำต้องชดใช้อย่างสาสม... ไปครับหมอ เราไปทวงความยุติธรรมคืนกัน" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หมออิ่มกับรันธกรมาจนถึงตอนที่ 42 นะคะ