วันที่ฝนตกหนัก

“อย่าเปิดมันเลยค่ะธันวา... บางครั้งสิ่งที่ถูกขังไว้ในกระดาษ มันก็ควรถูกปล่อยให้หลับใหลไปพร้อมกับเวลาที่ผ่านพ้นไปแล้ว” เสียงของคุณยายละมุนแผ่วเบาพอๆ กับเสียงหยดน้ำที่กระทบกระจกหน้าร้านหนังสือเก่าๆ แห่งนี้ ข้างนอกนั่น พายุฝนกระหน่ำจนโลกทั้งใบกลายเป็นสีเทามัวหมอง ธันวานิ่งงัน ปลายนิ้วของเธอสัมผัสลงบนขอบกระดาษที่กรอบเกรียมและเหลืองซีดของสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง—เล่มที่เธอเคยตั้งใจโยนทิ้งลงถังขยะเมื่อหลายปีก่อน กลิ่นไอชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ ในร้านกลายเป็นบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจที่สุดเท่าที่เธอเคยเผชิญ ธันวาไม่ได้ตอบคำถามของคุณยาย เธอเพียงแค่เลื่อนเปิดสมุดบันทึกไปที่วันที่ 123 ของปีนั้น วันที่ทุกอย่างในชีวิตเธอพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า ลายมือที่หวัดไหวและเต็มไปด้วยรอยคราบน้ำตาบนหน้ากระดาษปรากฏชัดขึ้น: *“วันนี้ฉันสูญเสียทุกอย่าง ไม่ใช่เพราะใครอื่น แต่เป็นเพราะฉันไม่เหลือพื้นที่ให้ตัวเองหายใจอีกแล้ว โลกทั้งใบดูเงียบเชียบแม้ในยามที่ฉันกรีดร้องขอความช่วยเหลือ ทุกก้าวที่เดินออกจากออฟฟิศเหมือนการเดินไปสู่ลานประหารที่ไม่มีวันจบสิ้น”* ธันวาอ่านมันซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับ ‘ธันวา’ คนที่เปราะบางที่สุดในอดีต เธอจำความรู้สึกนั้นได้ดี ความรู้สึกที่เหมือนจมน้ำอยู่ในอากาศที่เบาบาง “ทำไมหนูถึงลืมไปได้คะยาย...” ธันวาพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “หนูลืมไปว่าตอนนั้นหนูทุกข์ขนาดไหน หนูพยายามทำตัวให้เข้มแข็งจนลืมความรู้สึกของการแตกสลายไปจนหมดสิ้น การลืมมันอาจจะเป็นวิธีเอาตัวรอดของหนู แต่การกลับมาอ่านตอนนี้... มันเหมือนหนูกำลังตบหน้าตัวเองที่พยายามจะลืมรอยแผลพวกนี้ไป” คุณยายละมุนขยับตัวช้าๆ ท่านเดินอ้อมมาข้างหลังธันวา ก่อนจะวางมือเหี่ยวย่นลงบนไหล่ที่สั่นเทาของหญิงสาว “การเผชิญหน้ากับความทุกข์ที่ผ่านมาแล้ว ไม่ใช่การตบหน้าตัวเองหรอกค่ะ แต่มันคือการโอบกอดเด็กหญิงที่เคยร้องไห้อยู่คนเดียวให้เขากลับมามีที่ยืนในใจเราอีกครั้ง ถ้าเราไม่เคยยอมรับว่าเราเคยเจ็บ เราจะเติบโตขึ้นอย่างสมบูรณ์ได้อย่างไรกันคะ?” สายฝนด้านนอกเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น ราวกับท้องฟ้ากำลังร่ำไห้ไปพร้อมกับธันวา แสงไฟในร้านเริ่มกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่ตื่นตระหนก ธันวาพลิกหน้าสมุดต่อไปเรื่อยๆ ในนั้นมีทั้งคำด่าทอตัวเอง บันทึกความผิดพลาดนับไม่ถ้วน และรายการความฝันที่ถูกทิ้งขว้าง ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกแทรกด้วยเสียงฝน ธันวาสังเกตเห็นบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ในหน้าสุดท้ายของบันทึกเล่มนั้น มีลายมือที่แปลกไป ลายมือที่ดูหนักแน่นและไม่ได้เขียนด้วยปากกาหมึกซึมเล่มเดิม แต่มันเขียนด้วยดินสอที่กดลงบนกระดาษอย่างรุนแรงจนเนื้อกระดาษทะลุเป็นรอย *‘ถ้ามึงอ่านถึงตรงนี้... จงจำไว้ว่ามึงรอดมาได้ ไม่ใช่เพราะมึงเก่ง แต่เพราะมึงไม่อยากตาย’* ธันวาถึงกับหยุดหายใจ ข้อความสั้นๆ นั้นกระแทกเข้ากลางใจจนเธอแทบยืนไม่อยู่ เธอจำไม่ได้เลยว่าเคยเขียนประโยคนี้ลงไป แต่มันคือสัจธรรมที่โหดร้ายและงดงามที่สุดเท่าที่เธอเคยอ่านมาตลอดชีวิต “ยายคะ...” ธันวาเงยหน้าขึ้นมองหญิงชราด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “บางที... การตามหาตัวเองอาจจะไม่ใช่การหาเป้าหมายใหม่ แต่คือการกลับมาทำความเข้าใจกับเศษซากที่เราพยายามจะซ่อนมันไว้ใต้พรมมาโดยตลอด” คุณยายละมุนยิ้ม ก้มลงหยิบหนังสือเล่มเก่าจากชั้นที่อยู่ติดกับบันทึกของธันวามาให้ เป็นสมุดเปล่าที่มีปกเป็นหนังสีน้ำตาลเข้ม “ลองเขียนต่อสิคะ เขียนในวันที่ฝนตกหนักแบบนี้ เขียนเพื่อยืนยันว่าวันนี้... คุณคือคนที่ก้าวผ่านวันนั้นมาได้แล้วจริงๆ” ทว่า ในขณะที่ธันวากำลังจะจรดปากกาลงบนหน้ากระดาษว่างเปล่านั้นเอง เสียงประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักออกอย่างแรง ลมพายุพัดโหมเข้ามาพร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่เปียกปอนไปทั้งตัว เขาถือร่มคันใหญ่ที่พังยับเยินไว้ในมือ ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้าเกินกว่าคำบรรยาย เขากวาดสายตามองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ธันวา เหมือนคนรู้จักกันมานานแสนนาน “คุณ... ธันวาใช่ไหมครับ?” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางหยิบซองจดหมายสีเหลืองซีดที่เปียกชื้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท “ผมมาที่นี่เพราะได้รับคำสั่งให้มาส่งสิ่งนี้ให้คุณ ถ้าหากว่าผมมาทันเวลา... ก่อนที่ความจริงเรื่องการตายของใครบางคนจะถูกเปิดเผย” ธันวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน มือของเธอสั่นเทาจนสมุดบันทึกเล่มนั้นร่วงหล่นลงบนพื้น ร้านหนังสือแห่งนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว และสิ่งที่ซ่อนอยู่ในซองจดหมายนั้น อาจจะเป็นจุดจบของความสงบสุขที่เธอเพียรพยายามสร้างมาตลอด 65 วัน ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยไปพร้อมกับสมุดบันทึกสีน้ำตาลในตอนถัดไปนะคะ