ประตูมิติเปิดออก

"หากเจ้าคิดว่าความมืดมิดในเรือนศิลาจารึกนี้จะกลืนกินข้าได้ เจ้าก็ประเมินสายเลือดแห่งจันทร์กะพ้อต่ำเกินไปแล้ว..." เสียงกระซิบอันแผ่วเบาแต่ก้องกังวานดั่งเสียงระฆังสำริดโบราณ ดังลอดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของหม่อมเจ้าหญิงจันทร์กะพ้อ หญิงสาวผู้ยืนตระหง่านอยู่กลางวงวนแห่งกาลเวลาที่กำลังบิดเบี้ยว อากาศรอบกายพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับถูกดึงลงไปสู่ก้นบึงน้ำวนแห่งอดีตชาติ แสงเทียนสีส้มวับแวมสั่นไหวรุนแรงราวกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของคนใกล้ตาย เงามืดบนผนังศิลาโบราณบิดเบี้ยวกลายเป็นร่างนับร้อยที่กำลังกรีดร้องโหยหวน ทว่า ในวินาทีที่รอยแยกของมิติเวลาเปิดกว้างขึ้นจนเห็นภาพสะท้อนของเรือนไทยโบราณซ้อนทับกับตำหนักไม้แกะสลักของวังหลังจีน พิกุล—วิญญาณอาฆาตที่รอคอยการชำระแค้นมานานนับร้อยปี—กลับมิได้อ่อนแอลง รอยแยกแห่งกาลเวลานี้หาได้เป็นเครื่องพันธนาการนาง หากแต่เป็นโอสถทิพย์ชะโลมความแค้นให้แกร่งกล้า ร่างโปร่งแสงของแม่หญิงพิกุลในชุดสไบเฉียงเปื้อนคราบโลหิตสีดำคล้ำ ขยายใหญ่ขึ้นจนลอยเด่นเหนือพื้นเรือนศิลา ดวงตาที่เคยมีเพียงความแค้นบัดนี้ลุกโชนด้วยประกายไฟสีครามอันน่าสะพรึงกลัว กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านจนแม้แต่อ๋องจางเหว่ย แม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนและเหยียบย่ำซากศพมานับไม่ถ้วน ยังต้องขมวดคิ้วแน่น มือหนาที่กุมด้ามกระบี่ประจำกายเผลอออกแรงบีบจนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาวซีด "นางกำลังดูดกลืนพลังจากรอยแยกมิติ..." อ๋องจางเหพ่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและดุร้าย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ "หากปล่อยให้พิกุลเชื่อมต่อกับภพภูมิเดิมได้สำเร็จ วิญญาณของนางจะหลุดพ้นจากการเป็นผีเฝ้าเรือน และกลายเป็นปีศาจข้ามภพที่แม้แต่สวรรค์ก็ไม่อาจกักขัง" "ท่านอ๋อง... อย่าเพิ่งห่วงเรื่องการทำลายมัน" จันทร์กะพ้อหันมาสบตาชายหนุ่มผู้มาจากต่างภพ แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความเฉลียวชาญและสติปัญญาที่เหนือล้ำกว่าผู้ใดในสถานการณ์คับขัน "รอยแยกนี้มิได้เปิดเพราะความบังเอิญ แต่มันถูกเปิดขึ้นเพื่อทดสอบว่า ระหว่างความอาฆาตของนาง กับเจตจำนงของเรา สิ่งใดจะมั่นคงกว่ากัน" สิ้นคำพูดของหญิงสาว พิกุลก็กรีดร้องออกมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันมหาศาลซัดกระหน่ำเข้ามาในห้องโถงศิลาจารึกราวกับคลื่นพายุ ลมพายุหมุนขนาดย่อมพัดพากระดาษยันต์และตำราโบราณปลิวว่อน พิกุลพุ่งเข้าใส่จันทร์กะพ้อด้วยความเร็วสูงดั่งลูกศรอาบยาพิษ เป้าหมายของนางชัดเจน—การแย่งชิงร่างเนื้อเพื่อกลับมามีชีวิตและสวมรอยเป็นนายหญิงแห่งเรือนศิลาจารึกอีกครั้ง "ส่งร่างของเจ้ามาให้ข้า!" เสียงกรีดร้องของพิกุลบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ดั่งคมมีดนับพันเล่มกรีดแทะจิตวิญญาณ จันทร์กะพ้อไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มือเรียวบางยกขึ้นวาดอักขระโบราณกลางอากาศ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นตามปลายนิ้วที่ลากผ่าน ความรู้จากตำราศิลาจารึกที่นางเพียรศึกษาและถอดรหัสมาแรมเดือน บัดนี้ถูกหลอมรวมเข้ากับสติปัญญาอันเฉียบคม ทว่า แรงกระแทกจากการพุ่งชนของวิญญาณอาฆาตนั้นรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานด้วยมือเปล่า ร่างเพรียวบางเซถอยหลังไปหลายก้าว ริมฝีปากบางมีโลหิตสีแดงสดไหลรินลงมาตามมุมปาก แต่อุปสรรคกลับยิ่งทำให้จันทร์กะพ้อแข็งแกร่งขึ้น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยว นางมิได้เป็นเพียงสตรีในห้องหอที่รอคอยความช่วยเหลืออีกต่อไป ร่างของนางถูกห่อหุ้มด้วยเกราะแห่งอักขระโบราณที่เรืองแสงเจิดจ้าขึ้นทุกขณะ จิตใจที่มั่นคงดั่งหินผาทำให้อำนาจของคำสาปเริ่มสั่นคลอน อ๋องจางเหว่ยไม่รอช้า ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้าขวางระหว่างพิกุลกับจันทร์กะพ้อ กระบี่ในมือถูกชักออกจากฝักพร้อมกับจิตสังหารอันเข้มข้นที่แผ่พุ่งออกมาราวกับพยัคฆ์ร้าย "คิดจะแตะต้องนาง เจ้าต้องผ่านศพข้าไปเสียก่อน... แม้เจ้าจะเป็นเพียงวิญญาณ ข้าก็จะฟันสลายให้สิ้นซาก!" คมกระบี่อาบพลังปราณตวัดเข้าใส่ร่างของพิกุลอย่างแม่นยำ เกิดเสียงดังสนั่นราวกับเหล็กกระทบกัน วิญญาณพิกุลกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ยังไม่ยอมถอย พลังจากรอยแยกมิติที่เปิดกว้างทำให้บาดแผลของนางสมานตัวได้อย่างรวดเร็ว พิกุลหัวเราะเยาะด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความริษยาและอาฆาตมาดร้าย "ท่านอ๋องผู้ยิ่งใหญ่... ท่านคิดว่าปกป้องนางได้หรือ? นางก็คือสายเลือดเดียวกับคนที่ทรยศข้าในอดีต! ความรักของพวกท่านเป็นเพียงภาพมายาที่จะแหลกสลายไปพร้อมกับเรือนหลังนี้!" บรรยากาศภายในห้องโถงบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับของอ๋องจางเหว่ย ขณะที่จันทร์กะพ้อสูดลมหายใจลึก ตั้งสติรวบรวมพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่เพื่อเตรียมการเดินหมากตาสำคัญ การเผชิญหน้าระหว่างสามชีวิตต่างภพและวิญญาณอาฆาตมาถึงจุดแตกหักที่เดิมพันด้วยความอยู่รอดของทั้งสองภพภูมิ ทว่า ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและแรงพายุที่โหมกระหน่ำนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากความมืดมนนอกประตูศิลา... เป็นฝีเท้าที่ไม่ควรจะปรากฏขึ้น ณ ที่แห่งนี้ ในยามวิกาลที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ อ๋องจางเหว่ยชะงักมือ จันทร์กะพ้อหันขวับไปมองที่ประตูด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างของพิกุลชะลอการโจมตีลงชั่วขณะ ประตูบานหนักที่ควรจะปิดตายค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายอันคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด—กลิ่นอายของราชโองการลับจากเมืองหลวงที่ไร้ซึ่งผู้ใดล่วงรู้ว่าเดินทางมาถึงที่นี่ได้อย่างไร... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดมิดมาด้วยกัน ณ ศาลาริมน้ำโบราณแห่งนี้นะครับ