วิญญาณเซียนในร่างสาวอาภัพ

“ถ้ายังไม่ไสหัวไปหาผักมาให้ครบตะกร้าก่อนมื้อเที่ยง ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะข้าวสักเม็ด แม้แต่ก้นหม้อก็อย่าฝัน!” เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองหลินดังก้องกังวาน บาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคนบนเตียงไม้ไผ่ที่กำลังสั่นไหว กลิ่นอับชื้นของดินและฟางข้าวเก่าๆ ตลบอบอวลอยู่ในห้องแคบๆ ที่แทบไม่มีอากาศหายใจ หลินเฟยหรานลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดุจดั่งอาวุธเซียนที่ผ่านการเจียระไนมานับร้อยปีไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางกวาดสายตามองฝาผนังดินเหนียวที่ร้าวเป็นทางยาวและคราบเขม่าควัน ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังและกลิ่นคาวเลือดที่ติดอยู่บนสาบเสื้อ นี่ไม่ใช่หุบเขาโอสถทิพย์ที่นางเคยเป็นปรมาจารย์ผู้คุมกฎ แต่เป็นยุคสมัยที่ขาดแคลนทุกอย่างจนน่าเวทนา “ดูท่าจะยังไม่ตายสินะ นังตัวดี! ยังจะนอนอืดอยู่อีก!” เสียงถีบประตูไม้ดังปัง! ร่างท้วมของสะใภ้รองหลินก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางกระชากแขนเสื้อเฟยหรานจนร่างบางแทบปลิว “งานในนา งานในครัว งานซักล้าง ทุกอย่างเป็นหน้าที่แก ลืมไปแล้วหรือไงว่าบ้านนี้เลี้ยงแกมาให้เป็นทาสรับใช้ ไม่ใช่มาเป็นคุณหนูให้นอนผลาญข้าวสาร!” เฟยหรานไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด นางเพียงแค่นิ่งเงียบ สายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองใบหน้าอัปลักษณ์นั้นจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วครู่ ความรู้สึกประหลาดที่เหมือนถูกสัตว์ร้ายจ้องมองทำให้สะใภ้รองหลินขนลุกเกรียวไปทั้งตัว “มองอะไร! จะเอาตายหรือไง!” สะใภ้รองเงื้อมมือขึ้นหมายจะฟาดลงมาบนหน้าของเด็กสาว ทว่า... มือที่เคยแข็งกร้าวกลับถูกจับไว้ด้วยแรงมหาศาลอย่างไม่คาดฝัน เฟยหรานขยับตัวด้วยความเร็วที่ตาคนปกติมองไม่ทัน นางบิดข้อมืออีกฝ่ายเพียงเบาๆ แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับนั้นรุนแรงดั่งกระดูกจะแตกละเอียด “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?” น้ำเสียงของเฟยหรานเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้นมาทันที “นังตัวดี? ทาสรับใช้? ในบ้านที่ข้าวสารหนึ่งกำมือยังต้องแย่งกันกินเช่นนี้ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งกับข้า?” “แก... แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!” สะใภ้รองร้องลั่นพยายามกระชากมือออกแต่ไร้ผล “ข้าไม่ได้บ้า” เฟยหรานสะบัดมือทิ้งอย่างไม่ใยดี จนร่างสะใภ้รองเซถลาไปกระแทกกับขอบประตู “แต่จากนี้ไป ข้าจะเปลี่ยนกฎของบ้านหลังนี้ใหม่ทั้งหมด เริ่มจาก... ข้าจะไม่ทำงานให้พวกเจ้าอีกแม้แต่เศษเสี้ยวนาที” ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที เสียงด่าทอแผดลั่นไปทั้งบ้านตระกูลหลิน แต่เฟยหรานไม่สนใจ นางเดินตรงไปยังลานบ้านท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคนในครอบครัวที่หยุดชะงักมอง นางมุ่งหน้าไปยังห้องครัวด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ในห้วงจิตของนาง มิติจิตเซียนโอสถที่นางเคยสร้างขึ้นกำลังตอบสนอง กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรล้ำค่าที่เคยปลูกไว้ในมิติเริ่มโชยออกมาเจือจาง เฟยหรานหยิบกระปุกเกลือและแป้งที่เหลือติดก้นถุงขึ้นมา นางต้องการสารอาหารเพื่อฟื้นฟูร่างกายที่บอบช้ำ และในยุคสมัยที่การกินอยู่คือการอยู่รอด นางต้องจัดการทุกอย่างให้เป็นไปตามแผนที่วางไว้ ขณะที่นางกำลังจะลงมือจุดไฟ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดทหารสีเขียวมะกอกก้าวเข้ามา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองความวุ่นวายภายในบ้านก่อนจะมาหยุดที่เฟยหราน สวี่เฉินเฟิง... ชายผู้ที่เจ้าของร่างเดิมเคยแอบรักและหวังพึ่งพิง แต่เขากลับเป็นคนที่ถูกส่งมาเพื่อ 'จัดการ' ปัญหาเรื่องที่ดินและทรัพยากรในหมู่บ้านตามคำสั่งของทางการ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่?” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังทำให้ทุกคนในบ้านเงียบกริบ เฟยหรานหันไปสบตากับเขา ความเย่อหยิ่งและสงบนิ่งในแววตาของนางทำให้เฉินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย นี่ไม่ใช่เด็กสาวขี้ขลาดที่เขาเคยเห็นเมื่อปีก่อน แต่นางกลับมีออร่าที่ทำให้น่าเกรงขามอย่างประหลาด นางเดินเข้าไปหาเขาโดยไม่เกรงกลัว มือเรียวบางยื่นบางสิ่งส่งให้ “คุณทหาร ข้ามีข้อเสนอที่จะทำให้ชีวิตในหมู่บ้านนี้เปลี่ยนไป... และมันจะทำให้พวกเขาทั้งหมดที่นี่ต้องสยบลงแทบเท้าข้า” เฉินเฟิงมองมือของนาง ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความลับของนาง ในวินาทีนั้นเขารู้สึกได้ว่าโลกใบนี้กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล เพราะเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมาจากร่างของนาง... กลิ่นที่หอมหวนยิ่งกว่าสมุนไพรใดๆ ที่เขาเคยรู้จัก กลิ่นที่ทำให้จิตใจที่เหนื่อยล้าจากการศึกของเขาสงบลงอย่างประหลาด ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากถาม ความเงียบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงรถจี๊ปทหารที่เบรกดังเอี๊ยดที่หน้าบ้าน พร้อมกับชายในชุดสูทสีเทาที่ก้าวลงมาพร้อมกับเอกสารสำคัญในมือ เขามองมาที่เฟยหรานด้วยสายตาที่เดือดพล่านพลางประกาศก้อง “หลินเฟยหราน! ท่านถูกกล่าวหาว่าขโมยของหลวงจากศูนย์กระจายโอสถของหมู่บ้าน! จับตัวนางไป!” ไป๋เป่าเปาของแม่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเฟยหรานในตอนแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!