แบบแปลนที่เข้ากันไม่ได้

"ถ้าคุณจะวางโครงสร้างโรงแรมหรูระดับห้าดาวด้วยเส้นสายที่แข็งทื่อและไร้จินตนาการขนาดนี้ ผมว่าเปลี่ยนไปเขียนแบบแปลนตึกแถวให้เช่ารายเดือนจะดูสมเหตุสมผลกว่านะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทของธามดังขึ้นกลางห้องประชุมหรูชั้นบนสุดของบริษัท เขานั่งพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง มือเรียวยาวหมุนปากกาหมึกซึมไปมาราวกับกำลังเล่นสนุกกับเหยื่อ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่พิมพ์เขียวบนโต๊ะกระจก รินกอดอกแน่น เธอยืนเด่นอยู่ตรงข้ามเขา รอยยิ้มมุมปากของเธอไม่ได้แสดงถึงความประหม่า แต่มันคือการท้าทายที่ไร้ความเกรงกลัว "ขอบคุณสำหรับคำแนะนำที่ไม่ได้ร้องขอค่ะ... เอ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณธามเป็นพวก Perfectionist จนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก" รินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่กัดกินลึกเข้าไปในความถือดีของอีกฝ่าย "แต่นี่คืองานดีไซน์ครับ ไม่ใช่การก่อสร้างโกดังเก็บของ เส้นสายที่ฉันเลือก คือความละเมียดละไมที่คนอย่างคุณคงไม่มีวันเข้าใจ" ธามชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางปากกาลงก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งภายใต้สูทสั่งตัดเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กมาหยุดอยู่ด้านหลังรินเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเจ้าของร่างบางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนและกลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวไม้สนที่สะอาดสะอ้านจากตัวเขา "ละเมียดละไมเหรอครับ?" ธามโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่สั่นประสาทคนฟัง "พื้นที่ว่างตรงล็อบบี้ที่คุณออกแบบมา มันกว้างจนไร้ประโยชน์ แขกที่มาพักต้องการความเป็นส่วนตัว ไม่ใช่สนามฟุตบอลในร่ม ถ้าคุณจัดการสเกลตรงนี้ไม่ได้ อย่าหวังว่าผมจะเซ็นอนุมัติให้โปรเจกต์นี้เดินต่อ" รินหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนเกือบจะชิดกันทำให้เธอเห็นประกายในตาคมคู่นั้นชัดเจน มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความมุ่งมั่นที่ดุดันจนน่ากลัว "คุณมันก็แค่คนเผด็จการที่เอาแต่ใจตัวเอง" รินจ้องตากลับไม่หลบ "คุณใช้คำว่า 'มาตรฐานสากล' มาบังหน้าเพื่อบงการงานของทุกคนที่เก่งกว่าคุณ เพื่อให้ตัวเองรู้สึกว่าเหนือกว่า... ขอโทษทีนะ คุณธาม ถ้าคุณไม่พอใจกับงานของฉัน ก็เชิญหาดีไซเนอร์คนใหม่ที่ยอมก้มหัวให้คุณได้เลยค่ะ เพราะฉันไม่ใช่หนึ่งในนั้น" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เมฆที่นั่งสังเกตการณ์อยู่มุมห้องยกยิ้มอย่างพอใจ เขาเห็นโอกาสทองในการแทรกกลางความขัดแย้งนี้ "ใจเย็นๆ กันก่อนทั้งคู่เถอะครับ" เมฆแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแบบที่เขาชอบใช้ "คุณธามก็แค่เครียดเรื่องเดดไลน์ ส่วนคุณริน... ผมว่าคุณเองก็มีศักยภาพพอที่จะปรับแก้ให้เข้ากับความต้องการของเขาได้นะ" ธามปรายตามองเมฆด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ก่อนจะกลับมาจ้องหน้ารินด้วยแววตาวาวโรจน์ "ผมไม่เปลี่ยนคน" ธามเอ่ยเสียงเรียบ "ผมจะสอนให้คุณรู้ว่าทำไมทุกคนถึงต้องทำตามแบบที่ผมวางไว้... ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องเข้ามาทำรายงานความคืบหน้ากับผมที่สตูดิโอทุกวัน หลังเลิกงาน" รินเลิกคิ้วขึ้นอย่างดูแคลน "ฝันไปเถอะค่ะ" "มันไม่ใช่คำขอร้องครับ มันคือคำสั่งในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์" ธามหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาแล้วก้าวเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว บังคับให้รินต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับขอบโต๊ะทำงาน "ถ้าคุณอยากพิสูจน์ว่าดีไซน์ของคุณมันเหนือกว่ามาตรฐานของผม คุณต้องทำให้ผมเห็น... หรือว่าจริงๆ แล้วคุณก็แค่ดีไซเนอร์ที่เก่งแต่ปาก ไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับความจริงในห้องทำงานของผม?" รินกำหมัดแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความโกรธผสมกับความรู้สึกบางอย่างที่เธออธิบายไม่ถูก เธอจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความถือดีนั้น ก่อนจะเหยียดยิ้ม "ได้ค่ะ... ถ้าอยากให้ฉันไปนัก ฉันก็จะไป" เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "แล้วเราจะได้เห็นกัน ว่าคุณจะยังปากเก่งได้นานแค่ไหนเมื่อต้องเห็นงานที่สมบูรณ์แบบของฉันบนโต๊ะทำงานของคุณทุกวัน" ขณะที่รินกำลังจะเดินออกจากห้อง ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับเชิญ เลขาส่วนตัวของธามก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณธามครับ! ฝ่ายตรวจสอบของกลุ่มบริษัทแม่โทรมาแจ้งด่วนครับ... เรื่องดีไซน์โรงแรมสาขาใหม่ที่หลุดออกไปในสื่อออนไลน์ตอนนี้ กำลังกลายเป็นข่าวใหญ่ว่ามีการคัดลอกผลงานมาจากบริษัทคู่แข่งครับ!" ธามชะงักค้างทันที รินหันกลับมามองเขาด้วยแววตาสับสน ขณะที่เมฆที่นั่งอยู่มุมห้องค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ดูไม่น่าไว้วางใจ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนะครับ หวังว่าท่านจะเพลิดเพลินกับความเดือดของคู่นี้ครับผม!