กฎระเบียบ vs ความติสต์

"แปลนชั้นสองที่คุณแก้มา... เอาออกให้หมดครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีที่รินก้าวพ้นขอบประตูห้องประชุมใหญ่ กลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยอวลอยู่ในอากาศ ทว่ามันไม่อาจกลบความคุุกกรุ่นที่พุ่งทะยานขึ้นมาระหว่างคนทั้งสองได้เลยแม้แต่น้อย ธามยืนกอดอกพิงขอบกระจกใส ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปดูราวกับรูปปั้นกรีกโบราณที่พร้อมจะพิพากษาทุกผลงานศิลปะบนโลกใบนี้ด้วยสายตาเย็นชา รินชะงักฝีเท้า ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ เธอกวาดตามองร่างของสถาปนิกหนุ่มเจ้าระเบียบที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของโปรเจกต์ ก่อนจะวางแฟ้มงานกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักตัวยาวเสียงดังสนั่น "คุณธามคะ... เอ่อ ผมหมายถึง คุณธามครับ" รินเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงแทบไม่ทัน เมื่อนึกขึ้นได้ว่าผู้ชายตรงหน้าจู้จี้เรื่องระเบียบวินัยขนาดไหน "แปลนชั้นสองที่ฉัน... ผมแก้ เป็นไปตามหลักการหมุนเวียนอากาศและฟังก์ชันการใช้งานที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้วครับ ทำไมผมต้องรื้อทิ้งทั้งหมดล่ะครับ" "เพราะมันรกหูรกตาผมครับ" ธามตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ดวงตาคมกริบกวาดมองรอยยับบนเสื้อเชิ้ตของตัวเองแวบหนึ่งก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเธอนิ่ง "คุณเอาเส้นสายโค้งเว้าอย่างไร้เหตุผลมาทำลายโครงสร้างเรขาคณิตที่ผมออกแบบไว้ตั้งแต่แรก สถาปัตยกรรมไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาขีดเขียนตามใจชอบนะครับริน" "แต่นั่นมันคือ 'จิตวิญญาณ' ของงานดีไซน์นะครับคุณธาม!" รินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ตึกนี้ไม่ได้ต้องการแค่ความแข็งแรงแบบทื่อๆ แต่มันต้องการความพลิ้วไหวที่มนุษย์สัมผัสแล้วรู้สึกมีชีวิตชีวา... หรือว่าสมองอันชาญฉลาดของคุณถูกล็อกไว้ด้วยไม้บรรทัดและฉากสามเหลี่ยมจนมองไม่เห็นความงามนอกกรอบกันแน่ครับ" บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมลงถนัดตา เมฆที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงมุมห้องยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ คล้ายกำลังชมภาพยนตร์แอ็กชันชั้นดีที่ตัวเอกกำลังฟาดฟันกันด้วยคารม ธามหรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างสูงขยับเข้าหารินอย่างช้าๆ แรงกดดันจากตัวตนของเขามหาศาลเสียจนรินต้องเผลอกลั้นหายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นกาแฟลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดน้อยลงจนน่าใจหาย "คุณว่าใครมองไม่เห็นความงามนะครับ..." ธามโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับริน เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดผ่านริมฝีปากหยักที่เหยียดยิ้มบางๆ "ถ้าผมไร้รสนิยมอย่างที่คุณว่าจริงๆ ป่านนี้ผมคงปล่อยให้แบบบ้านบิดเบี้ยวของคุณผ่านตาไปโดยไม่ใส่ใจแล้วล่ะครับ... แต่เพราะมันเป็นงานของคุณ ผมถึงต้องเข้มงวดเป็นพิเศษไงครับ" คำพูดนั้นทำเอารินชะงัก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำผิดจังหวะ เธอกะพริบตาปริบๆ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนเขินอายที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียน แต่คนอย่างรินมีหรือจะยอมจำนนใครง่ายๆ เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ก่อนจะสวนกลับด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่ซ่อนความแสบสันเอาไว้เต็มพิกัด "โอ้โห... นี่กำลังชมหรือกำลังด่าผมอยู่กันแน่ครับเนี่ย" รินแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว "ปากจัดเป็นหมาป่าขนาดนี้ ระวังวันหนึ่งจะเผลอกลืนน้ำลายตัวเองแล้วมานั่งเช็ดแปลนให้ผมทุกวันไม่รู้ตัวนะครับคุณสถาปนิกผู้สูงส่ง" "ปากเก่งเสียจริงนะครับ..." ธามกระิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินขนลุกซู่ "ถ้าปากเก่งนัก... คืนนี้อยู่เคลียร์งานต่อสองต่อกับผมจนกว่าจะเสร็จสิครับ แล้วเราค่อยมาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องยอมแพ้ก่อน" ในจังหวะที่หัวใจของรินกำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากมุมห้องทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมพิศวาสนั้นลงทันที เมฆค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ถูกประดับไว้บนใบหน้าคมคาย ทว่าแววตาที่มองมากลับเยียบเย็นและคมกราบยิ่งกว่ามีดโกน "ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะเวลาสวีทนะครับคุณธาม คุณริน" เมฆก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความท้าทายไว้อย่างชัดเจน "พอดีผมเพิ่งรับโทรศัพท์จากท่านประธาน... ท่านสนใจแปลนส่วนต่อขยายที่ผมเพิ่งเสนอไปเมื่อวานนี้มากเป็นพิเศษ และดูเหมือนว่า... ท่านอยากให้ผมเข้ามาดูแลโปรเจกต์นี้ร่วมกับพวกคุณด้วยครับ" ธามผละตัวออกจากรินทันที นัยน์ตาคมกริบหันขวับไปจ้องหน้าคู่แข่งตัวฉกาจ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของสถาปนิกหนุ่มเจ้าระเบียบในเสี้ยววินาที ขณะที่รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับสถานการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันนี้ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำพูดใดออกมา ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยเลขานุการหน้าตาตื่นตระหนก "คุณธามคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ