แม่สามีมาเยือน

"ของพวกนี้... ถ้าปล่อยไว้ในมือสะใภ้อกตัญญูก็มีแต่จะเสียของเปล่าๆ สู้ให้ฉันผู้เป็นแม่เอาไปแจกจ่ายญาติพี่น้องในหมู่บ้านเดิม ยังจะได้หน้าได้ตากว่ากันเยอะ!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่เฒ่าจางดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงเล็กๆ ของบ้านพักข้าราชการทหาร ร่างท้วมในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบสีมอซอกวาดมือปัดป้ายข้าวของบนโต๊ะไม้จนกระจัดกระจาย แป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดที่หลินฟางเพิ่งนำออกมาจากมิติบิ๊กคลังสินค้าเพื่อเตรียมทำขนมเปี๊ยะไส้ทะลักโรยตัว ฟุ้งกระจายกลายเป็นละอองสีขาวโพลนเกาะตามเส้นผมและใบหน้าเหี่ยวย่นของอีกฝ่าย หลินฟางยืนกอดอกนิ่ง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเย็นชาไร้ระลอกคลื่น ในมิติลับของเธอเวลานี้มีแป้งสาลีเกรดพรีเมียมจากโลกอนาคตสะสมอยู่เป็นตันๆ แต่การที่หญิงแก่ผู้เห็นแก่ตัวคนนี้บุกเข้ามาค้นบ้านยามที่สามีของเธอไม่อยู่ แถมยังทำตัวเป็นโจรปล้นกลางวันแสกๆ เช่นนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะยอมปล่อยผ่านไปได้ง่ายๆ "แม่คะ... ของบนโต๊ะนี้ไม่ใช่เศษทานที่แม่จะมาหยิบฉวยตามอำเภอใจนะคะ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเยียบเย็นจนน่าขนลุก รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย "อีกอย่าง บ้านหลังนี้จางเหว่ยเป็นคนซื้อด้วยเงินเดือนทหารของเขา ไม่ใช่สมบัติของตระกูลจางที่ใครอยากจะมาขนย้ายเมื่อไหร่ก็ได้" "นังตัวดี! แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเรอะ!" แม่เฒ่าจางกรีดเสียงแหลม ชี้หน้าสะใภ้ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่นเทา "แต่งเข้าบ้านมาได้ไม่ทันไรก็ผลาญเงินลูกชายฉันจนหมดเนื้อหมดตัว แถมยังทำตัวลับๆ ล่อๆ ขังตัวเองอยู่ในครัว ทำขนมกลิ่นหอมชวนคลื่นไส้แจกชาวบ้านไปทั่ว คิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าแอบซ่อนเงินทองที่จางเหว่ยส่งกลับบ้านไว้ที่ไหน!" พูดจบ หญิงแก่ก็พุ่งเข้าใส่ตู้เก็บเสบียงไม้สักทันที มือหยาบกร้านปัดกวาดโหลแยมสตรอว์เบอร์รี่โฮม메이드ที่หลินฟางเพิ่งเคี่ยวเสร็จเมื่อวานจนร่วงลงมาแตกกระจาย ส่งกลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นอายความพินาศที่แม่เฒ่าจางตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อให้ลูกสะใภ้สำนึกผิดและกราบกรานขอร้อง ทว่า... หลินฟางกลับไม่แสดงอาการตกใจหรือลนลานแม้แต่น้อย หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างท้วมช้าๆ รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นไม้เกิดเสียงก้องกังวานหนักแน่น เธอหยิบผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดมืออย่างใจเย็น ราวกับกำลังมองดูละครลิงฉากหนึ่งที่น่าขันสิ้นดี "แม่คะ... แยมโหลนั้นทำมาจากสตรอว์เบอร์รี่ป่าคัดพิเศษที่จางเหว่ยอุตส่าห์ไปหามาให้ฉันเมื่อสัปดาห์ก่อน..." หลินฟางเว้นจังหวะ โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบแต่ทรงพลัง "และที่สำคัญ... ในนั้นมีส่วนผสมของเกลือสินเธาว์พิเศษที่ฉันใส่ไว้แก้โรคความดันโลหะหากินฟุ่มเฟือยของคนแก่... ถ้าแม่แอบกินเข้าไปสักคำ รับรองว่าอาการวิงเวียนศีรษะของแม่จะกำเริบจนต้องนอนซมไปสามวันสามคืนแน่นอนค่ะ" คำขู่ที่เจือด้วยรอยยิ้มหวานหยดทำให้แม่เฒ่าจางชะงักกึก มือที่กำลังควานหาถุงเงินในตู้ชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความหวาดระแวง นำลายเหนียวหนืดถูกกลืนลงคออย่างยากลำบาก "แก... แกกล้าใส่ยาพิษฉันเรอะ!" "ยาพิษอะไรกันคะ? ฉันเป็นถึงภรรยาที่เพียบพร้อม จะทำร้ายแม่สามีได้อย่างไร แค่บำรุงสุขภาพด้วยสมุนไพรท้องถิ่นก็เท่านั้นเอง" หลินฟางแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ "แต่ถ้าแม่ยังไม่หยุดรื้อค้นข้าวของในบ้านของฉันและสามี เกรงว่าฉันคงต้องเอา 'ใบแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินและตัวบ้าน' ฉบับนี้ ไปปรึกษากองบัญชาการทหารของจางเหว่ยเสียหน่อยแล้วล่ะค่ะว่า... การที่ญาติผู้ใหญ่บุกรุกเคหสถานยามวิกาลและทำลายทรัพย์สินราชการ มีบทลงโทษทางวินัยอย่างไรบ้าง" ใบหน้าเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าจางซีดเผือดลงในพริบตา กฎระเบียบของกองทัพยุคนี้เข้มงวดเพียงใดมีหรือที่คนแก่บ้านนอกจะไม่รู้ หากเรื่องนี้รู้ถึงหูผู้บังคับบัญชาของลูกชาย เกียรติ ภูมิหลัง และเงินบำนาญที่นางเคยหวังจะสูบจากจางเหว่ยคงมลายหาย "นัง... นังสารเลว! แกมันงูพิษ!" แม่เฒ่าจางชี้หน้าด่าด้วยความแค้นเคือง แต่อาการสั่นเทานั้นฟ้องชัดว่ากำลังหวาดกลัว "เชิญทางออกอยู่ตรงนั้นค่ะแม่" หลินฟางผายมือไปยังประตูบ้านอย่างสุภาพ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงงดงามไร้ที่ติ "หวังว่าการมาเยือนในวันนี้ จะทำให้แม่เข้าใจเสียใหม่นะคะว่า... บ้านหลังนี้ไม่มีพื้นที่สำหรับโจรปล้น แม้แต่คนในครอบครัวก็ตาม" แม่เฒ่าจางกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ กระทืบเท้าปังๆ เดินหนีออกไปด้วยความพ่ายแพ้ ทิ้งให้ห้องโถงอบLวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของแป้งและแยมผลไม้ที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว หลินฟางถอนหายใจยาวเหยียด ยืนมองความเสียหายเล็กๆ น้อยๆ บนพื้นห้อง ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นสูงเมื่อนึกถึงบางสิ่ง ในมิติบิ๊กคลังสินค้าของเธอยังมีวัตถุดิบชั้นเลิศอีกมากมายที่พร้อมจะแปรรูปเป็นสินค้าชิ้นใหม่เพื่อเตรียมส่งตลาดมืดในคืนนี้ ทว่า ในจังหวะที่เธอก้มลงเก็บเศษแก้วโหลแยมที่แตกกระจาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นเคยผลักประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว จางเหว่ยยืนนิ่งค้างอยู่ตรงธรณีประตู สายตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องโถงที่เละเทะ ละอองแป้งสีขาวโพลน และคราบแยมสีแดงฉานบนพื้น ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะตวัดกลับมามองภรรยาคนสวยที่เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว "ฟางฟาง... เกิดอะไรขึ้นที่นี่? ใครกล้าเข้ามาทำลายบ้านของเรา!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน ดวงตาดุดันฉายแววอันตรายราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมขย้ำเหยื่อให้แหลکคามือ หลินฟางยังไม่ทันได้อธิบายอะไร ประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับเสียงโวยวายดังลั่นของแม่เฒ่าจางที่กลับมาพร้อมกับ... หญิงสาวแปลกหน้าสวมชุดเสื้อผ้าหรูหราผิดวิสัยคนในหมู่บ้าน ซึ่งก้าวตามหลังเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "เหว่ยออร์! ลูกชายแม่! มาดูเมียชั่วของแกเร็วเข้า มันรังแกแม่จนเกือบตาย!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความหวานและฟาดฟันศัตรูไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!