ใต้คมดาบที่หยุดยั้ง

คมดาบเหล็กกล้ากี่เล่มในแผ่นดินนี้ ที่เคยอาบโลหิตจนขึ้นสนิมสีชาด แต่ไม่มีเล่มใดเลยที่ส่งเสียงคำรามก้องกังวานเท่ากับเหล็กกล้าในมือของถังจวินเหว่ยเวลานี้ ปลายดาบคมกริบจ่ออยู่ตรงหลอดลมของหลินซูเหยา ระยะห่างเพียงครึ่งนิ้วก็เพียงพอจะปลิดวิญญาณสตรีตรงหน้าให้ล่องลอยไปสู่ปรภพ กลิ่นคาวเลือดจากสนามรบยังคงติดตรึงอยู่บนอาภรณ์สีดำสนิทของท่านแม่ทัพ ตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบของกุนซือสาวผู้ไม่แม้แต่จะกะพริบตาตื่นกลัว ความเงียบงันภายในตำหนักบูรพาช่างหนักอึ้งดั่งขุนเขาไท่ซาน ฝุ่นผงที่ถูกแรงลมจากการตวัดดาบเมื่อครู่ยังคงล่องลอยต้องแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างแกะสลักลวดลายเมฆมงคล "เจ้ากล้าดียังไง ถึงบังAอาจทำนายความตายของข้าต่อหน้าเหล่าแม่ทัพผู้ร่วมเป็นร่วมตาย" เสียงทุ้มต่ำดั่งพยัคห์คำรามในถ้ำลึกดังลอดไรฟัน แววตาของถังจวินเหว่ยเต็มไปด้วยความเยือกเย็นดุร้าย ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ดั่งผืนน้ำแข็งพันปีที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่ขวางหน้า หลินซูเหยาไม่ถอยหนี นางเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบคู่นั้นด้วยรอยยิ้มบางเบา ราวกับดอกเหมยที่แย้มบานท่ามกลางพายุหิมะ อาภรณ์ผ้าแพรสีขาวบริสุทธิ์ของนางยับย่นเล็กน้อยจากการถูกกระชากเมื่อครู่ แต่ท่าทีและกิริยายังคงไว้ซึ่งความสง่างามตามแบบฉบับธิดาขุนนางใหญ่ผู้ล่มสลาย "หากความตายของท่านแม่ทัพเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ การที่หม่อมฉันเอ่ยปากเตือน ย่อมหมายความว่าชีวิตของท่านยังมีค่ามากกว่าจะมาสิ้นชื่อด้วยกลอุบายตื้นเขินขององค์ชายสาม... ท่านอ๋องผู้ปราบแผ่นดิน" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจ ถังจวินเหว่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย กล้ามเนื้อบริเวณกรามขยับนูนขึ้นด้วยความขัดเคือง เขาเกลียดชังผู้คนที่คิดอ่านซับซ้อน ยิ่งเป็นสตรีที่ล่วงรู้ถึงแผนการในใจเขายิ่งต้องกำจัดทิ้งให้พ้นทาง แต่ในขณะเดียวกัน สัญชาตญาณของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมาโชกโชนบอกเขาว่า สตรีผู้นี้มีค่าเกินกว่าจะนำไปประหารทิ้งอย่างไร้ประโยชน์ "ข้าไม่เคยไว้ชีวิตหนอนบ่อนไส้" ถังจวินเหว่ยเอ่ยเสียงเยียบเย็น ด้ามดาบในมือกระชับแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน "และข้าไม่เคยไว้ใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น" "หม่อมฉันมิใช่หนอนบ่อนไส้ของใครทั้งนั้นเพคะ..." หลินซูเหยารวบชายแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อมือขาวเนียนที่มีรอยแผลเป็นจากการถูกจองจำ นางขยับกายเข้าไปใกล้คมดาบอีกนิดจนผิวเนื้อเกือบสัมผัสกับเหล็กเย็นเยียบ "แต่หากท่านอ๋องต้องการชัยชนะที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาดโดยไม่ต้องสูญเสียไพร่พลนับหมื่น... ท่านจำเป็นต้องมีหู มีตา และมันสมองของหม่อมฉัน" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งสองปะปนกันท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด ถังจวินเหว่ยจ้องมองใบหน้านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ เขากำลังประเมินราคานาง ประเมินความกล้าหาญ และประเมินว่าคำพูดเมื่อครู่นี้เป็นเพียงลมปากของคนกลัวตาย หรือเป็นความจริงแท้ที่จับต้องได้ ดวงตาคู่นคมืดมนดั่งห้วงสมุทรลึก สลับกับการมองสำรวจเรือนร่างบอบบางที่ซ่อนความเด็ดเดี่ยวไว้ภายใต้ความอ่อนช้อย สตรีผู้นี้มีความกล้าหาญชาญชัยยิ่งกว่าแม่ทัพบางคนในกองทัพของเขาเสียอีก "ดี" ถังจวินเหว่ยกระชากดาบกลับเข้าฝักเสียงดังสนั่น *กริ๊ง!* สะท้อนก้องไปทั่วตำหนัก "หากคำทำนายของเจ้าในอีกสามวันข้างหน้าที่ชายแดนประจิมไม่เป็นความจริง หัวบนบ่าของเจ้าจะถูกนำไปเสียบประจานหน้าค่ายทหาร" หลินซูเหยาผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด นางย่อกายทำความเคารพอย่างงดงามตามธรรมเนียมโบราณ "หม่อมฉันน้อมรับบัญชาท่านแม่ทัพ แลกด้วยสติปัญญาและแผนการทั้งหมดที่มี" การเดิมพันครั้งนี้เดิมพันด้วยชีวิต และไม่มีที่ว่างสำหรับความผิดพลาดแม้แต่น้อย คล้อยหลังคำประกาศิตนั้น ถังจวินเหว่ยหันหลังให้กุนซือสาว ก้าวเดินไปยังโต๊ะทำงานไม้จันทน์หอม แสงเทียนวับแวมสาดส่องเงาร่างสูงใหญ่ทอดทาวยาวไปบนพื้นห้อง เขายกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจดเพื่อดับความเร่าร้อนในอก ขณะที่หลินซูเหยาถูกนำตัวไปยังเรือนรับรองฝั่งตะวันตก ท่ามกลางการจับตามองอย่างเข้มงวดของทหารองครักษ์ฝีมือดี ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโรยตัวลงสู่ค่ายพักแรมกลางดึกสงัด เงาดำลึกลับสายหนึ่งก็พุ่งทะยานผ่านกำแพงสูงตระหง่านเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ร่างนั้นสวมชุดรัดกุมสีดำสนิท ปิดบังใบหน้ามิดชิดเหลือไว้เพียงดวงตาวาวโรจน์ดั่งสุนัขป่า เงาดำมุ่งตรงไปยังเรือนรับรองของกุนซือหญิงทันที โดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า องครักษ์เงาของท่านอ๋องได้ดักรออยู่ก่อนแล้ว... ทว่า สิ่งที่เงาดำนั้นทิ้งไว้เบื้องหลังบนโต๊ะน้ำชาในห้องรับรองของถังจวินเหว่ย กลับไม่ใช่จดหมายลับจากสนามรบ หรือรายงานการเคลื่อนไหวของศัตรู แต่เป็น "ป้ายหยกประจำตัว" ของแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นตงหยาง ผู้ซึ่งควรจะนำทัพอยู่ห่างออกไปนับพันลี้! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งการหักเหลี่ยมเฉือนคมนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ