การลงทัณฑ์ผู้ทรยศ

เอกสารลับสีชาดแผ่นสุดท้ายถูกสะบัดลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของเหล่าขุนนางผู้ฉ้อฉลในท้องพระโรงใหญ่ รอยยิ้มเยาะหยันที่ระบายอยู่บนริมฝีปากอิ่มของหลินฟางเซียนในยามนี้ ช่างงดงามราวกับดอกกุหลาบอาบยาพิษที่พร้อมจะปลิดชีพผู้ใดก็ตามที่กล้าเอื้อมมือมาแตะต้องนาง อดีตพระชายาผู้เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่า ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนจมดิน บัดนี้ยืนหยัดอย่างสง่างามในอาภรณ์สีเพลิงตัดกับลวดลายหงส์ทอง ดวงตาคู่คมกวาดมองขุนนางเฒ่าผู้เคยหัวเราะเยาะเย้ยนางในอดีตทีละคนด้วยสายตานิ่งงัน ทว่าเฉียบคมดريดดั่งกริชน้ำแข็ง "ฝ่าบาท..." เสียงแหบพร่าของอัครเสนาบดีเฒ่าผู้กุมอำนาจมืดสั่นเครือเล็กน้อย ขณะที่เขาพยายามคุกเข่าลงแทบพระบาทของจักรพรรดิผู้ทรงประทับอยู่บนบัลลังก์ "เอกสาร... เอกสารเหล่านั้นล้วนเป็นเท็จ! นาง... นางมารร้ายผู้นี้จงใจใส่ร้ายป้ายสีขุนนางผู้จงรักภักดีต่างหาก!" ฮ่องเต้จ้าวหย่งทรงพระพักตร์ซีดเผือด พระเนตรคู่คมจับจ้องไปยังกองหลักฐานการทุจริต ยักยอกทรัพย์แผ่นดิน และการติดสินบนที่ฟางเซียนรวบรวมมาตลอดหลายเดือนด้วยความยากลำบาก พระองค์ไม่เพียงแต่ตะลึงงันกับความผิดมหันต์ของเหล่าขุนนาง แต่หัวใจของพระองค์กลับเจ็บปวดร้าวรานยิ่งกว่า เมื่อตระหนักได้ว่า... ผู้หญิงที่พระองค์เคยผลักไสไล่ส่งและเหยียบย่ำหัวใจอย่างไม่ใยดีในอดีต บัดนี้กลับเป็นผู้กุมชะตากรรมและความมั่นคงของราชสำนักไว้ในกำมือทั้งหมด "เท็จอย่างนั้นหรือ?" ฟางเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงของนางเยียบเย็นจนบรรยากาศรอบกายลดฮวบลงทันที นางก้าวเข้าไปใกล้ร่างของอัครเสนาบดีเฒ่าช้าๆ สัญชาตญาณนักล่าในตัวนางตื่นขึ้นเต็มที่ "บัญชีลับที่ซ่อนไว้ใต้พื้นเรือนสกุลหลี่ ตราประทับปลอมที่ใช้เบิกคลังหลวงเมื่อสามปีก่อน หรือแม้แต่จดหมายลับที่ท่านติดต่อกับแคว้นศัตรู... ทุกตัวอักษรล้วนเขียนด้วยโลหิตของราษฎรที่อดอยาก ท่านยังกล้าปฏิเสธอีกหรือเจ้าคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าหายใจแรง เฉินเหวินหลาง องครักษ์เงาผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังฟางเซียน มือหนากำด้ามกระบี่แน่น สายตาคมกริบคอยกวาดมองความเคลื่อนไหวรอบด้านพร้อมแลกชีวิตเพื่อปกป้องนางทุกเมื่อ แม้ภายนอกเขาจะดูเย็นชาและไร้ความรู้สึก แต่หัวใจภายในกลับร้อนรุ่มและเจ็บปวดแทนทุกรอยแผลที่นางเคยได้รับ จ้าวหย่งทรงกำหมัดแน่นจนข้อพระหัตถ์ขาวซีด สายตาที่ทอดมองฟางเซียนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดบาปและความโหยหาที่กัดกินวิญญาณ "ฟางเซียน... เจ้า... เจ้าทำเพื่อแผ่นดินถึงเพียงนี้ ข้า..." "หุบปากของท่านเสียเถอะเพคะ ฝ่าบาท" ฟางเซียนหันกลับมาตรัสตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้เยื่อใยสิ้นเชิง "หม่อมฉันไม่ได้ทำเพื่อบัลลังก์เน่าเฟะนี่ หรือทำเพื่อความเมตตาปรานีอันไร้ค่าของพระองค์... สิ่งที่หม่อมฉันทำ ก็เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ดวงวิญญาณนับร้อยที่ต้องตายอย่างอยุติธรรมเพราะพวกมันต่างหาก!" แววตาที่ฟางเซียนใช้มองจ้าวหย่งในยามนี้ เต็มไปด้วยความว่างเปล่าและความเหินห่าง ซึ่งเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการถูกกรีดด้วยคมมีด อดีตสวามีผู้เคยยิ่งใหญ่ทำได้เพียงนิ่งอึ้ง กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างน่าสมเพช พระองค์ทรงตระหนักแล้วในวินาทีนี้ว่า แม้พระองค์จะครอบครองแผ่นดินอันกว้างใหญ่ แต่กลับสูญเสียหัวใจของผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาลอย่างไร้หนทางเรียกคืน ครั้นเมื่อพระราชอาญาถูกประกาศิตลงทัณฑ์เหล่าขุนนางกบฏจนสิ้นซาก ความโกลาหลในราชสำนักก็สงบลงในยามวิกาล ฟางเซียนปลีกตัวออกจากความวุ่นวายมายังตำหนักส่วนตัวที่เงียบสงบ ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ปะทะเข้ากับร่างระหงที่ยืนเหม่อมองจันทร์เสี้ยวสีเงินยวง "ดึกมากแล้ว เหตุใดยังไม่บรรทมอีกพ่ะย่ะค่ะ" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากเงาดำด้านมุมห้อง เฉินเหวินหลางก้าวออกมาจากความมืด ดวงตาคมกริบที่เคยเยียบเย็นยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับอ่อนแสงลงยามมองสำรวจร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้างดงามของนาง ฟางเซียนไม่ตอบคำถาม นางเพียงแต่หันกลับมามองเขา รอยยิ้มเยาะหยันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งแกร่ง นางก้าวเข้าไปใกล้บุรุษผู้เป็นเงาเคียงข้างกาย ร่างอรชรหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันจนสัมผัสได้ถึงความเร่าร้อนที่แฝงอยู่ภายใต้ความเงียบงัน "เหวินหลาง..." นางเอ่ยเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบของสายลม "เจ้าไม่กลัวหรือ... ที่เห็นข้ากลายเป็นปีศาจกระหายการแก้แค้นเช่นนี้" เฉินเหวินหลางไม่ตอบด้วยคำพูด มือหนาเอื้อมออกไปประคองกรอบหน้าเนียนนุ่มของนางไว้อย่างทะนุถนอม สัมผัสจากปลายนิ้วที่หยาบกร้านตามประสาคนผ่านศึกสงคราม ทำให้ฟางเซียนสะท้านเล็กน้อย ดวงตาคู่คมขององครักษ์หนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง สะท้อนภาพหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของหัวใจเขาแต่เพียงผู้เดียว "ต่อให้ทั่วหล้าตราหน้าว่าเจ้าคือปีศาจ... ข้าก็จะยอมเป็นคมดาบที่แปดเปื้อนโลหิต เพื่อปกป้องปีศาจตนนี้ด้วยชีวิต" คำพูดที่หนักแน่นและจริงใจยิ่งกว่าคำสัญญาใดๆ ทำให้น้ำตาหยดใสที่ฟางเซียนพยายามอดกลั้นมาตลอดร่วงหล่นลงมาสัมผัสปลายนิ้วของเขา ความเจ็บปวด ความโดดเดี่ยว และความเคียดแค้นที่สุมอกมาเนิ่นนาน ราวกับถูกหลอมละลายลงด้วยความอบอุ่นอันเร่าร้อนจากร่างหนาที่โอบกอดนางเข้าไปแนบอก เฉินเหวินหลางโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักประทับจูบซับหยาดน้ำตาบนพวงแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเคลื่อนมาทาบทับริมฝีปากอิ่มด้วยความโหยหาที่สะกดกลั้นมานาน สัมผัสแรกช่างอ่อนโยนและนุ่มนวล ราวกับการปลอบประโลมดวงวิญญาณที่เหนื่อยล้า แต่ไม่นานนัก ความอ่อนหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้ง ลมหายใจที่ขาดห้วง เสียงครางผ่าวในลำคอ และสัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้อาภรณ์ ทำให้ไฟปรารถนาที่ซ่อนเร้นระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ฟางเซียนหลับตาพริ้ม ยินยอมพร้อมใจปล่อยให้ความวาบหวามนี้ครอบงำสติสัมปชัญญะ นางโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งเขาให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น รสจูบที่ดุเดือดและลึกซึ้งสะท้อนความโหยหาของคนทั้งคู่ที่ต่างมีกันและกันเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวในโลกอันโหดร้ายนี้ บนเตียงกว้างที่โรยด้วยกลีบกุหลาบในยามวิกาล ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่ยินยอมพร้อมใจดำเนินไปอย่างเร่าร้อน แนบแน่น และลึกซึ้งจนลมหายใจแทบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ทว่า... ท่ามกลางความหอมหวานและเสียงครางกระซิบอันแสนวาบหวามในความมืด เสียงฝีเท้าที่ดังแว่วมาจากด้านนอกห้องพักส่วนตัวกลับทำให้ฟางเซียนสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของขันทีเฒ่าที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ถือม้วนกระดาษลับสุดยอดที่เพิ่งส่งตรงมาจากแดนไกล "พระชายา... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีผู้นั้นคุกเข่าลงตัวสั่นเทา ยื่นม้วนกระดาษที่ประทับตราลับเฉพาะของตำหนักบูรพามาเบื้องหน้า "มีรายงานด่วนจากหน่วยสอดแนมลับ... พบตัวเด็กชายอายุราวสามขวบผู้หนึ่ง อาศัยอยู่ทางตอนเหนือ... ซึ่งเด็กชายผู้นั้น... มีรูปโฉมและดวงตาถอดแบบมาจาก... ใต้เท้าเฉินเหวินหลาง ราวกับแกะ!" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและการแก้แค้นอันเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ