งานฉลองเก็บเกี่ยวและคำสัญญา

“หยุดมือเดี๋ยวนี้ ลีโอ! นั่นไม่ใช่เวลาที่จะมามัวแต่นั่งจดบันทึกค่าสถานะของมะเขือเทศพันธุ์จันทราหรอกนะ!” เสียงของไอรีนดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด แรงสั่นสะเทือนจากใต้ดินหยุดกะทันหันราวกับมีใครกดปุ่มปิดสวิตช์ แต่บรรยากาศรอบฟาร์มกลับหนักอึ้งราวกับอากาศกำลังจะกลายเป็นของแข็ง ผมวางสมุดบันทึกในมือลงอย่างใจเย็น แม้ในใจจะกำลังวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของ ‘ภัยพิบัติ’ ที่อาจเกิดขึ้นตามระบบที่แจ้งเตือนไว้ ผมหันไปมองเธอ ไอรีนยืนอยู่ท่ามกลางแปลงผักที่ผมบรรจงเนรมิตขึ้นด้วยเวทมนตร์โครงกระดูกและหยาดเหงื่อ แสงสีทองจากโคมไฟมานาที่ประดับไว้รอบฟาร์มสะท้อนกับเส้นผมสีเงินของเธอจนดูราวกับภาพวาดในหอศิลป์ ทว่านัยน์ตาคู่นั้นกลับสั่นระริกด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด “ไอรีนครับ... บางครั้งการฉลองให้กับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น ก็เป็นวิธีคลายเครียดที่ดีกว่าการหนีไม่ใช่หรือครับ?” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางผายมือไปยังโต๊ะยาวที่ถูกจัดเตรียมไว้กลางลานกว้าง โครงกระดูกผู้ช่วยของผมสวมหมวกพ่อครัวทรงสูง กำลังลำเลียงจานอาหารที่ทำจากผลผลิตระดับ S ออกมาวางเรียงราย เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว “นายมันบ้า... บ้าจนฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าแล้ว” เราเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่ถูกขัดจนเงาวับ กลิ่นหอมของซุปผักรวมและเนื้อย่างระดับตำนานอบอวลไปทั่วฟาร์ม งานฉลองเก็บเกี่ยวครั้งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อประกาศชัยชนะเหนือศัตรู แต่มันคือการขอบคุณผืนดินที่ยอมรับเนโครแมนเซอร์อย่างผมให้ได้มีชีวิตที่สงบสุข “ถ้าพรุ่งนี้ทุกอย่างพังทลายลง...” ไอรีนพูดขึ้นเบาๆ ระหว่างที่จิบไวน์ผลไม้ที่หมักเองกับมือ “นายจะเสียดายไหมที่ใช้เวลาช่วงสุดท้ายไปกับการจัดงานปาร์ตี้เล็กๆ นี่แทนที่จะเตรียมตัวรบ?” ผมวางช้อนลง สบตาเธอนิ่ง “ถ้าพรุ่งนี้คือวันสิ้นโลก ผมก็อยากให้ภาพสุดท้ายที่เห็นไม่ใช่ความมืดมิดของหลุมศพที่ผมเคยขุด แต่มันคือใบหน้าของคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา... ของอาจารย์ผู้ลึกลับที่ผมมักจะโดนดุอยู่บ่อยๆ” ไอรีนหน้าขึ้นสีจางๆ เธอเบือนหน้าหนีไปมองทางแนวรั้วฟาร์มที่เงียบสนิท “นายเนี่ย... ชอบพูดอะไรให้คนอื่นใจสั่นอยู่เรื่อยเลยนะ” “ผมแค่พูดความจริงครับ” ผมขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอผสมกับกลิ่นดินหลังฝนตก มันเป็นบรรยากาศที่ผมไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสในโลกที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์และการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นแบบนี้ “ไอรีนครับ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ระบบแจ้งเตือนหลายอย่างทำให้ผมเห็นความก้าวหน้าของพลัง แต่มันกลับไม่เคยบอกผมเลยว่า... ความสุขจริงๆ มันวัดค่าเป็นตัวเลขไม่ได้” เธอนิ่งไป อากัปกิริยาที่เคยสง่างามและเย่อหยิ่งของนักเวทชั้นสูงหายไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวที่กำลังสับสนกับความรู้สึกตัวเอง เธอเอื้อมมือมาแตะหลังมือผมเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบของมือที่ผ่านการใช้เวทมนตร์มานับไม่ถ้วนกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด “ถ้าเราผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้...” ไอรีนกระซิบ “นายจะยังทำฟาร์มแบบนี้ต่อไปไหม? หรือจะกลับไปเป็นจอมมารที่ต้องออกตามล่าอำนาจตามที่คนเขาว่ากัน?” ผมยิ้มบางๆ พลางมองดูโครงกระดูกตัวหนึ่งที่กำลังเต้นรำไปรอบๆ แปลงผักอย่างสนุกสนาน “จอมมารน่ะ... เป็นแค่ฉายาครับ แต่ฟาร์มแห่งนี้คือหัวใจของผม ตราบใดที่คุณยังอยู่ที่นี่ ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปตามล่าอะไรที่ไหนอีกแล้ว” คำสัญญาของเราถูกตรึงไว้ด้วยบรรยากาศที่เงียบสงัด ทว่าในจังหวะที่หัวใจของเราดูเหมือนจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงกริ่งเตือนภัยระบบที่ผมติดตั้งไว้ที่รั้วฟาร์มก็ดังลั่นขึ้นด้วยความถี่สูงสุดจนน่าปวดหู ผมลุกขึ้นทันที สายตาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาของนักวางแผน ระบบหน้าต่างโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาตรงหน้า—ข้อความตัวอักษรสีเลือดสั่นรัว: [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: รอยแยกมิติใต้ฟาร์มถูกฉีกขาด! บอสลับ ‘ผู้เฝ้าประตูแห่งความว่างเปล่า’ ยืนยันการปรากฏตัว!] [ภารกิจ SSS: ปกป้องฟาร์มจากการล่มสลาย!] [คำเตือน: เป้าหมายไม่ใช่มอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือ... อดีตจอมมารผู้ถูกผนึกเมื่อพันปีก่อน!] ไอรีนลุกขึ้นยืน มือขวาสั่นเทาขณะรวบรวมมานาจนเกิดเป็นประกายสีฟ้าเข้ม “ลีโอ... สัมผัสนั่น... มันคือคนเดียวกับที่ฉันตามล่ามาตลอดครึ่งชีวิต!” ผมหยิบเคียวแห่งการเพาะปลูกขึ้นมา สะบัดข้อมือจนเกิดเป็นละอองเวทมนตร์สีเขียวปกคลุมทั่วฟาร์ม “ดูเหมือนว่างานเลี้ยงฉลองจะต้องจบลงเร็วกว่าที่คิดนะครับไอรีน... เพราะคืนนี้ เราไม่ได้แค่จะเก็บเกี่ยวพืชผล แต่เรากำลังจะเก็บเกี่ยวกะโหลกของตำนานที่ดันตื่นมาผิดที่ผิดทางกันครับ” พื้นดินตรงหน้าเราแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันมหาศาลพุ่งทะลุขึ้นมาจนกำแพงฟาร์มสั่นสะเทือน—และสิ่งที่ก้าวออกมาจากหลุมนั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเงาของชายผู้มีใบหน้าเดียวกับผมอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และหวังว่ารี้ดเดอร์จะพร้อมสำหรับบทสรุปในตอนถัดไปนะครับ!