แผนการร้ายของตระกูลเก่าแก่

เสียงแก้วไวน์คริสตัลกระทบกันเบาๆ ในห้องประชุมวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางมหานคร แต่วันนี้บรรยากาศกลับอึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าของบรรดาผู้นำตระกูลเก่าแก่ที่เคยเชิดชูคางด้วยความหยิ่งทะนงในชาติตระกูล กลับซีดเผือดราวกับกระดาษสา เมื่อตัวเลขในรายงานการเงินบนโต๊ะปรากฏชัดเจนว่า หุ้นในเครือบริษัทใหญ่ของพวกเขากำลังถูกกว้านซื้อจนเกือบหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมง "มันเป็นไปได้ยังไง..." เสียงทุ้มต่ำของประธานอาวุโสแห่งตระกูลวรโชติสั่นเทาเล็กน้อย มือเหี่ยวย่นที่เคยถืออำนาจชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ บัดนี้กลับสั่นระริกจนต้องวางเอกสารลงบนโต๊ะ "เราเช็คเส้นทางการเงินแล้วค่ะท่าน..." เลขานุการส่วนตัวก้มหน้าต่ำจนคางชิดอก "ทุกคำสั่งซื้อถูกส่งผ่านกองทุนลับระดับโลก... และผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหม่ที่กว้านซื้อหุ้นของเราถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ในวันนี้ คือบริษัทในเครือของอาคเนย์ค่ะ" ชื่อนั้น... ชื่อที่พวกเขาสบประมาทมาตลอดว่าเป็นเพียงแค่ "คนไร้ค่า" หรือ "ไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกิน" กลับกลายเป็นชื่อที่สร้างความหวาดผวาให้แก่ผู้มีอิทธิพลนับร้อยชีวิตในห้องนี้ อาคเนย์ไม่ได้เป็นเพียงชายหนุ่มธรรมดาอีกต่อไปแล้ว อำนาจเงินตราในมือของเขาในตอนนี้เทียบเท่ากับพายุเฮอร์ริเคน สามารถพัดพาความมั่งคั่งชั่วโคตรของตระกูลเก่าแก่ให้กลายเป็นผุยผงได้ภายในชั่วข้ามคืน รินรดานั่งนิ่งอยู่เคียงข้างอาคเนย์ที่ปลายโต๊ะประชุม ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้เธอดูสง่างามและทรงอำนาจไม่แพ้ชายชาตรี ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองผู้มีอิทธิพลระดับประเทศที่กำลังนั่งตัวลีบด้วยแววตาราบเรียบ ไร้ซึ่งความเยาะเย้ย แต่กลับทรงพลังจนไม่มีใครกล้าสบตา เธอยังจำได้ดีถึงวันที่พวกเขาถูกเหยียบย่ำ ถูกหัวเราะเยาะในงานสังคม และถูกขับไล่ออกจากตระกูลเหล่านี้ราวกับหมูหมา วันนี้... ดอกผลแห่งความอดทนได้เบ่งบาน และพวกมันจะต้องชดใช้ด้วยต้นทุนที่แสนแพง "ท่านประธานวรโชติคะ ดูท่าทางท่านจะเหนื่อยนะคะ" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบของรินรดาดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอยกจิบชาในแก้วกระเบื้องเคลือบช้าๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังชายชราผู้ยิ่งใหญ่ "การทำธุรกิจแบบผูกขาดโดยเหยียบย่ำคนอื่น มันสนุกมากเลยใช่ไหมคะตอนที่พวกท่านเคยทำกับพวกเรา... แต่ดูตอนนี้สิคะ มือของพวกท่านกำลังสั่นเชียว" กวินทร์ที่นั่งอยู่มุมห้องด้วยสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอก ใบหน้าของอดีตเพื่อนสนิทบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวผสมปนเปกัน เขาพยายามอ้าปากจะพูดบางอย่าง แต่ลำคอกลับตีบตันเมื่ออาคเนย์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตา อาคเนย์ยังคงนิ่งสงบ ความเย็นชาในแววตาคู่นั้นคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุด เขาไม่ได้เอ่ยคำขู่ใดๆ ออกมาเลยสักคำ แต่ทว่าความเงียบงันของเขากลับสร้างแรงกดดันมหาศาล จนทำให้คนในห้องแทบหยุดหายใจ ชายหนุ่มหมุนนาฬิกาข้อมือราคาเรือนละหลายสิบล้านเล่นช้าๆ ก่อนจะเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่ความพินาศ "ผมให้เวลาพวกคุณถึงเที่ยงคืนนี้..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรกในห้องประชุม "ถ้าเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนใหญ่ใจกลางเมือง และหุ้นทั้งหมดของตระกูลพวกคุณไม่มาอยู่บนโต๊ะนี้... ผมเกรงว่าพรุ่งนี้เช้า ตระกูลวรโชติและพันธมิตรทั้งเจ็ด จะกลายเป็นบุคคลล้มละลายที่แม้แต่แผ่นดินก็จะไม่มีให้ซุกหัวนอน" สิ้นคำพูดนั้น ความโกลาหลก็บังเกิดทันที บรรดาผู้มีอิทธิพลต่างลุกขึ้นส่งเสียงโวยวายและร้องขอความเมตตา บางคนถึงกับทรุดตัวลงคุกเข่าพนมมือไหว้อาคเนย์อย่างไม่หลงเหลือศักดิ์ศรี ความหยิ่งผยองที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่ออำนาจเงินมหาศาลที่สามารถบดขยี้พวกเขาได้ในพริบตา รินรดายิ้มบางๆ ให้กับภาพตรงหน้า มือเรียวเอื้อมไปกุมมือของอาคเนย์ไว้แน่น สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มคือเครื่องยืนยันว่าไม่ว่าพายุจะรุนแรงแค่ไหน พวกเขาได้ก้าวข้ามผ่านจุดที่มืดมนที่สุดมาด้วยกันแล้ว และไม่มีวันที่จะกลับไปจุดนั้นอีกเด็ดขาด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่จุดพีคของการแก้แค้น ประตูห้องประชุมวีไอพีกลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของบอดี้การ์ดส่วนตัว สีหน้าของลูกน้องคนสนิทตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด เขารีบก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูอาคเนย์ด้วยน้ำเสียงร้อนรน "นายครับ... ทางการท่าอากาศยานแจ้งด่วน เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่ลงจอดกะทันหันเมื่อหนาทีที่แล้ว และกำลังมุ่งหน้ามาที่โรงแรมนี้ คือบุคคลระดับวีไอพีสูงสุดจากตระกูลหลักในต่างประเทศ... และเป้าหมายที่พวกเขาต้องการพบตัวด่วนที่สุดในตอนนี้ คือคุณรินรดาครับ!" ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!