ทฤษฎีแรงจูงใจ

แฟ้มคดีสีชาดบนโต๊ะทำงานไม้สักหนาหนักส่งกลิ่นอับของกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาถูก มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่เชื่อมโยงระหว่างศพแรกในตรอกมืดกับรอยกรีดรูปดอกกุหลาบไร้หนาม "ดูเหมือนว่า... คุณจะเจอคนที่ตามหาแล้วล่ะครับ, คุณกรณ์" เสียงของไอ린ในวินาทีนั้นไม่ได้สั่นไหว แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของผู้ชายที่เชื่อมั่นในความจริงทางวิทยาศาสตร์มาตลอดชีวิต กรณ์ชะงักมือที่กำลังคีบภาพถ่ายที่เกิดเหตุขึ้นมาพิจารณา ปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบลงอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของห้องทำงานในยามวิกาล แต่เป็นเพราะนัยน์ตาสีเทาคู่สวยที่กำลังจ้องมองตรงมาที่เขา มันเต็มไปด้วยความรู้เท่าทัน ราวกับเธอกำลังอ่านหน้าหนังสือพิมพ์ที่ยังไม่ได้พิมพ์ออก "คุณหมายความว่ายังไง, ไอ린" กรณ์ถามเสียงต่ำ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของจิตแพทย์สาวผู้ดำรงตำแหน่งอาจารย์พิเศษประจำสถาบันนิติเวช "หลักฐานในที่เกิดเหตุ ชFN-09 บ่งชี้ชัดเจนว่าฆาตกรมีภาวะความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบต่อต้านสังคม (Antisocial Personality Disorder) เขาลงมือด้วยความเย็นชา คำนวณทุกย่างก้าว และไม่มีความผูกพันทางอารมณ์กับเหยื่อ มันเป็นโปรפิลของนักฆ่ามืออาชีพ... ไม่ใช่คนที่คุณกำลังพูดถึง" ไอ린ระบายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้กรณ์รู้สึกเหมือนตนเองเป็นเพียงเด็กนักเรียนอนุบาลที่กำลังอธิบายโจทย์แคลคูลัสระดับปริญญาเอก เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นหอมจางๆ ของชาดอกไม้ขาวผสมผสานกับบรรยากาศตึงเครียดรอบตัว "คุณกำลังมองคดีนี้ผ่านเลนส์ของตำราจิตวิทยาตะวันตกมากเกินไปนะครับ, คุณกรณ์" เสียงของเธอนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด "คุณมองหา 'ความไร้เหตุผล' ในตัวฆาตกร เพราะคุณถูกหลอกด้วยรอยกรีดบนศพ แต่ถ้าเราลองเปลี่ยนมุมมองใหม่... ถ้าสิ่งที่ฆาตกรคนนี้กำลังทำ ไม่ใช่การระบายความโกรธแค้น หรือความผิดปกติทางจิตเวชแบบที่ตำราเล่มไหนๆ เคยบันทึกไว้ล่ะครับ" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักอาชญาวิทยาบอกให้เขาถอยห่าง แต่ความอยากรู้กลับตรึงร่างเขาไว้กับเก้าอี้ "แล้วคุณคิดว่ามันคืออะไร" "มันคือ 'การบำบัด' ครับ" ไอ린เอ่ยคำนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากลับทำให้กระดูกสันหลังของกรณ์เย็นวาบ "สำหรับเรา จิตแพทย์ใช้คำพูดและทฤษฎีในการเยียวยาผู้ป่วย แต่สำหรับเขา... คนๆ นั้นใช้ความตายของเหยื่อ เพื่อประกอบสร้างชิ้นส่วนจิตวิญญาณที่แตกสลายของตัวเองขึ้นมาใหม่ เหยื่อแต่ละคนไม่ได้ถูกเลือกเพราะความบังเอิญ หรือความเกลียดชัง แต่พวกเขาคือ 'ตัวแทน' ของปมปัญหาในอดีตที่ฆาตกรเคยเผชิญ และทุกครั้งที่เขาลงมือ เขากกำลังทำศัลยกรรมตกแต่งความทรงจำของตัวเองให้กลับมาสมบูรณ์แบบต่างหาก" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ เสียงฝนที่โปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอกกลายเป็นเพียงฉากหลังอันเลือนราง กรณ์นิ่งอึ้ง สมองที่เคยประมวลผลข้อมูลด้วยระบบตรรกะและสถิติกำลังปั่นป่วน สมมติฐานของไอ린พังทลายกรอบความคิดเดิมของเขาทั้งหมด หากสิ่งที่เธอกล่าวเป็นความจริง โปรไฟล์อาชญากรที่เขาใช้เวลาสร้างมานานสามวันสามคืนก็ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง "สมมติฐานของคุณมันบ้าสิ้นดี" กรณ์แค่นหัวเราะเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในใจ "ถ้าเขาทำเพื่อเยียวยาตัวเอง ทำไมต้องทิ้งสัญลักษณ์ดอกกุหลาบไว้ ทำไมต้องทรมานเหยื่อด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมขนาดนั้น ความเจ็บปวดไม่ได้ช่วยรักษาใครให้หายจากแผลเป็นในอดีต" "คุณลืมไปแล้วหรือครับว่า... แผลเป็นบางแผล ถ้าไม่กรีดมันให้ลึกถึงเนื้อเยื่อชั้นใน ก็ไม่มีวันรักษาให้หายขาดได้หรอกนะครับ" ไอ린โน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ดวงตาส่อประกายลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีก้นบึ้ง "และที่สำคัญที่สุด... ฆาตกรคนนี้ไม่ได้เลือกเหยื่อจากฐานข้อมูลประชากรทั่วไปครับ" กรณ์ชะงัก "คุณหมายความว่ายังไง" จิตแพทย์สาวยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งขึ้นมาวางทับลงบนแฟ้มคดีสีชาด เมื่อกรณ์เปิดออกดู ภาพถ่ายของเหยื่อรายล่าสุดก็ปรากฏแก่สายตา แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ไม่ใช่รอยแผลน่ากลัวบนร่างไร้วิญญาณ หากเป็นรอยสักรูปเข็มทิศเล็กๆ ที่ข้อศอกขวาของเหยื่อ รอยสักเดียวกันกับที่เพื่อนร่วมงานผู้ล่วงลับของเขาเคยมี... เพื่อนสนิทที่เสียชีวิตในคดีปริศนาเมื่อห้าปีមុន ซึ่งปิดคดีไปโดยระบุว่าเป็นอุบัติเหตุ "ยินดีต้อนรับสู่เกมที่คุณปฏิเสธไม่ได้นะครับ, คุณกรณ์" ไอ린กระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเขา ขณะที่หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานเกิดGlitchedขึ้นกะทันหัน ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นทีละบรรทัดบนหน้าจอสีดำสนิท... [ระบบภารกิจระดับ SSS: ค้นหาความจริงเบื้องหลัง "เงื่อนงำสีชาด" ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ] [คำเตือน: ผู้เล่นกำลังถูกจับตามองจากเงมมืด 1 อัตรา กรุณาตัดสินใจภายใน 60 วินาที] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ