สัญลักษณ์บนกลีบดอกไม้

"ถ้าคุณยังยืนกรานว่าจะใช้หลักจิตวิทยาตื้นเขินมาตัดสินพฤติกรรมของฆาตกรต่อเนื่องรายนี้ เกรงว่าเราคงไม่มีความจำเป็นต้องเสียเวลาประชุมร่วมกันอีกต่อไปแล้วครับ หมอไอ린" น้ำเสียงของกรณ์ราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่อาบยาพิษ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองตรงไปยังร่างระหงของหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะประชุมไม้โอ๊กตัวใหญ่ เอกสารคดีฆาตกรรมต่อเนื่องสามคดีซ้อนถูกผลักกลับไปAยังเจ้าของเดิมอย่างไม่ไยดี แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนบนสันแฟ้มเอกสารหนาเตอะที่เต็มไปด้วยภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุและรายงานการชันสูตรพลิกศพ ซึ่งเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ที่กรณ์ยึดถือเป็นสรณะเสมอมา พญ.ไอ린 ไม่ได้แสดงอาการสะท้อนสะท้านต่อท่าทีแข็งกร้าวและคำพูดเชือดเฉือนนั้นแม้แต่น้อย เธอยกถ้วยกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของอาราบิก้าคั่วเข้มลอยอวลอยู่ในบรรยากาศที่ตึงเครียด ไอความร้อนจางๆ ลอยขึ้นกระทบกับแว่นตาไร้กรอบของเธอ ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่สวยภายใต้แพขนตายาวจะเงยขึ้นสบตากับเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างมีความหมาย เป็นรอยยิ้มที่มักจะทำให้กรณ์รู้สึกหงุดหงิดทุกครั้ง เพราะมันบ่งบอกว่าเธอกำลังมองทะลุปรุโปร่งถึงจิตใต้สำนึกที่เขาพยายามซ่อนเร้นไว้ "คุณกรณ์คะ... อ๊ะ ขออภัยครับ คุณกรณ์ครับ คุณมักจะเชื่อมั่นในสิ่งที่ตาเห็นและตัวเลขสถิติเสมอ จนบางครั้งหลงลืมไปว่า จิตใจมนุษย์ไม่ใช่สมการทางคณิตศาสตร์ที่ตายตัว" เสียงนุ่มทุ้มกังวานเอ่ยขึ้นด้วยจังหวะจะโคนสุขุมนุ่มลึก ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกราวกับถูกสะกดจิต "คดีนี้ไม่ได้จบลงแค่รอยรัดที่ลำคอหรือทิศทางของบาดแผลหรอกนะครับ สิ่งที่คุณเรียกว่าหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ มันเป็นเพียงแค่ภาพสะท้อนปลายเหตุ... แต่ถ้าคุณยอมเปิดใจมองลึกลงไปในแรงขับเคลื่อนทางจิตวิทยา คุณจะเห็น ลายเซ็นต์ ที่ฆาตกรจงใจทิ้งไว้ให้เราอ่านต่างหากล่ะครับ" กรณ์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นึกเกลียดชังน้ำเสียงที่เยือกเย็นและคำพูดที่ราวกับอ่านใจเขาได้ทุกกระเบียดนิ้วของจิตแพทย์สาวผู้นี้เหลือเกิน ตั้งแต่ที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติมอบหมายให้เธอมาร่วมทีมที่ปรึกษาพิเศษในคดี "เงื่อนงำสีชาด" เขาก็ต้องคอยรับมือกับทฤษฎีจิตวิเคราะห์อันเพ้อฝันของเธอมาตลอด แม้ลึกๆ แล้วเขาจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หลายครั้งที่มุมมองของเธอช่วยคลี่คลายปมปริศนาที่หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์มองข้ามไป แต่ศักดิ์ศรีของนักอาชญาวิทยาผู้ยึดมั่นในเหตุผลอย่างเขาก็ไม่ยอมรับการถูกต้อนจนมุมด้วยหลักการนามธรรมเช่นนี้ ก่อนที่การปะทะคารมระหว่างคนทั้งสองจะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนฉุกเฉินจากวิทยุสื่อสารบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เสียงปลายสายรายงานด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อยและตื่นตระหนก "ศูนย์ควบคุมรายงาน! เกิดเหตุฆาตกรรมสะเทือนขวัญใจกลางย่านธุรกิจ ดิสตริกต์ B! รูปแบบการลงมือตรงกับคดีเงื่อนงำสีชาด ทีมสืบสวนและเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานกำลังรุดไปที่เกิดเหตุ ขอให้สารวัตรกรณ์และทีมที่ปรึกษาลงพื้นที่ด่วนครับ!" สิ้นเสียงรายงาน กรณ์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที สัญชาตญาณของนักสืบถูกปลุกเร้าขึ้นอย่างเต็มพิกัด เขากว้าatสายตากลับมามองหญิงสาวที่ยังคงนั่งนิ่งสนิทราวกับไตร่ตรองเรื่องราวทั้งหมดไว้ล่วงหน้าแล้ว "เราคงต้องพักเรื่องทฤษฎีจิตวิทยาเพ้อฝันไว้ก่อนแล้วล่ะครับ หมอไอ린 ถ้าคุณอยากพิสูจน์นักว่าสิ่งที่ฆาตกรทำมันมี 'ลายเซ็น' อะไร ตามผมมาสิครับ ผมจะพาไปดูว่าโลกแห่งความจริงที่ขับเคลื่อนด้วยหลักฐานทางวิทยาศาสตร์มันหน้าตาเป็นอย่างไร" รถยนต์ตรวจการณ์ของสำนักงานตำรวจพุ่งทะยานผ่านความมืดของค่ำคืนฝนตกพรำๆ แสงไฟนีออนจากตึกสูงสะท้อนกับพื้นถนนเปียกชื้นเป็นประกายระยิบระยับ บรรยากาศภายในรถเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงปัดน้ำฝนที่ทำงานเป็นจังหวะ กรณ์ขับรถด้วยความเร็วสูงแต่ทว่านิ่งสนิท สายตาเพ่งมองตรงไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่น ขณะที่ไอ린นั่งไขว่ห้างอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ใบหน้าเรียบเฉยทอดมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ราวกับเธอกำลังคาดการณ์เหตุการณ์ล่วงหน้าไว้หมดแล้ว ใช้เวลาเพียงยี่สิบนาที รถก็เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทหน้าอาคารพาณิชย์ร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกปิดกั้นพื้นที่ด้วยแถบพลาสติกสีเหลืองดำของตำรวจ แสงไฟวับวาบสีแดงน้ำเงินจากรถสายตรวจสาดส่องกระทบกับผนังปูนเปลือยเก่าคร่ำคร่า ฝูงชนและนักข่าวต่างพยายามกรูเข้ามาบันทึกภาพ แต่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมฝูงชนกันไว้อย่างแน่นหนา กรณ์ก้าวลงจากรถ สวมถุงมือยางสีดำอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับหยิบไฟฉายแรง 1 สูงขึ้นมาถือไว้ในมือ ไอ린ก้าวตามลงมาติดๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อรับกลิ่นอายบรรยากาศรอบตัว ก่อนจะเดินเคียงคู่เขาฝ่าแนวกันเข้าไปยังจุดเกิดเหตุ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาปะทะนาสิกทันทีที่ก้าวพ้นประตูเหล็กม้วนที่ถูกงัดจนพังเสียหาย พื้นปูนเบื้องล่างเปียกชุ่มไปด้วยหยาดโลหิตที่ยังไม่แห้งสนิทดี เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานกำลังทำงานกันอย่างขันแข็ง แฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างวาบเป็นระยะ ท่ามกลางเงาสลัวของโครงสร้างตึกที่ถูกทิ้งร้าง "สภาพที่เกิดเหตุเป็นอย่างไรบ้างหมวด?" กรณ์เอ่ยถามนายตำรวจหนุ่มลูกน้องคนสนิทที่เดินเข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้าซีดเผือด "เหยื่อเป็นชายอายุราวๆ สามสิบปีครับสารวัตร ถูกฆ่ารัดคอด้วยลวดสลิงจนหลอดลมแตก สภาพศพถูกจัดท่าทางให้นั่งพิงผนัง แต่นั่นไม่ใช่จุดที่น่ากลัวที่สุดหรอกครับสารวัตร... สิ่งที่ฆาตกรทิ้งไว้ต่างหากที่ทำให้พวกเราขนลุก" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น เขาส่งสัญญาณมือให้หมวดหนุ่มถอยออกไปก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อ ร่างนั้นนั่งทรุดอยู่กับพื้น ผนังปูนด้านหลังมีคราบเลือดกระเซ็นเป็นทางยาว แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดและทำให้ลมหายใจของกรณ์สะดุดกึก คือสิ่งที่อยู่บนหน้าอกของศพ ดอกกุหลาบสีชาดดอกหนึ่ง ถูกวางไว้อย่างประณีตบรรจง กลีบดอกสีแดงเข้มสดราวกับหยดเลือดถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ และเมื่อกรณ์ส่องไฟฉายเข้าไปใกล้เพื่อพิจารณาโครงสร้างของมันอย่างละเอียด เขาก็ต้องพบกับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว—ใจกลางของกลีบดอกกุหลาบนั้นถูกกรีดด้วยของมีคมจนเป็นรอยแผลรูปสัญลักษณ์เรขาคณิตประหลาด เป็นรูปสามเหลี่ยมกลับหัวที่ถูกลากเส้นผ่าศูนย์กลางด้วยอักษรยรูนโบราณ มันคือ "สัญลักษณ์บนกลีบดอกไม้" ครั้งแรกที่ปรากฏในคดีนี้อย่างเป็นทางการ! "นี่มัน..." กรณ์พึมพำกับตัวเองด้วยความตกตะลึง หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความโกรธเกรี้ยวและความฉงนสนเท่ห์ สัญลักษณ์นี้ไม่เคยปรากฏในสำนวนคดีไหนมาก่อน มันไม่ใช่แค่การฆาตกรรมเพื่อแก้แค้น แต่มันคือพิธีกรรม... หรือคำประกาศท้าทายบางอย่างที่ส่งตรงมาถึงเขา ในขณะที่กรณ์กำลังใช้สายตาอันเฉียบคมวิเคราะห์รอยกรีดบนกลีบดอกไม้ด้วยหลักการทางอาชญาวิทยาและพยายามเชื่อมโยงโครงสร้างของสัญลักษณ์กับฐานข้อมูลคดีอาชญากรรมทั่วประเทศ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ย่างกรายเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างกายเขา ร่างบางของพญ.ไอ린โน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสุกใสภายใต้กรอบแว่นจ้องมองดอกกุหลาบสีชาดนั้นนิ่งนาน ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะขยับเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเยือกเย็นลงยิ่งกว่าเดิม "ไม่ใช่แค่คำท้าทายหรอกนะครับคุณกรณ์... แต่ดูเหมือนว่า ฆาตกรกำลังจงใจเขียน 'จดหมายรัก' ถึงจิตแพทย์คนหนึ่ง... และบังเอิญว่าคนๆ นั้น กำลังยืนอยู่ข้างๆ ผมในตอนนี้ด้วยสิครับ" กรณ์หันขวับไปมองหน้าเธอทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนสงสัย "คุณหมายความว่ายังไง หมอไอ린?" ไอ린ไม่ตอบคำถามทันที เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากลับมา รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง ทว่าในแววตานั้นกลับสะท้อนประกายความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน พร้อมกันนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเธอก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ... หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏภาพถ่ายเซลฟี่ของตัวเธอเองที่เพิ่งถูกถ่ายเมื่อสามวินาทีก่อน พร้อมกับข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกปลอมที่ส่งตรงเข้ามาว่า: *[ยินดีด้วยครับ คุณหมอ... เหยื่อรายต่อไป กำลังรอให้คุณไปผ่าตัดหัวใจอยู่นะครับ]* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขคดีไปด้วยกันนะครับ - แฟ้มคดีลับ007 -