ศพที่ไม่มีความตาย

กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในห้องดับจิตหมายเลข 4 ไม่ได้ทำให้รวินท์รู้สึกสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งอยู่หน้าเตียงสแตนเลส ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาจับจ้องไปยังร่างของผู้ชายวัยกลางคนที่นอนทอดกายอยู่เบื้องหน้า ราวกับว่าเจ้าตัวเพียงแค่กำลังเคลิ้มหลับไปกลางคันระหว่างการอ่านหนังสือพิมพ์ ไม่มีความบิดเบี้ยวของกล้ามเนื้อ ไม่มีการเกร็งตัวของนิ้วมือ และที่สำคัญที่สุด... บนใบหน้านั้นไม่มีร่องรอยของความเจ็บปวด "นายกำลังมองหาอะไรอยู่รวินท์? รอยยิ้มสุดท้ายก่อนตาย หรือแค่กำลังพิสูจน์ว่าศพนี้มัน 'สมบูรณ์แบบ' เกินไปจนน่าขนลุกกันแน่?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รวินท์ไม่ได้หันไปมอง เขาจำจังหวะการเดินของศิลาได้ดีพอๆ กับที่เขาจำประเภทของสารพิษในตู้แช่เย็นได้ "ศพนี้ไม่มีบาดแผลภายนอก อุณหภูมิในห้องนี้ต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง แต่ผิวหนังเขายังมีความยืดหยุ่นเหมือนคนเพิ่งเสียชีวิตไม่เกินสามชั่วโมง" รวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาคมกริบดุจมีดผ่าตัด "ที่สำคัญคือดวงตา... ม่านตาขยายค้าง แต่ไม่มีร่องรอยของการขาดออกซิเจนหรือการบีบรัด" ศิลาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากเสื้อโค้ทของเขา เขาโน้มตัวลงมองใบหน้าศพอย่างพินิจ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกอ่านใจจนทะลุปรุโปร่ง "คนตายที่ดูเหมือนคนนอนหลับ คือเหยื่อที่ถูกฆาตกรรมด้วย 'ความประณีต' ของปีศาจ" ศิลาเอ่ยพลางใช้ปลายปากกาเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากศพ "คนที่ฆ่าเขาไม่ได้ต้องการแค่ชีวิต แต่ต้องการจัดฉากให้ดูเหมือนโชคชะตาเป็นคนพรากเขาไป นายคิดว่าไงล่ะ คุณหมอผู้แสนเย็นชา... กลิ่นอายแบบนี้ คุ้นไหม?" รวินท์ชะงักมือที่กำลังเตรียมอุปกรณ์ตรวจวัดค่าเคมีในเลือด แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำถามนั้น มันเป็นความรู้สึกที่คล้ายกับเงาของใครบางคนกำลังเดินไล่หลังเขามาตลอดเวลา... พ่อของเขา "เราทำงานด้วยหลักฐาน ไม่ใช่สัญชาตญาณแบบคุณ ศิลา" รวินท์ตอบพลางหยิบหลอดแก้วบรรจุเลือดที่เพิ่งเจาะออกมาจากเส้นเลือดดำที่ข้อมือศพขึ้นมาส่องดูภายใต้แสงไฟนีออน วินาทีที่เขานำของเหลวสีแดงเข้มนั้นหยดลงบนแถบทดสอบอิเล็กทรอนิกส์ ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องทำงาน รวินท์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะขมวดคิ้วแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นแนวชัด "เป็นไง?" ศิลาเลิกคิ้วถามพลางพิงผนังห้องด้วยท่าทีผ่อนคลายที่ดูขัดกับสถานการณ์ "ค่าเมตาบอลิซึมในเลือดสูงเกินขีดจำกัด... ราวกับว่าเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายนี้กำลังระเบิดออกจากการทำงานหนักจนถึงขีดสุด ทั้งที่หัวใจหยุดเต้นไปแล้ว" รวินท์หันมามองศิลา ดวงตาคู่เดิมที่เคยสงบนิ่งบัดนี้มีความสั่นไหวที่พยายามกดทับไว้ "ศพนี้ไม่ได้ตายเพราะโรคหรือการกระทำภายนอก แต่เขาตายเพราะ 'ระบบในร่างกายเขาสั่งให้ตัวเองหยุดทำงาน' พร้อมกันทั้งหมดในเสี้ยววินาทีเดียว" ศิลาหุบยิ้มทันที แววตาที่เคยดูขี้เล่นเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่แหลมคมดุจใบมีด เขาขยับเข้ามาใกล้จนรวินท์สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากชายคนนี้ "การสั่งให้ร่างกายหยุดทำงาน... มีเพียงไม่กี่วิธีที่จะทำแบบนั้นได้ หนึ่งในนั้นคือการกระตุ้นสารเคมีในสมองให้ส่งสัญญาณไฟฟ้าผิดพลาดอย่างรุนแรง" ศิลาเว้นจังหวะราวกับกำลังใคร่ครวญ "ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คนฆ่าก็ไม่ใช่แค่ฆาตกร แต่มันคือผู้ควบคุมที่รู้จักร่างกายมนุษย์ดีพอๆ กับที่นายรู้จักตำราแพทย์" "มันเป็นไปไม่ได้" รวินท์สวนกลับพลางวางอุปกรณ์ลงบนถาดสแตนเลสเสียงดังเคร้ง "เว้นแต่ว่าฆาตกรจะสามารถทำให้เหยื่อ 'ยินยอม' ที่จะตายด้วยตัวเอง" ขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้น รวินท์เหลือบไปเห็นรอยแผลเล็กๆ ที่โคนผมด้านหลังใบหูของศพ เขาใช้นิ้วมือคีบผมส่วนนั้นออก และสิ่งที่ปรากฏอยู่ใต้ผิวหนังที่ดูปกติกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ มันคือชิปขนาดเล็กจิ๋วเท่าเม็ดทราย ฝังลึกอยู่ใต้ผิวหนังและเชื่อมต่อเข้ากับเส้นประสาทส่วนกลางโดยตรง "ศิลา... ดูนี่" รวินท์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ศิลาขยับเข้ามาดูใกล้ๆ แววตาของนักสืบผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ประตูห้องดับจิตจะถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของเจ้าหน้าที่ที่ดูตื่นตระหนกเข้ามาขัดจังหวะ "หมอรวินท์ครับ! เกิดเรื่องแล้ว... มีศพอีกร่างถูกส่งมาที่แผนกฉุกเฉิน และสิ่งที่น่าประหลาดคือ... เขายังมีลมหายใจ แต่ค่าสแกนสมองแสดงผลเหมือนคนตายไปแล้วครับ!" รวินท์และศิลาสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ความนัยยะที่ซ่อนอยู่ในนั้นคือความตระหนักรู้ที่ว่า พวกเขากำลังไล่ล่าเงาที่ไม่ได้มีแค่หนึ่ง แต่เป็นเครือข่ายที่วางหมากไว้เหนือความตาย และดูเหมือนว่า... ในเงาเหล่านั้น จะมีชื่อของ 'ใครบางคน' จากอดีตที่รวินท์พยายามฝังกลบมันไว้ตลอดกาลร่วมอยู่ด้วย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดของจิตใจมนุษย์กับผมนะครับ โปรไฟล์เลอร์มือฉมัง