ค่าพลังเลขศูนย์

“นี่คือการดูหมิ่นสถาบันอาคาเดเมียที่ร้ายแรงที่สุดในรอบทศวรรษ!” เสียงประกาศก้องของกรรมการคุมสอบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วโถงหินอ่อนของหอคอยวิพากษ์เวทมนตร์ เรย์ยืนอยู่ใจกลางวงล้อมของเหล่านักเรียนชนชั้นสูงที่ต่างจับจ้องมายังเขาด้วยสายตาเหยียดหยามและสงสัย ในมือของเขาไม่มี ‘แท่งสื่อนำเวท’ (Mana Rod) ที่ทำจากผลึกคริสตัลชั้นดีเหมือนคนอื่น มีเพียงมือเปล่าที่ว่างเปล่ากับร่องรอยคราบหมึกสีจางๆ บนปลายนิ้ว “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อดูหมิ่นใครครับ” เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าหนักแน่น แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้จะตกเป็นเป้าสายตาของคนนับร้อย “ผมมาที่นี่เพื่อพิสูจน์ว่า เวทมนตร์ไม่จำเป็นต้องผ่านตัวกลาง หากเราเข้าใจภาษาของมันจริงๆ” “ไร้สาระ!” กรรมการชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีเงินสลักตราสัญลักษณ์แห่งยอดหอคอยสะบัดมือ แรงกดดันมหาศาลจากเวทมนตร์สายลมพุ่งเข้าใส่เรย์หมายจะให้เขาคุกเข่าลงกับพื้น แต่ร่างของเด็กหนุ่มกลับเพียงแค่ขยับเท้าเล็กน้อยในจังหวะที่แม่นยำจนน่าประหลาด แรงกดดันนั้นเฉียดผ่านไหล่เขาไปเหมือนถูกปัดเป่าด้วยเส้นใยล่องหนที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เอลาร่า ซึ่งยืนอยู่แถวหน้าในฐานะหัวหน้าชั้นปี ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาสีไพลินของเธอจ้องเขม็งไปที่เรย์ เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่คนอื่นมองข้าม... นิ้วมือของเขาไม่ได้หยุดนิ่ง แต่เขากำลัง ‘วาด’ อะไรบางอย่างในอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นเงาจางๆ ‘เขากำลังเขียนอักขระงั้นเหรอ? ในอากาศเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้ พลังเวทที่ไม่มีตัวกลางรองรับจะสลายไปในเสี้ยววินาที...’ เอลาร่าคิดในใจ หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ “ถ้าคุณไม่มีแท่งสื่อนำเวท กฎข้อที่สามของหอคอยระบุชัดเจนว่าคุณต้องถูกคัดชื่อออกทันที” กรรมการกล่าวพลางก้าวเข้ามาใกล้ เรย์มองเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยมุมปากของอีกฝ่าย “เชิญออกไปได้แล้ว ไอ้เด็กขยะไร้ค่า” เรย์ไม่ได้ขยับตัว เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นระดับสายตา แล้วดีดนิ้วเบาๆ *เป๊าะ* เสียงดีดนิ้วที่ดูไร้พิษสงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วโถง ทันใดนั้น แสงสีฟ้าหม่นก็วาบขึ้นจากพื้นหินรอบตัวของเรย์ อักขระโบราณที่ไม่เคยปรากฏในตำราเรียนเล่มไหนของสถาบันผุดขึ้นจากความว่างเปล่า มันเรียงตัวกันเป็นวงแหวนเรขาคณิตที่ซับซ้อนจนน่าเวียนหัว กระแสมานาในห้องเริ่มปั่นป่วน ราวกับถูกแรงดึงดูดมหาศาลดูดซับให้ไหลเข้ามารวมตัวกันที่ปลายนิ้วของเรย์ กรรมการชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความเหยียดหยามเป็นความตื่นตระหนก “นั่นมัน... เวทมนตร์โครงสร้างอิสระงั้นหรือ? แกทำแบบนั้นได้ยังไง!” “เวทมนตร์คือตรรกะครับ” เรย์เอ่ยเบาๆ ขณะที่แสงอักขระสว่างวาบจนทุกคนต้องยกมือขึ้นป้องตา “พวกคุณมองว่าคริสตัลคือจุดกำเนิดพลัง แต่สำหรับผม คริสตัลเป็นเพียงกรงขังที่คอยจำกัดจินตนาการของพวกคุณต่างหาก” บรรยากาศในโถงหอคอยอึดอัดขึ้นจนหายใจไม่ออก อักขระที่เรย์เขียนขึ้นเริ่มหมุนวนเร็วขึ้นจนกลายเป็นพายุมานาขนาดย่อม อุปกรณ์วัดค่าพลังที่ตั้งอยู่ข้างๆ สั่นระริก เข็มวัดที่ควรจะนิ่งสนิทกลับพุ่งกระชากขึ้นจนสุดขีดหน้าปัด ก่อนจะเกิดเสียง ‘เปรี้ยง!’ ดังสนั่นจนเครื่องวัดแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ไม่ใช่ความเงียบของความสมเพช แต่มันคือความเงียบของความหวาดกลัว “ค่าพลัง... ศูนย์?” ใครบางคนพึมพำขึ้นเมื่อเห็นเศษเสี้ยวของหน้าจอที่ยังทำงานอยู่แสดงเลข ‘0’ ตัวเบ้อเริ่ม ทว่าในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าการทดสอบจบลงแล้ว ท่ามกลางซากปรักหักพังของอุปกรณ์ทดสอบ ระบบบางอย่างในดวงตาของเรย์ก็เริ่มทำงาน มันไม่ใช่เวทมนตร์จากหอคอย แต่มันคือระบบที่ผูกติดกับจิตวิญญาณของเขามาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่โลกแห่งนี้ หน้าต่างสถานะสีทองโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาเพียงผู้เดียว [ตรวจพบการใช้งาน ‘อักขระไร้สาย’ ระดับต้น - ปลดล็อกเงื่อนไขภารกิจพิเศษ] [ภารกิจระดับ SSS: ท้าทายความเชื่อแห่งหอคอยวิพากษ์เวทมนตร์] [เป้าหมาย: เอาชนะใจหัวหน้าหอคอย หรือทำให้ระบบการสอนที่บิดเบี้ยวต้องสั่นคลอน] [บทลงโทษหากล้มเหลว: การลบตัวตนออกจากประวัติศาสตร์เวทมนตร์] ขณะที่เรย์กำลังกวาดสายตาอ่านภารกิจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาจากเงามืดหลังม่านเวทมนตร์ก็ทำให้ทุกคนในห้องต้องก้มหัวลงทำความเคารพโดยพร้อมเพรียง แม้แต่กรรมการคุมสอบยังหน้าซีดเผือด ชายชราในชุดคลุมสีดำสนิทเดินออกมา ดวงตาของเขาจ้องมองเรย์ด้วยความล้ำลึกก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ “เจ้าเด็กที่ไม่มีมานาในกระแสเลือด... แต่กลับเขียนอักขระได้ทรงพลังถึงเพียงนี้” ชายชราก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเรย์ “ข้าเฝ้าดูเจ้ามาตั้งแต่เริ่มบททดสอบแล้ว เรย์... เจ้าไม่ได้มีค่าพลังเป็นศูนย์หรอกนะ แต่เจ้ากลับมีพลังงานที่ไหลเวียนผ่าน ‘โครงสร้างตรรกะ’ ที่มนุษย์คนไหนก็ไม่ควรเข้าถึงได้” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นวาบ “ยินดีต้อนรับสู่หอคอยวิพากษ์เวทมนตร์ หรือควรจะพูดว่า... ยินดีต้อนรับสู่ห้องทดลองลับที่เจ้าเป็นเพียงแค่ ‘ตัวแปร’ ของการทดลองชิ้นถัดไปของข้า” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์ในก้าวแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ