คำขอโทษจากลูกผู้ชาย

เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กหญิงตัวน้อยที่ดังแว่วมาจากมุมห้องนั่งเล่น คือเสียงเดียวที่คอยเหนี่ยวรั้งสติของรินรดาเอาไว้ ไม่ให้จมดิ่งลงไปกับความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่รอบกาย ทว่าบรรยากาศในยามนี้กลับหนักอึ้งเสียจนแม้แต่ลมหายใจก็ยังรู้สึกฝืดเคือง เบื้องหน้าของเธอนั้น คือชายผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนแหลقสลาย อคินในยามนี้ไม่ได้มีมาดนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่งและทรงอำนาจอย่างที่เคยเป็น ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย็นชาและดูแคลน บัดนี้กลับแดงก่ำ ไร้ซึ่งเกียรติยศและศักดิ์ศรีใดๆ หลงเหลืออยู่ เขากำลังคุกเข่าลงบนพื้นพรมราคาแพงต่อหน้ารินรดา หยดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดร่วงหล่นกระทบลงบนหลังมือของตนเองเงียบๆ เป็นหลักฐานแห่งความพังทลายของลูกผู้ชายที่สายเกินแก้ "ริน..." เสียงทุ้มที่เคยราบเรียบและเต็มไปด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน บัดนี้สั่นเครือจนแทบจับaใจความไม่ได้ อคินเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยาด้วยแววตาที่เว้าวอนที่สุดในชีวิต เขารู้ดีว่าคำขอโทษนับล้านคำก็ไม่อาจลบล้างรอยแผลเป็นที่ตนเองเป็นผู้สร้างขึ้นมาได้ แต่นี่คือหนทางเดียวที่เหลืออยู่... หนทางเดียวที่จะรั้งเศษเสี้ยวของหัวใจเธอกลับคืนมา รินรดากลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก เธอยังคงยืนนิ่งหลังตรง สายตาสีน้ำตาลคู่สวยมองต่ำลงไปยังร่างสูงที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ความรู้สึกในอกช่างซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย มีทั้งความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลือ รอยแผลที่ตกสะเก็ดแต่มันกลับเด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง และเหนือสิ่งอื่นใดคือความเย็นชาที่เธอใช้มันเป็นเกราะคุ้มกันหัวใจมาตลอดหลายปี "คุณลุกขึ้นเถอะค่ะ อคิน" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าสายน้ำในฤดูหนาว "การทำแบบนี้... มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาหรอกนะคะ มันไม่ได้ทำให้เรื่องที่เราผ่านมันมาด้วยกันเมื่อก่อนมันหายไปได้หรอกค่ะ" "ผมรู้..." อคินละล่ำละลักเอ่ย มือหนาเอื้อมหมายจะแตะชายกระโปรงของเธอ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะสัมผัสเธออีกต่อไปแล้ว "ผมรู้ดีว่าสิ่งที่ผมทำกับรินมันเลวร้ายแค่ไหน ผมเคยตาบอด... เคยโง่เง่าจนปล่อยให้ผู้หญิงที่ดีที่สุดหลุดมือไปเพื่อความทะเยอทะยานที่ไร้สาระ แต่รินครับ... ได้โปรด ให้โอกาสผมได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้งเถอะนะ" "เริ่มต้นใหม่?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขโดยสิ้นเชิง "คุณคิดว่าชีวิตคนเรามันเหมือนกระดาษที่พอเขียนผิดแล้วฉีกทิ้งเริ่มต้นใหม่ได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอคะ อคิน? คุณบอกว่าอยากเริ่มต้นใหม่... แล้วพันธะเดิมของคุณล่ะคะ? อดีตที่คุณสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของคุณเองล่ะคะ?" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม อคินสะอื้นไห้โดยไร้เสียง หัวใจของเขาบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บแปลบ เขารู้ซึ้งแล้วว่าผลลัพธ์ของการกระทำอันเย่อหยิ่งในอดีตมันหอมหวานแค่ไหน และตอนนี้ความขมขื่นที่ได้รับมันก็คู่ควรกับความเลวทรามของเขาแล้วจริงๆ "ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว..." อคินรีบละล่ำละลักบอกด้วยความร้อนรน กลัวว่าหากช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว เขาอาจจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล "ผมตัดขาดทุกอย่างที่เป็นอดีต... ไม่มีใครหน้าไหนเข้ามามีอิทธิพลกับชีวิตผมอีกแล้ว ริน... ผมเหลือแค่ตัวกับหัวใจที่พังๆ ดวงนี้ มอบให้รินหมดแล้วจริงๆ" รินรดานิ่งเงียบ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี ภาพของชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง เย็นชา และไม่เคยแคร์ความรู้สึกใคร สะท้อนอยู่ในแววตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและหยาดน้ำตา มันคือภาพที่เธอนึกฝันอยากจะเห็นมาตลอดในช่วงเวลาที่เธอนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวลำพังในอดีต ทว่า... ในวันที่เขาสำนึกผิดและพร้อมจะมอบทุกอย่างให้ หัวใจของเธอกลับด้านชาและไม่อาจกลับไปรู้สึกแบบเดิมได้อีกแล้ว ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังตึงเครียดด้วยแรงอารมณ์ที่กัดกินหัวใจ เสียงฝีเท้าเล็กๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยเจื้อแจ้วก็ดังแทรกเข้ามาทำลายความเงียบ "คุณแม่คะ! ลินินต่อเลโก้เสร็จแล้วค่ะ! สวยมากๆ เลย คุณแม่ต้องรีบมาดูนะคะ!" ร่างเล็กป้อมของเด็กหญิงลินินวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่น ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราถอดแบบมาจากอคินราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่ารอยยิ้มสดใสและแววตาเป็นประกายนั้นกลับงดงามอ่อนหวานเหมือนรินรดาไม่มีผิดเพี้ยน เด็กน้อยวิ่งเข้ามาจับชายเสื้อของมารดา ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นชายแปลกหน้ากำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ลินินกะพริบตาปริบๆ เอียงคอด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตมองสำรวจผู้ชายร่างสูงที่หน้าตาคุ้นตาอย่างประหลาด อคินสะزัดตัวเฮือก หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกยามเมื่อดวงตาคู่นั้นหันมาสบประสาน เขารู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดกะทันหัน ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งเข้ามา... ความรู้สึกประหลาดบางอย่างพวยพุ่งขึ้นมาในอก ความอบอุ่นที่ไร้ที่มาผสมปนเปไปกับความตื้นตันจนจุกแน่นที่ลำคอ "อ๊ะ..." ลินินอุทานเบาๆ ก่อนจะชี้มือไปที่ใบหน้าของอคิน แล้วหันกลับมามองมารดา "คุณแม่คะ ทำไมคุณลุงคนนี้หน้าตาเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายที่อยู่ในลิ้นชักของคุณแม่เลยล่ะคะ? หรือว่า... คุณพ่อกลับมาหาลินินแล้วจริงๆ?" คำถามใสซื่อของเด็กหญิงราวกับสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงกลางใจของคนทั้งคู่ รินรดายืนตัวแข็งทื่อ สีหน้าเผือดสีลงทันตาเห็น ขณะที่อคินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้ภายใต้กำแพงแห่งความเยือกเย็น กำลังจะพังทลายลงในเสี้ยววินาทีนี้ เมื่อมือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหยิบบัตรประชาชนใบเล็กที่ร่วงหล่นจากกระเป๋าเสื้อของเด็กน้อยขึ้นมาดู... และชื่อบิดาบนนั้น ก็ทำให้อคินแทบหยุดหายใจไปชั่วขณะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ / มิคายามวิกาล