กับดักความอ่อนโยน

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลามาดากัสการ์และช็อกโกแลตแท้ 70 เปอร์เซ็นต์ ลอยอวลอบอวลอยู่ในห้องจัดแสดงสินค้าเบเกอรี่ระดับพรีเมียม แต่บรรยากาศรอบกายกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เมื่อสายตาคู่คมกริบของธันวาจ้องเขม็งไปยังร่างระหงของอดีตภรรยา ที่กำลังยืนเคียงข้างชายหนุ่มแปลกหน้าอย่างสนิทสนม "ริน คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าจะใช้สูตรนี้เปิดตัวในงานแฟร์สัปดาห์หน้า?" เสียงทุ้มนุ่มของคีย์ดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่เอื้อมไปปัดเศษแป้งบางเบาออกจากปลายจมูกของรินลดาอย่างเป็นกันเอง ท่าทางที่สนิทสนมเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานหรือคู่ค้าทางธุรกิจ ทำเอาคนที่ยืนกอดอกอยู่มุมมขวาของงานถึงกับสันกรามกระตุก นัยน์ตาคมกริบของธันวาคมกวาดมองมือของชายแปลกหน้าคนนั้นด้วยประกายไฟแห่งความหึงหวงที่แผดเผาจนแทบจะหลอมละลายอากาศรอบตัว รินลดาช้อนตาขึ้นมองคีย์ด้วยรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจ... รอยยิ้มแบบที่ธันวาไม่เคยได้รับมาตลอดสามปีที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน "รินเชื่อมือคุณคีย์ค่ะ การร่วมมือกันระหว่าง 'Sweet Pastry' ของเรากับแบรนด์นำเข้าวัตถุดิบระดับโลกของคีย์ จะต้องทำให้กรรมการตะลึงอย่างแน่นอน" เสียงหวานเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ โดยไม่เหลือบแลสายตามามองอดีตสามีที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างไปเพียงไม่กี่เมตรเลยแม้แต่น้อย ธันวาก้าวฉับๆ เข้าไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทตัดเย็บเนี๊ยบก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่โดยไม่ได้รับเชิญ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความโกรธขึงแผ่ซ่านออกมารอบตัว "รินลดา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อภรรยาเก่าด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่? เอาตัวเองไปเกาะแกะกับคู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญเพื่อประชดผมอย่างนั้นเหรอ?" รินลดาหันมามองเขา ชั่วขณะหนึ่งที่แววตาคู่สวยไหววูบ แต่รวดเร็วยิ่งกว่าแสง เธอซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ภายใต้หน้ากากที่เรียบเฉย เยชา และห่างเหิน เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ราวกับเขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางอากาศธาตุ "คุณธันวาคะ กรุณาให้เกียรติสถานที่และให้เกียรติเพื่อนร่วมงานของฉันด้วยค่ะ" รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าที่หัวใจของคนฟังจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก "อีกอย่าง... เราหย่ากันขาดแล้ว สิทธิ์ในชีวิตและการทำงานของฉัน ไม่มีความจำเป็นต้องมารายงานให้คุณทราบ หรือคุณคิดว่าตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง จะช่วยให้คุณมีสิทธิ์ก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของคนอื่นได้ตามอำเภอใจคะ?" คำพูดที่เชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้า ทำเอาธันวาหน้าชาวาบ ความอีโก้สูงส่งที่เคยมีมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่า ยิ่งเห็นคีย์แย้มรอยยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันส่งมาให้ ยิ่งทำให้ไฟโทสะในอกของธันวาลุกโชนจนแทบคลั่ง "ริน! อย่าลืมนะว่าคุณเติบโตมาได้เพราะใคร ความรู้เรื่องธุรกิจพวกนี้คุณก็เรียนรู้มาจากบริษัทของผม..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงอำนาจเก่ามาข่มขู่ "พอเถอะครับคุณธันวา" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาบังร่างของรินลดากลับไปไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง ดวงตาคมกริบของเจ้าของร้านเบเกอรี่คู่แข่งมองตรงไปยังธันวาด้วยแววตาท้าทาย "อดีตก็คืออดีตครับ รินในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้คุณเลือกปฏิบัติอีกต่อไปแล้ว ถ้าคุณไม่มีธุระเรื่องงาน เชิญไปทางอื่นเถอะครับ ทางเรากำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมงานสำคัญ" ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาดุดันฉายแววเจ็บปวดลึกๆ ที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ เขาไม่อาจทนมองภาพที่รินลดาซบตาและพูดคุยอย่างมีความสุขกับผู้ชายคนอื่นได้อีกต่อไป แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดออกมาเพื่อรั้งร่างบางไว้ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด ธันวาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายสายคือเลขาคนสนิท น้ำเสียงร้อนรนและกระอักกระอ่วนดังทะลุออกมาจนรินลดาและคีย์ยังได้ยิน "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับคุณธันวา! มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาคล้ายคุณพิมพ์เป๊ะเลย เดินเข้าไปหาคุณแม่ที่ห้องรับรอง VIP ของบริษัท และที่สำคัญ... เด็กคนนั้นกำลังถือผลตรวจบางอย่างที่ระบุชื่อคุณ..." ธันวาชะביกฝ่ามือที่ถือโทรศัพท์ค้างไว้ ร่างกายชาวาบไปทั้งตัว ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เขารีบหันขวับกลับมามองรินลดาที่ยืนนิ่งสงบ ทว่าริมฝีปากอิ่มกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย... รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับอันน่าสะพรึงกลัวที่เขายยังไม่เคยล่วงรู้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ