เสียงหัวเราะบนความพ่ายแพ้

กลิ่นอายความอับชื้นของความพ่ายแพ้ลอยอบอวลอยู่รอบตัวธันวา ราวกับกลิ่นเค้กไหม้เกรียมที่ไม่มีวันแก้ไขให้กลับมาหอมหวานได้อีก ปลายปากการาคาแพงในมือของเขาถูกบีบจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองรินลดาด้วยความเหยียดหยามและเย็นชาในอดีต บัดนี้กลับสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกและละอายใจ เอกสารสัญญาการซื้อกิจการและข้อเสนอผลประโยชน์มหาศาลถูกวางไว้ตรงหน้าหญิงสาว ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมีเพียงความเงียบงันที่เยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "คุณจะเรียกเท่าไหร่ก็ได้ ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเด็ดขาด บัดนี้กลับเจือความเวทนาและสั่นพร่าอย่างน่าสมเพช ธันวาก้มศีรษะลงเล็กน้อย—ท่าทีที่คนอย่างเขาไม่เคยทำ1ให้ใครหน้าไหนตลอดชีวิตการเป็นนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ "บริษัทของผม... หรือแม้แต่หุ้นทั้งหมดที่คีย์ถือครองอยู่ ผมสามารถจัดการโอนให้คุณได้ทันที ขอแค่... ขอแค่คุณยอมเซ็นสัญญากลับมาอยู่เคียงข้างผม ร่วมบริหาร 'เดอ ลา เฟลอร์' ในฐานะภรรยาและพาร์ทเนอร์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย" รินลดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันและสมเพชเวทนาที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของชายตรงหน้าจนแทบกระอักเลือด หญิงสาวไม่ได้แตะต้องกระดาษแผ่นนั้นแม้แต่ปลายนิ้ว เธอนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามในชุดสูทสีขาวสะอาดตา แววตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งที่กำลังคุกเข่าทางจิตวิญญาณต่อหน้าเธอ "คุณคิดว่าทุกสิ่งบนโลกใบนี้ตีราคาเป็นตัวเลขได้หมดสินะคะ ธันวา..." รินลดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่ง ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกราวกับคมมีดที่ค่อยๆ กรีดเฉือนเนื้อหนัง "คุณคิดว่าความเจ็บปวด น้ำตา และเศษซากชีวิตที่ถูกคุณเหยียบย่ำเมื่อหลายปีก่อน มันสามารถซื้อได้ด้วยหุ้นบริษัท หรือเงินทองเน่าเฟะของพวกคุณอย่างนั้นหรือคะ" "ผมรู้ว่าผมทำผิด... ผมมันโง่เง่าและตาบอดเองที่ปล่อยมือคุณไปในวันที่คุณต้องการผมมากที่สุด!" ธันวาพรูลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างอัดอั้น เขาเอื้อมมือหมายจะแตะปลายนิ้วของเธอ แต่รินลดากลับชักมือหลบราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ยิ่งกว่าสัมผัสของสัตว์มีพิษ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่ผมไม่นึกเสียใจ... ขอร้องล่ะริน ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ชดใช้ให้กับสิ่งที่คุณต้องเจอ..." "การไถ่บาปเหรอคะ?" รินลดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงส่งและอำนาจในบรรยากาศรอบตัวเธอทำให้ธันวาต้องเงยหน้ามองราวกับเธอกำลังพิพากษาเขาอยู่บนบัลลังก์ "คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยคำนั้นออกมาด้วยซ้ำ! วันที่คุณหย่ากับฉันอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณบอกว่าฉันเป็นแค่ภาระน่ารำคาญและไม่มีวันเทียบเท่ากับความสำเร็จของคุณ... คุณจำสายตาที่มองฉันตอนนั้นได้ไหมคะ ธันวา?" ภาพความทรงจำสีเทาหม่นย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของธันวาจนเจ็บปวดร้าวราญ วันที่ฝนตกหนักและรินลดากุมท้องน้อยด้วยความเจ็บปวดจากการแท้งบุตร ทว่าเขากลับเลือกที่จะเดินออกจากห้องเพื่อไปประชุมสำคัญกับคู่ค้า พร้อมกับคำพูดตัดเยื่อใยที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท *'คุณมันก็แค่ตัวถ่วง... ถ้าไม่มีปัญญาดูแลตัวเอง ก็อย่ามาเรียกร้องความสนใจจากผม!'* ธันวาหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงหล่นลงมาอาบแก้มอย่างไม่อายฟ้าดิน ความรู้สึกผิดที่กัดกินวิญญาณมาเนิ่นนานระเบิดออกเป็นความเจ็บปวดเจียนตาย เขาไม่เคยคิดเลยว่าในวันที่เขายืนอยู่จุดสูงสุดของวงการธุรกิจ กลับเป็นวันที่เขาตกต่ำและไร้ค่าที่สุดในสายตาของผู้หญิงที่เขาเคยทิ้งขว้าง "ฉันปฏิเสธข้อเสนอของคุณค่ะ..." รินลดาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำของเขาด้วยความว่างเปล่า "และไม่ใช่แค่ปฏิเสธนะคะ... ฉันขอสาปแช่งให้ความเห็นแก่ตัว ความเย่อหยิ่ง และความโลภของคุณ กลับมาแว้งกัดคุณจนไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะยืน! สิ่งที่คุณทำกับฉันไว้ มันจะตามหลอกหลอนคุณไปจนวันตาย..." เพล้ง! เสียงแก้วชาตกกระทบพื้นแตกกระจายเมื่อมือของธันวาสั่นเทาจนถือถ้วยไม่อยู่ ความเย็นชาของรินลดาราวกับคมหอกที่ปักอกเขาจนพรุน ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างหมดสภาพ ศักดิ์ศรีที่เคยค้ำคอถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี รินลดาหันหลังให้กับเขาอย่างไร้เยื่อใย ก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานด้วยท่าทีสง่างาม โดยไม่แม้แต่จะชายตามองคนที่เคยเป็นสามีอีกเป็นครั้งที่สอง เสียงฝีเท้าของหญิงสาวค่อยๆ ห่างออกไป ทิ้งให้ธันวานั่งจมอยู่กับความมืดมนและความพ่ายแพ้ที่สาสม ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะยอมรับความพินาศครั้งนี้อย่างไร้ทางสู้ เสียงเคาะประตูก็กรีดแทรกความเงียบขึ้นเบาๆ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะเปิดออกเผยให้เห็นร่างเล็กของเด็กชายวัยราวๆ ห้าขวบในชุดเสื้อเชิร์ตสีฟ้าอ่อน ดวงตากลมโตและจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากธันวาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน กำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส "คุณแม่ขา... คุณน้าคีย์บอกว่าซื้อไอศกรีมรสวานิลลามาฝาก... เอ๊ะ? คุณลุงคนนี้ร้องไห้ทำไมเหรอครับ?"