ฟื้นคืนจากความตาย

กลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งกระจายในโพรงจมูก ไม่ใช่กลิ่นแปลกปลอมสำหรับดวงวิญญาณที่เคยผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าความเจ็บปวดร้าวรานที่ประเดประดอนเข้ามาสู่ทุกอณูประสาทในยามนี้นั้น ช่างหนักหนาสาหัสจนแม้แต่ผู้ที่เคยได้ชื่อว่าเป็นมหาเทพผู้หยิ่งผยองในอดีตชาติ ยังต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ความมืดมิดที่ปกคลุมอยู่ชั่วขณะค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยภาพเลือนรางของเพดานไม้ผุพัง หยาดน้ำค้างที่ซึมผ่านรอยรั่วตกลงมากระทบเปลือกตาที่บวมช้ำจนขยับแทบไม่ได้ ร่างกายนี้หนักอึ้งดั่งถูกภูเขาทั้งลูกกดทับ เส้นชีพจรปราณทั่วร่างถูกทำลายจนแหลกละเอียด ไม่เหลือเค้าลางของความแข็งแกร่งแม้แต่น้อยนิด "ฟื้นแล้วหรือไอ้สวะ... นึกว่าหนังเหนียวจนยอมตายไปเสียแล้ว" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้องคับแคบ กลิ่นสุราฉุนกานพลูและกลิ่นอายลมปราณระดับหลอมรวมลมปราณขั้นต้นลอยปะปนมากับบรรยากาศที่อับชื้น เงาร่างของชายหนุ่มในชุดศิษย์สายในก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เตะเข้าที่ซี่โครงของร่างที่นอนพะงาบอยู่บนพื้นอย่างไร้ความปรานี จ้าวเฟยหงไม่ส่งเสียงร้องครวญครางแม้แต่ครึ่งคำ นัยน์ตาที่หรี่มองผ่านแพขนตาอันชุ่มเลือดฉายแววเยือกเย็นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสนิท เขากวาดสายตาสำรวจความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวดั่งกระแสน้ำป่า ร่างนี้มีนามว่า "จ้าวเฟยหง" เช่นเดียวกัน เป็นเพียงศิษย์สวะไร้รากปราณแห่งสำนักกระบี่เมฆาอัคคี ผู้ถูกใส่ร้ายว่าขโมยเม็ดยาหลอมปราณระดับสาม จนถูก "มู่เฉิน" ศิษย์เอกผู้ทรงอิทธิพลและพวกพ้องรุมซ้อมปางตายเพื่อขับไล่ออกจากสำนัก การกระทำอันป่าเถื่อนนี้รุนแรงถึงขั้นปลิดชีพเจ้าของร่างเดิมไปแล้ว ทว่าโชคชะตากลับนำพาเศษเสี้ยวจิตวิญญาณแห่งมหาเทพโอสถผู้ร่วงหล่น ให้มาจุติใหม่ในเปลือกตมอันโสมมนี้ "มองหน้าข้าหรือ? ศิษย์น้องรอง... เจ้าคิดว่าสายตาเช่นนั้นจะทำให้ข้าหวาดกลัวได้กระนั้นหรือ?" มู่เฉินหัวเราะในลำคออย่างเหยียดหยาม ย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเชยคางของจ้าวเฟยหงขึ้น บังคับให้สบตา "กฎของสำนักคือเด็ดขาด ผู้ไร้ความสามารถคือขยะ การที่เจ้าถูกซ้อมจนพิการเช่นนี้ก็นับว่าเมตตามากแล้ว จงเซ็นชื่อในใบขับไล่นี้เสียแล้วไสหัวไปจากยอดเขาเสีย มิฉะนั้น... วันนี้ศาลาแห่งนี้จะเป็นสุสานของเจ้า" ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและกลิ่นอายคุกคาม จ้าวเฟยหงกลับมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มุมปากที่แตกยับเผยรอยยิ้มหยันอันบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งทระนงจนมู่เฉินถึงกับชะงักไปชั่วขณะ รู้สึกราวกับว่าตนกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ หาใช่ศิษย์สวะที่นอนรอความตาย "มู่เฉิน..." เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ทว่าทุกคำกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจผู้ฟัง "เจ้าคิดว่า... การทำลายเส้นชีพจรของข้า จะทำให้เส้นทางแห่งเซียนของเจ้ามั่น and คงขึ้นงั้นรึ?" มู่เฉินขมวดคิ้ว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นความหยิ่งผยองในแววตาของอีกฝ่าย "ปากดีนัก! อยากลองลิ้มรสความตายอีกรอบสินะ!" พริบตานั้นเอง อุณหภูมิภายในห้องคับแคบก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมปราณสีครามเข้มข้นสายหนึ่งที่ถูกกดไว้ลึกก้นบึ้งของจิตวิญญาณ เริ่มหมุนวนในตันتيียนที่แหลกสลายราวกับปาฏิหาริย์ จ้าวเฟยหงหลับตาลงช้าๆ สัมผัสถึงพลังแห่งโอสถสวรรค์ที่หลับใหล แม้ร่างนี้จะไร้รากปราณ แต่ด้วยวิชา "คัมภีร์บรรพกาลเก้าสวรรค์" และความรู้ระดับมหาเทพ เขาสามารถหลอมรวมพลังจากความตายให้กลายเป็นก้าวแรกแห่งการพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ในพริบตาเดียว! กระบี่ไม้ไผ่เก่าคร่ำคร่าที่วางอยู่มุมห้องสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง ราวกับมันกำลังคำรามรับการตื่น มู่เฉินสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันตรายถึงชีวิตที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากร่างของศิษย์สวะเบื้องหน้า เขารีบชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความตื่นตระหนก ทว่าช้าเกินไป... แสงสว่างวาบสีทองอร่ามพุ่งทะยานผ่านความมืดมิด บรรยากาศรอบกายหยุดนิ่งชั่วขณะ และก่อนที่มู่เฉินจะทันได้ก้าวถอยหลัง ประตูห้องไม้ก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงกดดันอันมหาศาล พร้อมกับร่างระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวเข้ามาด้วยก้าวอันสง่างาม เย็นชา และทรงอำนาจจนทุกคนต้องก้มหัวให้ "ใครบังอาจ... สร้างความวุ่นวายในเขตพำนักของข้า?" เสียงหวานใสราวกับกระดิ่งเงิน แต่กลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งพันปีเอ่ยขึ้น พร้อมกับปลายกระบี่เรียวที่จ่อตรงมาที่ลำคอของมู่เฉินอย่างไร้ความปรานี (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเส้นทางแห่งกระบี่และโอสถนี้นะครับ