แผนซ้อนแผน

“ประโยคนั้น... มันไม่ใช่แค่คำขู่ แต่มันคือคำประกาศิตสั่งตาย” ศิลาวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เสียงของมันกระทบพื้นผิวไม้ดัง ‘ปึก’ ฟังดูหนักแน่นพอๆ กับบรรยากาศในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและหยาดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาทางหน้าต่างบานเกล็ด รินรดาไม่ได้เงยหน้ามองเขา เธอจ้องมองแผนผังผังเมืองที่ถูกกางอยู่บนโต๊ะ นิ้วเรียวไล่ไปตามเส้นสายของท่อระบายน้ำใต้ดินและระบบความปลอดภัยของคฤหาสน์อัครเดช แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสลัวๆ ตกกระทบใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นแววตาที่สั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม “ถ้าอัครเดชกล้าขู่ถึงขั้นนั้น แสดงว่าสิ่งที่อยู่ในแฟ้มที่คุณได้รับมาเมื่อคืน... มันสำคัญเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ หากแต่ปลายนิ้วที่เธอกดลงบนแผนที่นั้นกลับขาวซีด “ศิลา เราถอยไม่ได้แล้วนะ ถ้าขยับตอนนี้เราจะกลายเป็นผู้ล่า แต่ถ้าเราเฉยเมย เราก็คือเหยื่อที่รอวันถูกเชือดคอ” ศิลานั่งลงฝั่งตรงข้าม เงาร่างของเขาทาบไปกับผนังห้องจนดูคล้ายอสุรกายในเงามืด เขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่คำพูดของศัตรูยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท เขาเกลียดความรู้สึกนี้—ความรู้สึกที่ต้องเอาชีวิตของคนที่เขารักที่สุดมาแขวนไว้บนเส้นด้ายของแผนการที่เขาวางขึ้นเอง “แผนเดิมเราใช้ไม่ได้ผลแล้ว อัครเดชรู้ว่าเรากำลังขุดคุ้ย” ศิลาหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาขีดฆ่าเส้นทางหลักบนแผนผัง “เขาคิดว่าเราจะบุกเข้าไปเอาหลักฐานในห้องนิรภัยที่ชั้นใต้ดิน แต่เขาจะไม่มีวันรู้เลยว่า... ผมไม่ได้ต้องการหลักฐานนั่นตั้งแต่แรก” รินรดาขมวดคิ้ว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสงสัยฉายชัด “คุณหมายความว่ายังไง?” “คนอย่างอัครเดชมีกำแพงที่หนาแน่นที่สุดคือความมั่นใจในอำนาจ” ศิลาโน้มตัวเข้าไปใกล้ กลิ่นจางๆ ของยาสูบและน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวรินรดาลอยเข้ามาปะทะจมูก “เขาจะเตรียมกองกำลังไว้รับมือกับ ‘ศิลา’ คนเดิมที่ใช้กำลังและความโกรธแค้นนำทาง แต่เขาจะลืมป้องกัน... อดีตของเขาเอง” “คุณจะเล่นงานที่ความลับ... ไม่ใช่ทรัพย์สิน?” รินรดาตั้งคำถาม ความเข้าใจเริ่มฉายชัดในแววตา “ถูกต้อง ริน” ศิลาเปลี่ยนตำแหน่งดินสอ “เราจะสร้างตัวปลอมขึ้นมาอีกหนึ่งตัวละคร ให้มันเป็น ‘วิญญาณ’ ที่เขาเคยพยายามฝังกลบไว้ ผมต้องการให้เขาเชื่อว่าพยานปากเอกที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อนกำลังฟื้นคืนชีพกลับมาทวงแค้น เขาจะไม่อยู่เฉย เขาจะขยับตัว และในจังหวะที่เขาก้าวออกจากเซฟเฮาส์เพื่อไปปิดปากพยานนั่นแหละ คือเวลาที่กำแพงของเขาจะพังทลายลง” รินรดานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เธอค่อยๆ คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข เป็นรอยยิ้มของผู้ที่เตรียมพร้อมจะกระโจนเข้าสู่กองเพลิง “มันเสี่ยงมากนะศิลา ถ้าเขาไหวตัวทัน เราจะถูกล้อมทั้งจากอัครเดชและกฎหมายที่เขาถือครองอยู่” “ถ้าผมกลัวความเสี่ยง ผมคงไม่เริ่มเดินเกมนี้ตั้งแต่แรก” ศิลาตอบพลางถอดถุงมือหนังออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่หลังมือ ซึ่งเป็นเครื่องเตือนใจถึงความพ่ายแพ้ในอดีต “คุณพร้อมจะเล่นบท ‘วิญญาณหลอน’ ให้เขาสติแตกหรือยัง?” รินรดาหยิบหน้ากากผ้าไหมสีดำขึ้นมาสวมทับใบหน้าครึ่งล่าง ดวงตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นเย็นชาและไร้ความรู้สึก “เพื่อครอบครัวของคุณ เพื่อความจริงที่ถูกฝัง... ดิฉันพร้อมจะแลกด้วยทุกอย่างค่ะ” ทั้งสองคนเริ่มลงมือวางรายละเอียดของ ‘แผนซ้อนแผน’ เสียงพึมพำปรึกษาหารือดังสลับกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี ทุกจังหวะการขีดเขียนคือการเดิมพันด้วยลมหายใจ พวกเขาไม่ใช่แค่กำลังวางแผนปล้นความลับ แต่กำลังวางแผนทำลายชีวิตของชายผู้มีอำนาจล้นฟ้าให้เหลือเพียงเถ้าถ่าน เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเที่ยงคืนตรง ทันใดนั้น ไฟในห้องก็วูบดับลง ศิลาชะงักมือที่กำลังวาดผังเส้นทางทันที เขาส่งสัญญาณมือให้รินรดาหลบเข้าหลังตู้หนังสือใหญ่ ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมพื้นที่ ราวกับว่าอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด มีเสียงฝีเท้าหนักๆ สองคู่กำลังย่างกรายผ่านหน้าประตูห้องทำงานของพวกเขาไปอย่างเชื่องช้า แต่มันไม่ได้หยุดแค่ตรงนั้น เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูไม้บานเก่า ก่อนที่มือปริศนาจะยื่นเข้ามาบิดกลอนประตูเบาๆ ‘แกร๊ก...’ ประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาเป็นลำยาว กระทบกับปลายกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อผ่านช่องประตูเข้ามา ศิลาไม่ได้ขยับตัว แต่เขารับรู้ได้ถึงไอสังหารที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก “ไม่ต้องเสียเวลาหาหรอกครับ...” เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกดังมาจากหน้าประตู ไม่ใช่เสียงของอัครเดช แต่เป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด “เพราะคนที่พวกคุณพยายามจะขุดขึ้นมาจากหลุม... กำลังยืนดูพวกคุณวางแผนอยู่นี่ไง” ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างในความมืดที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งที่เขาทำหายไปเมื่อสามปีก่อน—เอกสารที่ระบุชื่อผู้บงการที่แท้จริงซึ่งไม่ใช่แค่ชื่อของอัครเดช แต่มันคือชื่อของคนใกล้ตัวที่สุดที่เขานึกไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความซับซ้อนของแผนการในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ จอมยุทธ์เสื้อแพร