รุ่งอรุณแห่งความเจ็บปวด

กลิ่นควันไฟจางๆ ที่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นไอฟางข้าวและกลิ่นกายบุรุษ เป็นสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของมัทนาให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันยาวนาน ความระบมแปลบปลาุกที่แผ่นหลังและเรียวขา คอยย้ำเตือนถึงบทเพลงสวาทอันดุเดือดเลือดพล่านที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่เพื่อปรับรับแสงสว่างที่ลอดผ่านผ้าม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์กลางไร่อ้อย ภาพความทรงจำเมื่อคืนพรั่งพรูย้อนกลับมาดั่งคลื่นใต้น้ำ ทั้งเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวต่อเหตุการณ์ลอบวางเพลิงไร่ทางทิศเหนือ และสัมผัสอันร้อนรุ่มดั่งไฟป่าของ ‘คาร์ลอส ภูวดล’ ที่แผดเผาศักดิ์ศรีของเธอจนมอดไหม้ไม่เหลือชิ้นดี มัทนาสะดุ้งสุดตัวเมื่อตระหนักว่า ท่อนแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กของเจ้าพ่อหนุ่มกำลังโอบกอดเอวคอดของเธอไว้แนบแน่น ลมหายใจอุ่นสม่ำเสมอที่เป่ารดต้นคอทำให้รู้ว่าเขายังคงนอนหลับอยู่ข้างกาย ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เธอพยายามขยับตัวอย่างเงียบเชียบที่สุดเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ ทว่า... "ดื้อด้านแต่เช้าเลยนะครับ... มัทนา" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบติดริมใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่รวบกระชับร่างของเธอกลับเข้าไปแนบชิดแผ่นอกกว้างยิ่งกว่าเดิม แรงกดทับจากกล้ามเนื้อแน่นตึงทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก คาร์ลอสลืมตาขึ้นแล้ว แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความง่วงงุนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายไฟแห่งความปรารถนาและอำนาจเบ็ดเสร็จที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ปล่อยฉัน..." เสียงของมัทนาแหบแห้งและสั่นเครือเล็กน้อย เธอพยายามต้าน "ปล่อยให้โง่เหรอครับ?" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นสะเทือนแผ่นอกจนเธอรับรู้ได้ "คุณเพิ่งทำลายสถิติความอดทนของผมไปเมื่อคืน... คิดเหรอว่าตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างจะจบลงแค่คำว่า 'ปล่อย'?" มัทนาหันขวับกลับไปเผชิญหน้า ดวงตาสีเข้มของเขาราวกับหลุมพรางที่พร้อมจะดูดกลืนวิญญาณ "ฉันไม่ใช่ทาสของคุณนะเฮีย... เรื่องเมื่อคืนมันเป็นเพราะ..." "เพราะคุณอยากชดใช้หนี้ไม่ใช่หรือครับ?" คาร์ลอสสวนขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบแต่แฝงด้วยความเย้ายวนอันตราย นิ้วมือเรียวยาวแต่หยาบกร้านตามประสาคนลุยงานไร่ไล้ไปตามโครงหน้าเรียวอย่างถือสิทธิ์ "แล้วอีกอย่าง... เสี่ยทรงวุฒิที่มันบังอาจส่งคนมาเผาไร่ผมเมื่อคืน มันกำลังคิดจะมา 'รับตัว' ของคุณกลับไปในฐานะของบรรณาการ... คุณคิดว่าผมควรจะยกของชิ้นโปรดให้มันไหมล่ะครับ?" หัวใจของมัทนากระตุกวูบเมื่อได้ยินชื่อนั้น "เสี่ยทรงวุฒิ... เขามาที่นี่เหรอ?" "มาสิครับ... มายืนเห่าหอนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง" คาร์ลอสยิ้มเยาะ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หยิ่งผยองและน่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "แต่น่าเสียดาย... ที่มันไม่มีปัญญาแม้แต่จะก้าวเข้ามาเหยียบพื้นกระเบื้องในบ้านหลังนี้ เพราะผมสั่งให้ลูกน้องเอาปืนจ่อหัวไล่กลับไปตั้งแต่หมาตัวแรกยังไม่ทันเห่า" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานกัน มัทนากัดริมฝีปากแน่น ความจริงกระแทกเข้าใส่หน้าเธออย่างจัง—เธอหนีไม่พ้นแล้ว ไม่ว่าจะจากเงื้อมมือของเสี่ยทรงวุฒิ หรือจากกรงทองที่เต็มไปด้วยหนามกุหลาบของซาตานอย่างคาร์ลอส "คุณกลัวมันเหรอครับ... หรือว่ากลัวผม?" คาร์ลอสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชนกัน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวทำให้สติของเธอเตลิดเปิดเปิง "ฉันไม่ได้กลัวใครทั้งนั้น!" มัทนาเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย แม้ว่าเสียงของเธอจะสั่นพร่า "ฉันแค่อยلิอิสระ... อิสระจากผู้ชายเผด็จการอย่างคุณ!" "อิสระเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะ ดวงตาคมกวาดมองสำรวจเรือนร่างใต้ผ้าห่มช้าๆ ด้วยสายตาร้อนแรงที่ทำเอาผิวหนังของเธอซ่านสยิว "ในเมื่อคุณเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องครอบครัว... ตอนนี้คุณก็เป็นสมบัติของผมทุกลมหายใจแล้ว มัทนา ไม่มีอิสระอะไรทั้งนั้นสำหรับคนที่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรของผมด้วยความสมัครใจ" ฝ่ามือหนาเลื่อนลงต่ำ ลูบไล้ผ่านสะโพกมนภายใต้ผ้าห่มอย่างถือวิสาสะ สัมผัสวาบหวามนั้นเรียกเสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาวได้ทันที แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอมันรุนแรงเกินกว่าที่เหตุผลใดๆ จะต้านทานได้ แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับโหยหาการถูกครอบครอง คาร์ลอสโน้มริมฝีปากลงมาประทับจูบหนักหน่วงที่ซอกคอขาวเนียน ขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยสีแดงกุหลาบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดทำให้มัทนาอ่อนระทวย มือเรียวที่เคยพยายามผลักอกเขากลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อนอนของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว "เฮีย... อื้อ..." "วันนี้คุณไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นนะครับ..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงขับทางอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นอีกระลอก "อยู่รับโทษทัณฑ์ความดื้อรั้นของคุณบนเตียงนี้... จนกว่าผมจะพอใจ" ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับลงมาบดขยี้กลีบปากของเธออีกครั้ง เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของรินรดาที่ดังทะลุกรอบประตูเข้ามา "เฮียคาร์ลอสคะ! มัท! แย่แล้วค่ะ! เสี่ยทรงวุฒิไม่ได้มาแค่คน... แต่มันพาคนของกองกำลังติดอาวุธบุกฝ่าแนวป้องกันเข้ามาถึงเขตตัวบ้านแล้วค่ะ! ตอนนี้พวกมันจับตัวประกันไว้ และกำลัง..." คาร์ลอสชะงักกึก ดวงตาดำมืดวับวามด้วยประกายแห่งความเหี้ยมเกรียม ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเตียงในพริบตา คว้าปืนพกสั้นคู่ใจที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่วว่องไว โดยไม่สนใจผ้าผ่อนที่หลุดลุ่ย เขาก้มลงมองมัทนาที่นอนหายใจหอบสะท้านอยู่บนเตียงแวบหนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกจนกระดูกสันหลังวาบหวิว "อยู่บนเตียงนี้ รอผมกลับมา... แล้วเราค่อยมาสะสาง 'เรื่องของเรา' กันต่อ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ธานินทร์แดนเถื่อน" เสมอมานะครับ