กลิ่นคาวเลือด

รสสัมผัสของเลือดในปากมันเฝื่อนปร่าเหมือนสนิมเหล็กที่ปนอยู่กับหยาดเหงื่อ ร่างกายของสิงห์สั่นสะท้านภายใต้แสงไฟสลัวของสังเวียนกรงเหล็กที่ส่งเสียงครางครืดคราดตามแรงปะทะ เสียงตะโกนสาปแช่งและเสียงกรีดร้องด้วยความสะใจของฝูงชนภายนอกกรงนั้นดังอื้ออึงราวกับฝูงแมลงวันที่กำลังรุมทึ้งซากศพ *ตุบ!* หมัดหนักๆ กระแทกเข้าที่ซี่โครงจนลมหายใจของสิงห์ขาดห้วง เขาไม่ได้ร้องคราง แต่เลือกที่จะกัดฟันจนกรามขึ้นสันนูน ความเจ็บปวดเปรียบเสมือนเครื่องเตือนใจว่าโลกใบนี้ไม่มีที่ว่างให้คนอ่อนแอ และไม่มีใครยื่นมือมาช่วยคนที่ไร้ค่าอย่างเขา ความแค้นที่ถูกครอบครัวโยนทิ้งเหมือนขยะเปียกถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันให้เขาสวนกลับด้วยศอกซ้ายที่เฉียดคางคู่ต่อสู้อย่างจังจนอีกฝ่ายเซถลาไปกระแทกกับลูกกรง “เอาเลย! ฆ่ามันเลยไอ้หมาวัด!” เสียงตะโกนดังก้องขึ้นจากที่นั่งวีไอพีชั้นบน สิงห์ไม่สนใจเสียงเชียร์ พวกนั้นไม่ได้สนใจชีวิตนักสู้ พวกมันแค่ต้องการดู 'ราคา' ของความพินาศที่สาดกระเซ็นออกมาเป็นเลือด ชายหนุ่มขยับตัวเข้าประชิดคู่ต่อสู้ที่เริ่มอ่อนแรง เขารัวหมัดเข้าที่ใบหน้าอีกฝ่ายอย่างไร้ความปราณี ไม่ใช่เพราะความเกลียดชังส่วนตัว แต่นี่คือธุรกิจ... ธุรกิจที่ใช้เลือดแลกเงินเพื่อประทังชีวิตไปวันๆ จนกระทั่งเสียงระฆังดังขึ้น—ไม่ใช่เสียงระฆังจบยก แต่เป็นเสียงดนตรีแจ๊สจังหวะเนิบนาบที่ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เสียงที่ทำให้คนทั้งคลับเงียบกริบลงราวกับถูกมนต์สะกด ทุกสายตาเบนไปทางระเบียงชั้นลอย ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติยืนถือแก้ววิสกี้อยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักทว่าแฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือกนัยน์ตาสีเทาเข้มดุจท้องฟ้าก่อนพายุพัดผ่านกำลังจับจ้องลงมาที่สิงห์—ไม่สิ... มันกำลังมองทะลุผ่านร่างกายเขาไปถึงตัวตนที่แตกสลายข้างในนั้น นั่นคือ 'คิน' เจ้าของ Underground ที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว สิงห์พ่นเลือดออกจากปาก มองสบสายตานั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงในความเจ็บปวด เขาไม่หลบ ไม่ก้มหัว ถึงแม้ว่าร่างกายจะใกล้หมดแรงเต็มที "เด็กใหม่เหรอ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังผ่านไมโครโฟนไร้สาย คินยกยิ้มมุมปากที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา "ดูท่าทาง... จะมีเขี้ยวเล็บน่าสนใจดีนี่" สิงห์ไม่ตอบ เขาถ่มเลือดลงพื้นแล้วหันหลังเตรียมจะเดินออกจากกรง แต่แล้วเสียงก้าวย่างของรองเท้าหนังราคาแพงที่กระทบพื้นคอนกรีตก็หยุดลงตรงหน้าทางออก คินก้าวเข้ามาในระยะที่ใกล้เกินควร กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้าที่จมูกของสิงห์ มันเป็นกลิ่นที่น่ารังเกียจพอๆ กับกลิ่นคาวเลือดที่ติดตัวเขาอยู่ "ค่าตัวนายคืนนี้เท่าไหร่?" คินถามพลางโน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจร้อนๆ รดอยู่ข้างขมับ "ถ้าฉันซื้อตัวนายไว้ใช้ 'งานพิเศษ' นายจะได้มากกว่าค่าเศษเงินในสังเวียนนี้ร้อยเท่า... สนใจไหม?" สิงห์เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาดุร้ายของเขาพยายามอ่านใจคนข้างหน้า แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าที่ลึกล้ำราวกับหุบเหว "ฉันไม่ขายศักดิ์ศรีให้พวกคนรวยที่มองเห็นชีวิตคนเป็นของเล่น" คินหลุดหัวเราะหึในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายพอๆ กับคมมีด เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วบรรจงซับเลือดที่ไหลซึมอยู่บนโหนกแก้มของสิงห์อย่างถือวิสาสะ สิงห์ผงะถอย แต่คินกลับคว้าต้นคอของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและบังคับให้ต้องอยู่นิ่งๆ "ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้หรอกนะ สิงห์" คินกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่ยากจะปฏิเสธ "แล้วดูเหมือนว่า... สิ่งที่นายเกลียดที่สุด กำลังจะย้อนกลับมาหาในรูปแบบที่นายคาดไม่ถึงเสียด้วยสิ" สิงห์นิ่งงัน ใจเต้นกระตุกวูบเมื่อคินเลื่อนมือไปสัมผัสที่รอยแผลเป็นบนต้นคอของเขา—รอยแผลที่เขาพยายามปิดซ่อนมาตลอดชีวิต และเป็นเพียงคนเดียวที่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร "นายหมายความว่ายังไง" สิงห์เค้นเสียงถาม ร่างกายเย็นวาบ คินยิ้มเหี้ยม เขากระซิบคำพูดที่ทำให้โลกของสิงห์พังทลายลงในวินาทีนั้น "พ่อของนายเพิ่งขาย 'ที่ดินผืนสุดท้าย' ให้กับฉันเมื่อเช้านี้... พร้อมกับเงื่อนไขที่บอกว่า ถ้านายขัดคำสั่งฉันเมื่อไหร่ ชีวิตของคนที่นายเกลียดที่สุด ก็จะจบลงด้วยมือของฉันเอง" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความดิบเถื่อนนี้ด้วยกันครับ - ดาร์กไนท์