ทางเลือกที่ไร้ความปรานี

กลิ่นอายจางๆ ของกำยานกฤษณาที่ถูกเผาไหม้จนใกล้หมดดอกลอยอวลอยู่ในความมืดทึบของเรือนร้าง รangยับยู่ยี่ของม่านไหมสีหม่นสะท้อนเงากับแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างที่ผุพัง หลี่มู่เหยียนไม่ได้ขยับกายไปไหนตั้งแต่ชายหนุ่มลึกลับผู้กุมชะตากรรมทัพหน้าแห่งแคว้นก้าวหายไปในความมืด ปลายนิ้วเรียวสวยยังคงสัมผัสความเย็นเยียบของขวดหยกสีขาวนวลในมือ คืนนี้... หมากตานี้ไม่ได้ถูกกำหนดโดยสวรรค์ หากแต่ถูกวางลงด้วยมือของเธอเอง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับแมียวนย่องดังขึ้นที่นอกประตูปะทะกับแผ่นไม้เก่าๆ ที่ปิดตาย สัมผัสอันคุ้นเคยและกลิ่นแป้งร่ำราคาแพงที่ลอยมาตามสายลมหนาวทำให้รอยยิ้มเยдя เย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว มู่เหยียนเก็บขวดหยกเข้าไว้ในอกเสื้ออย่างแนบเนียน ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนราบกับเบาะรองนั่งเก่าๆ ปิดเปลือกตาลงครึ่งหนึ่ง ลมหายใจถูกปรับให้สม่ำเสมอดั่งคนหมดสติหรือกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งพิษไข้ "พี่หญิงรอง... ท่านยังหายใจอยู่หรือไม่เพคะ?" เสียงหวานหยดย้อยที่แฝงไว้ด้วยความร้อนรนจอมปลอมดังขึ้น พร้อมกับแรงผลักประตูดังเอี๊ยดอาร์ด อนุภรรยาจูฮูหยิน—อนุผู้เป็นที่โปรดปรานของบิดาและเป็นมือไม้คนสำคัญของฮองเฮาหลินจื่อก้าวเข้ามาในความสลัว ในมือของนางถือถาดไม้เนื้อดีที่มีกาชาเคลือบสีมรกตส่งควันร้อนกรุ่นลอยขึ้นมา มู่เหยียนยังคงนอนนิ่ง แสร้งทำเป็นไม่รับรู้ถึงการมาของผู้ไม่ได้รับเชิญ จูฮูหยินกวาดสายตามองรอบห้องด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาใกล้เตียงนอน รอยยิ้มบนใบหน้างามพริ้มนั้นบิดเบี้ยวกลายเป็นความเหี้ยมเกรียมในพริบตาเมื่อแน่ใจว่าในเรือนนี้ไม่มีบ่าวไพร่สักคน "น่าสงสารเสียจริง... คุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์แห่งจวนสกุลหลี่ ไฉนจึงมีสภาพน่าสมเพชปานนี้" จูฮูหยินหัวเราะในลำคอเบาๆ วางถาดลงบนโต๊ะไม้ใกล้เตียง "ฮองเฮาทรงเมตตา เกรงว่าเจ้าจะทนทุกข์ทรมานจากพิษไข้ในเรือนร้างแห่งนี้ จึงมีรับสั่งให้ข้าพกาสุโอสถบรรเทาปวดมาให้เจ้าดื่มเพื่อสงบสโคต... ดื่มเสียเถิด พี่หญิง จะได้ไม่ต้องทรมานอีกต่อไป" พิษสลายวิญญาณ... นางจำกลิ่นนี้ได้ดี แม้จะถูกเจือจางด้วยชาสมุนไพรชั้นดี แต่มันก็ยังคงทิ้งกลิ่นฉุนประหลาดไว้ปลายจมูกของศัลยแพทย์ผู้ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วน มู่เหยียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาคู่คมกริบไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความว่างเปล่าที่ลุ่มลึกดึงดูดสายตาจนจูฮูหยินถึงกับผงถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "เจ้า... ฟื้นอยู่แล้วหรือ?" จูฮูหยินอุทานเสียงหลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาปั้นยิ้มเสแสร้ง "ดีเลย พี่หญิง ดื่มยานี่เสียนะเจ้าคะ จะได้หลับฝันดี..." "ในเมื่อมันดีถึงเพียงนี้..." มู่เหยียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าแต่มั่นคงกังวานก้องในความเงียบ "ไฉนฮองเฮาจึงไม่เสวยเองเล่า หรือว่าเกรงกลัวว่ารสชาติของความตายจะขมเกินกว่าที่พระโอษฐ์สูงส่งจะรับไหว?" ใบหน้าของจูฮูหยินเผือดสีลงทันที นางถอยกรูด มือสั่นเทาคว้ากาสุโอสถขึ้นมา "เจ้า... เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร! นี่คือยาบำรุงต่างหาก!" "ยาบำรุงหรือพิษสลายวิญญาณ?" มู่เหยียนยันกายลุกขึ้นช้าๆ ท่วงท่าและรัศมีที่แผ่ออกมาจากสตรีที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเศษสวะของจวนกลับกดดันให้อนุภรรยาผู้ทะเยอทะยานรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก นางก้าวลงจากเตียง ย่างสามขุมเข้าไปหาจูฮูหยินทีละน้อย "เจ้าน่าจะรู้ดีกว่าใคร ว่าหากเรื่องที่ข้าล่วงรู้ความลับการตายของมารดาแท้ๆ รั่วไหลออกไป ศีรษะบนบ่าของเจ้าและฮองเฮาคงอยู่ได้อีกไม่นานนัก" "นัง... นังสารเลว! ในเมื่อเจ้าไม่อยากดื่มดีๆ ก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย!" จูฮูหยินหมดความอดทน นางตบะแตก สาดถาดชาทิ้งลงพื้นจนแตกกระจาย ก่อนจะชักมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในชายแขนเสื้อออกหมายพุ่งเข้าปลิดชีพมู่เหยียนในดาบเดียว ความโลภและความกลัวทำให้สตรีตรงหน้าขาดความยับยั้งชั่งใจ แต่ทว่า... ความเร็วของมีดสั้นนั้น ช้าเกินไปในสายตาของนักล่า มู่เหยียนไม่แม้แต่จะหลบหลีก ร่างบางเอี้ยวตัวหลบคมมีดอย่างงดงามราวกับสายน้ำ ปลายนิ้วเรียวพุ่งเข้ากดจุดชีพจรที่ต้นแขนและลำคอของจูฮูหยินอย่างแม่นยำดั่งจับวาง แรงสะท้อนอันรุนแรงทำให้มีดสั้นร่วงหล่นลงกระทบพื้นเสียงดังเคร้ง "โอ๊ย! แขนของข้า... ปล่อยนะ!" จูฮูหยินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างทรุดฮวบคุกเข่าลงแทบเท้าของมู่เหยียน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มู่เหยียนก้มลงมองสตรีที่พยายามจะเอาชีวิตตนด้วยสายตาเยียบเย็น ไร้ซึ่งความเมตตาปรานีใดๆ ดั่งที่พระนางผู้ทรงอำนาจบนกระดานหมากรุกพึงกระทำ "เจ้าคิดจะมาปิดปากข้า แต่กลับลืมไปว่า... คนที่ถือหมากตาสุดท้าย ไม่ใช่เจ้า และก็ไม่ใช่ฮองเฮา" มู่เหยียนเอ่ยกระซิบข้างหูของจูฮูหยิน น้ำเสียงเยือกเย็นดั่งสายลมจากขุมนรก "บอกฮองเฮาไป ว่าถ้าอยากให้ข้าปิดปากสนิท จงคุกเข่าลงมาขอร้องข้าด้วยตัวเอง" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่จูฮูหยินจะทันได้เอ่ยคำใดแก้ตัว ประตูเรือนไม้ที่ควรจะปิดตายก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง สายลมยามวิกาลพัดกระโชกเข้ามาจนเปลวเทียนวูบไหว เงาร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินย่างก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ กลิ่นอายกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ อ๋องเฉินจิ้งหยุดยืนอยู่ที่กรอบประตู ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของหลี่มู่เหยียนที่ยืนสง่านิ่งท่ามกลางซากปรักหักพัง และในมือของท่านอ๋องผู้นั้น... กำลังถือราชโองการลับฉบับใหม่ที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากท้องพระโรงกลางดึกค่ำคืนนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับหมากตานี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ