ศึกตัดสินหน้าประตู

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นเน่าสลายของซากอินทรีย์นับร้อยปีอบอวลคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่กดทับทรวงอกของมนุษย์ทั้งสองให้แทบหยุดหายใจ กลับไม่ใช่กลิ่นแห่งความตายนั้น หากแต่เป็นแรงกดดันมหาศาลจากอากาศธาตุรอบกาย ราวกับชั้นบรรยากาศบริเวณหน้าประตูหินโบราณของสุสานลึกลับแห่งนี้ถูกบีบอัดด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น รตท. สิงหา ย่อตัวลงต่ำในท่าเตรียมพร้อม มือขวาที่สวมถุงมือหนังหยาบกำด้ามมีดอาคมโบราณแน่นจนข้อนิ้วปรากฏรอยขาวซีด สายตาคมกริบดั่งพยัฆค์ไพรจับจ้องไปยังเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่หลังม่านหมอกสีชาดเบื้องหน้า สัญชาตญาณของพรานผู้ผ่านความตายมาโชกโชนบอกเขาชัดเจนว่า สิ่งที่กำลังก้าวออกมาจากความมืดนั้นไม่ใช่ทั้งคนและสัตว์เดรัจฉาน แต่มันคือ "อดีต" ที่ถูกปลุกให้ฟื้นคืนชีพด้วยคาถาอาคมอันดำมืด "คุณอคิน ถอยไปอยู่หลังแนวศิลาศิลาแลงนั่นเสีย" สิงหาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงต่ำทุบ กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนโดยไม่หันกลับไปมองคู่หูจำเป็น "ระยะนี้มันไม่ใช่พื้นที่สำหรับทฤษฎีมานุษยวิทยาของคุณอีกต่อไปแล้วครับ" ดร.อคิน ไม่ได้ขยับถอยตามคำสั่ง มือเรียวที่ปกติมักจะถือปากกาและสมุดบันทึก บัดนี้กำลังกำด้ามกระบอกไฟฉายแรงสูงส่องกราดไปยังเบื้องหน้า แสงสีขาวนวลแหวกความมืดออกเผยให้เห็นเสาหินแกะสลักรูปอสูรร้ายที่ตั้งตระหง่านอยู่สองข้างทาง และเบื้องหลังเสานั้น คือบานประตูหินขนาดมหึมาที่สลักลวดลายยันต์โบราณนับร้อยบท ซึ่งกำลังเปล่งแสงเรืองรองสีเลือด "ในฐานะนักวิทยาศาสตร์และนักมานุษยวิทยา ผมเชื่อในหลักฐานเชิงประจักษ์ครับผู้กองสิงห์..." อคินกล่าวตอบ น้ำเสียงของศาสตราจารย์หนุ่มราบเรียบแต่มั่นคง แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายเต็มกรอบหน้า "และหลักฐานเบื้องหน้ากำลังบอกเราว่า กฎฟิสิกส์บางข้อกำลังถูกบิดเบือนอย่างจงใจ... ผมทิ้งคุณให้เผชิญหน้ากับหลักฐานชิ้นนี้คนเดียวไม่ได้หรอกครับ" สิงหาเหลือบสายตากลับมามองชายหนุ่มผู้ดีกรีนักเรียนนอกแวบหนึ่ง แววตาที่ดุดิบเจือด้วยความระอาเล็กน้อย แต่มุมปากกลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง "ดื้อด้านเสียจริงนะศาสตราจารย์ ระวังตัวให้ดีก็แล้วกัน ถ้าพลาดท่าขึ้นมา ผมไม่มีแรงแบกคุณหนีหามรุ่งหามค่ำเป็นครั้งที่สองหรอกนะครับ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วกระดูกก็ดังขึ้นจากเบื้องหลังบานประตูหิน แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นไหวราวกับเกิดแผ่นดินไหวขนาดย่อม ฝุ่นผงและเศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำ ราวกับประตูบานยักษ์กำลังถูกผลักเปิดออกด้วยพละกำลังอันมหาศาลของบางสิ่งที่อยู่ภายใน *โครม!* แรงปะทะของคลื่นพลังงานไสยเวทพัดกระหน่ำเข้ามาจนร่างของทั้งสองคนต้องก้าวถอยหลังไปคนละก้าว สิงหายกแขนขึ้นบังเศษฝุ่นพร้อมกับท่องคาถาคุ้ม กายในใจ ดวงตาที่มองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นของเขาเบิกกว้างขึ้น ภาพที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพียงมนุษย์หรือซากศพ แต่เป็นกลุ่มก้อนพลังงานสีดำทมิฬที่อัดแน่นไปด้วยความอาฆาตแค้นนับร้อยชีวิต ซึ่งถูกหลอมรวมให้กลายเป็นอสูรกายร่างยักษ์ เงาสูงตระหง่านทาบทับร่างของพวกเขาจนมิด "มันมาแล้ว..." สิงหาคำรามในลำคอ ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วดั่งเสือดาว ร่างของนายตำรวจป่าไม้หายวับไปจากจุดเดิม เหลือไว้เพียงประกายไฟที่เกิดจากการตวัดมีดอาคมเข้าปะทะกับกรงเล็บโปร่งแสงกลางอากาศ *เคร้ง!* ประกายไฟสีส้มวาบขึ้นท่ามกลางความมืด เสียงโลหะปะทะกับเนื้อหนังที่ห่อหุ้มด้วยอาคมดังสนั่นหวั่นไหว สิงหาถูกแรงกระแทกจนต้องไถลถอยหลังมาหลายเมตร รองเท้าคอมแบทครูดไปกับพื้นหินจนเกิดรอยไหม้ เขาพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก เลือดสีแดงเข้มซึมไหลออกจากมุมปากเล็กน้อยจากการฝืนรับแรงกระแทกเมื่อครู่ อคินไม่รอช้า อาศัยจังหวะที่อสูรกายตนนั้นกำลังสนใจสิงหา เขาหยิบแผ่นยันต์ทองแดงที่จารอักขระโบราณขึ้นมาสามแผ่น ขว้างออกไปปักยังจุดอับสายตาของมันอย่างแม่นยำ ราวกับจับวาง "ผู้กองครับ! จุดอ่อนของมันอยู่ที่ศูนย์รวมพลังงานตรงหน้าอกซ้าย สัญญาณความหนาแน่นของพลังงานตรงนั้นต่ำกว่าจุดอื่น!" อคินะตะโกนบอกเสียงดังแข่งกับเสียงคำรามของปีศาจ สิงหาได้ยินดังนั้น นัยน์ตาคมกริบก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ความเข้าใจอันยอดเยี่ยมแม้จะเพิ่งร่วมงานกันได้ไม่นานทำให้พวกเขาไม่ต้องอธิบายอะไรกันมาก พรานอาคมหนุ่มพยักหน้ารับครั้งหนึ่ง ก่อนจะรวบรวมลมปราณทั้งหมดพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ ร่างกายเคลื่อนไหวราวกับไร้น้ำหนัก มีดอาคมในมือเปล่งแสงสีทองสว่างวาบท่ามกลางความมืดมิด อสูรกายเงาดำพยายามจะตวัดกรงเล็บเข้าใส่ แต่อคินไวกว่า ศาสตราจารย์หนุ่มกดสวิตช์เครื่องมือวัดสนามแม่เหล็กไฟฟ้าที่ดัดแปลงเป็นอาวุธเฉพาะกิจ ปลดปล่อยคลื่นความถี่สูงพุ่งเข้าใส่ร่างของมันจนอสูรกายชะงักงันไปชั่วเสี้ยววินาที และเสี้ยววินาทีนั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับพรานมือฉมัง "รับไปเสีย! สำหรับวิญญาณที่หลงทางในป่านี้!" สิงหาพุ่งทะลุกรอบการป้องกัน ซัดคมมีดอาคมฝังลึกลงไปยังตำแหน่งที่อคินชี้เป้าอย่างแม่นยำ แรงปะทะระเบิดออกเป็นแสงสว่างวาบสีขาวโพลนกลบ Wัศทัศนียภาพรอบด้านจนขาวโพรน เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่กลุ่มก้อนพลังงานสีดำทมิฬจะสลายกลายเป็นละอองควันสีเทาและจางหายไปในอากาศ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมสุสานอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของชายฉกรรจ์ทั้งสองคน สิงหาทิ้งตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือขวายังคงกำมีดมั่น ขณะที่มือซ้ายยกขึ้นเช็ดเหงื่อปนเลือดที่ข้างขมับ เขาหันไปมองอคินที่ยืนหอบอยู่ไม่ไกลนัก เสื้อผ้าของศาสตราจารย์หนุ่มมอมแมมและมีรอยขาด แต่แววตาหลังกรอบแว่นยังคงฉายประกายความเยือกเย็นและความทึ่งปะปนกัน "ไม่เลวนี่ครับศาสตราจารย์ นึกว่าคุณจะดีแต่พูดเสียอีก" สิงหาเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามสไตล์ อคินปัดฝุ่นตามเสื้อสูทอย่างลวกๆ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ผมบอกคุณแล้วผู้กอง... วิทยาศาสตร์กับไสยศาสตร์ไม่ได้ขัดแย้งกันเสมอไปหรอกครับ มันแค่รอเวลาที่เหมาะสมในการอธิบายซึ่งกันและกันเท่านั้น" ก่อนที่สิงหาจะได้เอ่ยปากตอบโต้ เสียงฝีเท้าฝีหนาหนักและเชื่องช้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านหลังบานประตูหินที่แง้มเปิดอยู่ มันไม่ใช่เสียงของวิญญาณหรืออสูรกาย แต่เป็นเสียงของรองเท้าหนังบู๊ตยุทธวิธีที่กระทบกับพื้นหิน—เสียงที่มนุษย์เป็นผู้สร้างขึ้น ทั้งสองคนชะงัก หันขวับกลับไปมองยังความมืดมิดหลังประตูหินที่บัดนี้เปิดกว้างขึ้นทีละน้อย แสงจากไฟฉายของสิงหากราดส่องเข้าไปด้านใน และสิ่งที่สะท้อนเข้าสู่สายตาทำให้ลมหายใจของพรานอาคมหนุ่มสะดุดกึก ร่างของชายในชุดเครื่องแบบหน่วยลาดตระเวนพิเศษที่สูญหายไปเมื่อสามปีก่อน—ทีมงานของสิงหาเอง—กำลังก้าวเดินออกมาจากความมืด ดวงตาทั้งสองข้างกลาย เป็นสีดำสนิทไร้แววตา และในมือของพวกเขากำอาวุธปืนลูกซองหันปากกระบอกตรงมายังจุดที่สิงหาและอคินยืนอยู่ และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือร่างของชายชราคนหนึ่งที่เดินนำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้นออกมา—บุคคลที่เอกสารราชการระบุไว้ชัดเจนว่าเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่ก่อนที่คดีนี้จะเริ่มต้นขึ้นเสียอีก "ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปที่แท้จริง... ผู้กองสิงหา ดร.อคิน" เสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายถูกเสียดสีดังลอดริมฝีปากของชายชราคนนั้น พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไว้ด้วยความลับอันดำมืด --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าดงอาคมและไขปริศนากับเรามาจนถึงบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ